Φυγή!!

"Πρέπει να ξεκολλησεις!"...
"Ξεκόλλα πια!!"
...όλοι το ίδιο φωνάζουν, αλλά δεν υπάρχει διακόπτης τελικά κι αν υπάρχει δεν τον βρίσκω πουθενά!
Εκείνος παντρεύτηκε και περιμένει παιδί... Υιο... "Ξανθό με μπουκλάκια" μου έλεγε... Και τώρα θα το αποκτήσει... Με κάποια άλλη φυσικά...
Και ξέρω πως δεν με πειράζει που είναι καλά, ο εγωισμός μου, ο αιώνιος αυτός εχθρός είναι που με πονάει... Πώς προχώρησε; Πώς; Πώς... όλα αυτά; Πώς δεν με σκέφτεται πια... καθόλου;;; Και ΝΑΙ, πονάει, σκοτώστε με, τι να κάνω; Με πονάει γαμώτο! Όλοι είναι τακτοποιημένοι, ευχαριστημένοι από το πώς τους τα έφερε η ζωή, χαίρονται, ζουν! Κι εγώ; Εγώ, βγαίνω 7 "πρώτα ραντεβού" σε 10 ημέρες και δεν θέλω κανένα δεύτερο...
Και τι θέλω τελικά; Γιατί κανείς δεν... "κάνει"; Σε όλους κάτι βρίσκω να με ενοχλεί, όλοι κάτι έχουν λάθος... Ποιο είναι το πρόβλημα τελικά, ξέρει κανείς;;;
Μένω τόσο κολλημένη με κάποια πράγματα... Πράγματα που για άλλους ακούγονται αστεία, αλλά ΜΟΝΟ αυτά με νοιάζουν! Θέλω να περνάνε οι μέρες, να ΤΡΕΧΟΥΝ χωρίς σταματημό, να μην περισσεύει χρόνος να σκεφτώ, να μην με νοιάζει τίποτα! Ούτε εκείνος που προχώρησε, ούτε κανένας άλλος και το τι κάνει, γίνεται;;;
Πλησιάζει Σεπτέμβρης, ο μήνας των αλλαγών, και πάλι θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα και να φύγω! Να φύγω Θεέ μου, όσο πιο μακριά γίνεται... Και βλέπω και τα σημάδια και κολλάω σε αυτά - ό,τι κι αν μου λένε - τα παρατηρώ... Γιατί ένα χρόνο τώρα τίποτα δεν έχει γίνει να με κρατήσει; Μήπως όλα οδηγούν στη φυγή;
Να φύγω Θέε μου, να φύγω, όσο πιο μακριά γίνεται, μπας και ξεχάσω... Γιατί όλα εδώ με πληγώνουν, με σκότωσαν, με τέλειωσαν... Δεν θέλω να τα ξαναδώ!