Ποιος καταλαβαίνει;;;;

Τόσο παλιό κι όμως ηχεί ακόμα στα αυτιά μου... Μια φράση, αυτή η κουβέντα, "όλα καλά θα πάνε, δεν χωρίζουμε εμείς" αντηχεί μέχρι και σήμερα στους τοίχους... Κι όμως έφυγες τελικά, με άφησες... 

Δυο χρόνια σχεδόν πέρασαν, ε; Παντρεύτηκες, έκανες παιδί κι εγώ ακόμα... τίποτα. Εγώ παραμένω στ ο τίποτα! Έζησα πολλά, γνώρισα απίστευτα πράγματα, αλλά ακόμα τα συγκρίνω όλα με σένα, το πιστεύεις;;; Δεν άφησα ποτέ κανέναν να σε πει "μαλάκα"... Ακόμα δεν αφήνω... Δεν ήσουν, γιατί να λέμε ψέματα;;;; Έκανες το καλύτερο που μπορούσες, φάνηκες δυνατός όταν χρειάστηκε, γιατί να σε κατηγορήσει κανείς;;;

Δεν σε έχω θεοποιήσει ακριβώς, απλά αναπολώ τις στιγμές μας πολύ συχνά, το ξέρεις;;; Το φαντάζεσαι καν;;; Δεν θα το πίστευες κι αν το ζούσες, αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει! Κι απόψε μίλησα για σένα, φαντάσου! Σε ανέφερα σαν αυτόν που με πέθανε τότε, παλιά, αλλά τον ξεπέρασα... Κι αλήθεια είπα, σε ξεπέρασα! Δεν σε ξέχασα όμως ποτέ...

Αυτό είναι το πρόβλημά μου, καταλαβαίνεις;;; Ανέβασες πολύ τον πύχη και πώς να τον κατεβάσω άραγε;;; Ψάχνω σε όλους αυτό που είχαμε, καταλαβαίνεις;;; Δεν θέλω εσένα, δεν σε θέλω εδώ και πολύ καιρό, αλλά θέλω... ΑΥΤΟ! Αυτό το καθημερινό, καταλαβαίνεις;;; 

Θέλω η ζωή μου να μπει σε μια ρουτίνα ξανά, θυμάσαι; Ψάχνω ένα σημείο αναφοράς, να δίνω και να παίρνω λογαριασμό, καταλαβαίνεις;;; 

Όλα είναι τόσο ανακατεμένα, τόσο αδιάφορα, θέλω λίγη σημασία πια, καταλαβαίνεις;;;; Την αναζητώ παντού και δεν την βρίσκω πουθενά... καταλαβαίνεις;;; 

Μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις, δεν έχει νόημα να το περιγράψω σε κανέναν άλλο, ψάχνω αυτό που είχαμε! Λίγη... υγεία, εκεί που τίποτα δεν είναι υγειές, καταλαβαίνεις;;;

Ποιος μπορεί να καταλάβει;;;