Δεν λέει να περάσει αυτό το καλοκαίρι πια... Μου λείπεις τόοοοοοοσο πολύ ρε γαμώτο...Κάτι πάω να ξεκινήσω, μα δεν κουνιέμαι, δεν κάνω βήμα... Έχω εσένα, κι ας είσαι μακρυά και δεν νιώθω ελλειπής... Κι όμως μου λείπει τόσο πολύ μια αγκαλιά... Ένας, κάποιος, να με κρατήσει, να με στηρίξει, καταλαβαίνεις;;;;
Πέρσι τέτοια μέρα ήμασταν μαζί, αλλά δεν ήμουν έτοιμη για το... "μαζί"... Συγνώμη... Τώρα που είμαι, είναι όλα τόσο μα τόσο διαφορετικά... Την έχασα την στιγμή μου, πάει, πέρασε... Και αυτό που πονάει περισσότερο είναι πως δεν θα γυρίσει πίσω ΚΑΜΙΑ στιγμή...
Παραμονή της επετείου, 26η Οκτωβρίου είχες έρθει Αθήνα κι αμέσως με πήρες τηλέφωνο! Πήγαμε για ποτό και καταλήξαμε να είμαστε μαζί... Ένα μαζί που κανείς μας δεν το άντεχε όμως! Και φέτος είναι όλα αλλιώς... Πόσο παιχνίδια πια μας παίζει η μοίρα;;; Πόσα;;; Π Ο Σ Α ;;;;
Πέρσι τέτοια μέρα ήμασταν μαζί, αλλά δεν ήμουν έτοιμη για το... "μαζί"... Συγνώμη... Τώρα που είμαι, είναι όλα τόσο μα τόσο διαφορετικά... Την έχασα την στιγμή μου, πάει, πέρασε... Και αυτό που πονάει περισσότερο είναι πως δεν θα γυρίσει πίσω ΚΑΜΙΑ στιγμή...
Παραμονή της επετείου, 26η Οκτωβρίου είχες έρθει Αθήνα κι αμέσως με πήρες τηλέφωνο! Πήγαμε για ποτό και καταλήξαμε να είμαστε μαζί... Ένα μαζί που κανείς μας δεν το άντεχε όμως! Και φέτος είναι όλα αλλιώς... Πόσο παιχνίδια πια μας παίζει η μοίρα;;; Πόσα;;; Π Ο Σ Α ;;;;
1 comment:
Είναι πολλά τα τερτίπια της... πολλά.. Σου δίνει στιγμές που ξέρει ότι θα τις θυμάσαι για πάντα και στις παίρνει για να επαληθεύσει τις προθέσεις τις... Δε βγάζει άκρη...
Η μόνη παρηγοριά είναι η ωριμότητα που αποκτάς, ώστε να κατανοήσεις καλύτερα κάποια πράγματα την όποια επόμενη φορά...
Καλό σου βράδυ...
Post a Comment