"Δεν το πιστεύω" είπε "είναι η πρώην μου εκεί" και πάγωσα! "Θες να φύγω;" ήταν η πρώτη μου αντίδραση... Και μου είπε να πάμε μαζί να της πει ένα γεια... Και πήγαμε! Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως δεν ήταν κάποια εντυπωσιακή, μια συνηθισμένη κοπέλα... Και μετά που μιλούσαν και αντάλλαζαν νέα, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί! Θυμήθηκα πώς ένιωσα όταν έμαθα ότι εκείνος έχει άλλη...
Τον παραδέχτηκα όμως και του το είπα! Εμένα δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει να με χαιρετήσει εκείνος αν με δει, πόσο μάλλον αν δεν τον έχω δει εγώ καν... Έχει να κάνει βέβαια και με το πόσο άνανδρα έφυγε, έτσι; Κι ο άλλος στο νησί, ακόμα κρύβεται! "Πολλοί έχουν κλάψει εξαιτίας μου, κανείς για μένα"... Μεγάλο ρητό!
... Στην πρώην με σύστησε με το όνομά μου και τελεία... Σε μια άλλη φίλη του που ήρθε και μας βρήκε με σύστησε σαν φίλη... Δεν ξέρω τι είμαστε και με μπερδεύει ειλικρινά! Από τη μία, ζηλεύει και το δείχνει δειλά-δειλά, με οποιαδήποτε αφορμή, χαμογελώντας πάντα, αλλά "πετάει" την ατάκα του κάθε φορά κι από την άλλη... τι του είμαι τελικά; Χαλαρά ξε-χαλαρά, λάου-λάου ή όχι, νιώθω την ανάγκη να μάθω τι είμαι τελικά... Ανήκω κι εγώ κάπου ή πάλι στην απ' έξω είμαι; Δεν έχω παράπονο, πέρασα τέλεια απόψε, και ήπιαμε και χορέψαμε και όλα ήταν και γαμώ, αλλά... τι είμαι τελικά;;;
Ο κακός μου εαυτός σκέφτεται πως αν τον κάνω να ζηλέψει πολύ ίσως εκφραστεί ελεύθερα κι ο καλός μου λέει πως ίσως αυτό τον διώξει μακρυά... "Θέλω να είσαι ο εαυτός σου" μου είπε και αμέσως μετά το επανέλαβε με μορφή ερώτησης... "Θέλω;" με ρώτησε.
Εγώ να ήξερε πόσο θέλω να είμαι ο εαυτός μου! Αλλά κρατιέμαι τόσο πολύ... Μην νιώσει πίεση, μην πανικοβληθεί, μην φύγει... Λες και είναι εδώ... Τίποτα δεν έχω, για ακόμα μία φορά, απολύτως τίποτα και με τρώει αυτό, αλλά κάνω υπομονή! Κι ας σιχαίνομαι τόσο μα τόσο την υπομονή! Η ζωή είναι ΕΔΩ, γιατί να περιμένεις για να την ζήσεις;
Need you now - Lady Antebellum
No comments:
Post a Comment