Απολύθηκα σήμερα... Ή, πιο σωστά, ήμουν σε αυτούς που "επιλέχθηκαν να απομακρυνθούν από την εταιρεία"... Ναι, συνέβη και σε μένα... Είμαι κι εγώ μία ακόμα απολυμένη!
Ανάμικτα συναισθήματα... Σκέψεις, φωνές μέσα στο κεφάλι μου, πολύ φασαρία... Ένας τρόμος : τι κι αν δεν βρω ποτέ ξανά δουλειά;;; Θα περάσει ο καιρός, ok, θα δυσκολευτώ, αλλά τι κι αν συνεχίσω να μην βρίσκω;;; Τι θα γίνει τότε;;;
Για κάποιο λόγο, δεν το σκέφτομαι αυτό, είμαι αισιόδοξη χωρίς συγκεκριμένο λόγο, απλά νιώθω καλά περισσότερο από ότι νιώθω χάλια. Καλό είναι αυτό, ε; Μάλλον...
Με ενοχλεί ο εγωισμός μου πολύ! Ήθελα να φύγω, το έλεγα παντού, είχα κουραστεί από όλα όσα γίνονται εκεί μέσα, αλλά είναι αλλιώς να φεύγεις κι αλλιώς να ... σε φεύγουν... Κι όσο κι αν ξέρεις πως όλοι απολύουν και απολύονται, δεν σε νοιάζει, δεν μετράει, εσύ νιώθεις πως απέτυχες κι αυτό σε τρώει... Γιατί, σκέφτεσαι; Γιατί εμένα κι όχι κάποιον άλλον;
Θα δείξει, όλα για κάποιο λόγο γίνονται, και φέτος - ένας Θεός ξέρει γιατί - το πιστεύω περισσότερο από ποτε! Θα κερδίσει η αισιόδοξή μου πλευρά, δεν θα πέσω, δεν θα με δουν να πέφτω τέλος πάντων, κι ό,τι είναι να γίνει, δεν έχει παρά να γίνει...
No comments:
Post a Comment