"Εσύ χαλούσες την συνταγή... Κάτι έβαζες παραπάνω και κάτι λιγότερο..." είπες και βούρκωσα γιατί έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο, αλλά... Δεν μπορούσα, δεν ήμουν έτοιμη, δεν ήσουν κι εσύ έτοιμος όμως... Κανείς μας δεν θα άντεχε το βάρος και λυγίσαμε... Εγώ φταίω περισσότερο, το ξέρω, το δέχομαι, με τρώει, αλλά...
Τίποτα δεν θα γίνει, τίποτα δεν ΜΠΟΡΕΙ να γίνει... Θα συνεχίσουμε να μπαινοβγαίνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου ανενόχλητοι, σαν μην αλλάζει κάτι μεταξύ μας, σαν να μην γίνεται να αλλάξει, γιατί... δεν γίνεται δυστυχώς...
Το ξέρω πως δεν μπορείς να έρθεις, δεν έχεις χρόνο, αλλά δεν με πειράζει να στο ζητάω όσο πιο συχνά μπορώ... "You can't blaim a girl... κτλ" σου έγραψα κι απάντησες "Κι εγώ"... Το ξέρω πως με αγαπάς, το ξέρεις πως σε αγαπάω κι ας μην έχουμε πει κάτι ανοιχτά, δεν χρειάζεται! Είναι τόσο περίεργη η δική μας η σχέση, που δεν ξέρω ούτε ποιος ούτε πότε και - κυρίως - πώς θα μπορέσει να την κόψει... Από την μία δεν έχουμε τίποτα, από την άλλη τα έχουμε όλα! Μέσα μου το νιώθω και δεν διαψεύδομαι συχνά... Είσαι παντού, σε σκέφτομαι συνέχεια, επικοινωνείς μαζί μου, την στιγμή ακριβώς που σε χρειάζομαι...
Κι όσο λέω πως είναι ένα ψέμα όλο αυτό, μία ουτοπία, τόσο με τραβάς εκεί, μου θυμίζεις όσα πάει να διαγράψει ο καιρός κι η απόσταση που μας χωρίζει... Και βλέπω γύρω μου τους φίλους μου με τις "κανονικές" τους σχέσεις και τα προβλήματα που προκύπτουν και δεν ξέρω πόσο πιο αληθινό θα μπορούσε να είναι το δικό μας, ό,τι κι αν είναι αυτό!
Και ναι, πέρσι την χάλασα εγώ τη συνταγή, αλλά φέτος έμαθα να... μαγειρεύω! Κι έμαθα κι άλλα πράγματα με τον άσχημο - δυστυχώς - τρόπο και δεν με νοιάζει τι είναι όλο αυτό και γιατί μου συμβαίνει κι ούτε με νοιάζει να το ψάξω, όχι πια! Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, όπως γίνεται και τόσο καιρό με όοοοοοοοολα στη ζωή μου! Θα συνεχίσω να ακούω αυτή τη φωνή μέσα μου κι όπου βγει! Όσο την ακούω, ξέρω τι να κάνω... Πάντα ξέρω...
No comments:
Post a Comment