Ρελαντί

Μένω μέσα τελευταία. Αυτό έχω ανάγκη κι αυτό κάνω. Με κούρασαν όλοι και όλα και θέλω να μείνω μόνη με μένα να τα πούμε λιγάκι, μιας κι έχουμε καιρό να το κάνουμε αυτό...Χάθηκα πάλι νομίζω, μπερδεύτηκαν τα δικά μου θέλω με των γύρω και φέρθηκα περισσότερες από "κάποιες" φορές τρελά, πλήγωσα ανθρώπους που με αγαπάνε και νοιάζονται για μένα κι ένιωσα ακόμα περισσότερο μόνη, με την σκέψη πως εγώ το προκάλεσα αυτό...

Έχω γνωρίσει τόσο κόσμο φέτος, μα τόσο κόσμο! Άντρες κυρίως, μην γελιόμαστε. Έχω βγει τόσα "πρώτα ραντεβού" όσα δεν θα μπορούσα ποτέ! Και τι έγινε; Κανένας δεν άξιζε για δεύτερο... Ή δεν το είδα, κι αν άξιζε... Δεν με ενδιέφερε νομίζω να το δω... Έτρεχα πάλι... Όπως πέρσι.

"Είσαι της σχέσης, ε;" με ρώτησε κάποιος πρόσφατα και απάντησα μέσα από την καρδιά μου όσο πιο  ειλικρινά γινόταν. "Δεν με νοιάζει πώς λέγεται, ποια είναι η ταμπέλα" είπα "Μπορεί να το λένε σχέση, dating, fucking ή... it's complicated - επιρροή από το facebook - δεν με νοιάζει καθόλου ο τίτλος που θα του δώσω, όσο περνάω καλά και μου ταιριάζει. Μπορεί να βγαίνουμε, να περνάμε καλά και να αρχίσω να δένομαι μαζί σου, ενώ εσύ δεν είσαι σε παρόμοια θέση. Θα σταματήσω να περνάω καλά και θα φύγω απλά, γιατί πια αυτό που θα έχουμε δεν θα μου ταιριάζει. Μπορεί να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο."

Κι έτσι είναι τελικά... Πέρασα τόσο καιρό, απομακρύνοντας ανθρώπους δηλώνοντας πως δεν με ενδιαφέρει κάτι πρόσκαιρο κι ότι αναζητώ την σταθερότητα, ενώ δεν είμαι καθόλου μα καθόλου σίγουρη πως αυτό ψάχνω τελικά...

Δεν θεωρώ πως ξέρω τι θέλω, τι χρειάζομαι, τι έχω πραγματικά ανάγκη, νιώθω τελείως μα τελείως χαμένη και είμαι μόνο στην αρχή του δρόμου που πρέπει να περπατήσω, αλλά θα φτάσω στο τέλος του κάποια στιγμή, αυτό είναι σίγουρο!

Τώρα έχω ανάγκη λίγο... ρελαντί... Χαλαρούς ρυθμούς και ηρεμία... Χρειάζομαι να με ακούσω κι όσο τρέχω, δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Και... τρέχω εδώ και τόσο πολύ καιρό ρε γαμώτο! Νομίζω κουράστηκα πια...