Τελικά δεν το έκανα, δεν έπαιξα, δεν μου βγήκε, δεν είμαι έτσι εγώ! Πήγα και πάω με τα νερά του, κινούμαι ήσυχα αλλά δυναμικά, κάνω baby steps, ένα - μισό! - τη φορά και τον αφήνω να ανοίγει όσο εκείνος θέλει το χώρο που μπορώ να καταλαμβάνω στη ζωή του. Χαλαρά; Χαλαρά! Μου αρέσει ΑΥΤΟ το χαλαρά, δεν έχω κανένα πρόβλημα!
...Κάθησα και σκέφτηκα τις δικές μου εμπειρίες από χαλαρό και τεντωμένο σκοινί στο λαιμό μου και έχω ζήσει και τα 2 άκρα, η αλήθεια είναι... Ο ένας με έπνιγε τόσο που ήθελα να τα κάνω όλα κρυφά, τα πάντα, και περισσότερα από όσα φοβόταν! Ο άλλος πάλι, το είχε πολύ μακρύ το σκοινί, δεν με έψαχνε, δεν ζήλευε, δεν με έκλεινε μέσα, με παρότρυνε να βγαίνω μόνη κι εγώ έμεινα κολλημένα πάνω του σαν βδέλλα! Δεν ξέρω αν εγώ είμαι αντιδραστική, αλλά όσο ένιωθα καταπιεσμένη, τόσο ήθελα να του την "σπάω" του πρώτου, ενώ με τον δεύτερο δεν είχα κανένα τέτοιο κίνητρο...
Δεν ξέρω ακόμα τι είναι το λάου-λάου και το χαλαρό στη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε 2 ανθρώπους, αλλά αυτό που ζω μου αρέσει, το λατρεύω και θέλω να το... εξερευνήσω κι άλλο! Χωρίς παιχνίδια που δεν μου ταιριάζουν, χωρίς κρυφτό, μόνο αλήθειες! Απλά αλήθειες και μικρά βηματάκια... Και όσος χρόνος έχει σπαταληθεί μέχρι τώρα, το αξίζει 100%! Αυτό μετράει νομίζω τελικά...
No comments:
Post a Comment