Κι ας φάω χαστούκι...

"Το ξαφνικό δεν βολεύει κανέναν μας" μου είπες και τα γκρέμισες όλα... Ό,τι κι αν πρόλαβες να χτίσεις τις προηγούμενες μέρες, του έδωσες μία και το κατέστρεψες σε μια στιγμή! Κι όσο κι αν με βολεύει - ίσως... -  να με "πετάς", δεν παύει να με πονάει κιόλας... Η όλη κατάσταση έχει τόσο μα τόσο ανάμικτα συναισθήματα ρε γαμώτο...

Δεν ήξερα τι να κάνω την... τελευταία μας στιγμή : να σε αφήσω ή να σε σφίξω πάνω μου... Πάντα το ίδιο σενάριο, η ίδια πλοκή, οι ατάκες αλλάζουν μόνο - δυστυχώς - προς το χειρότερο... Για την ευαίσθητη καρδιά μου πάντα...Πάλι ανταλλάξαμε τα "σ΄αγαπώ" μας, πάλι με κοίταζες σαν να μην υπάρχει - που δεν υπάρχει - αύριο... Αλλά αυτή την φορά ήταν όλα διαφορετικά νομίζω... Έκανες, έδινες περισσότερα, όλα ήταν καλύτερα, αλλά εσύ δεν με κυνηγούσες... Την προηγούμενη φορά, έμοιαζες κολλημένος πάνω μου, χωρίς όμως να κάνεις τόσα όσα αυτή την φορά. Δεν ξέρω, μακάρι να ήξερα ειλικρινά! Τι από όσα ζούμε έχει νόημα; Τι θα μείνει να υπάρχει στο μέλλον μας; Έχουμε μέλλον; Μήπως ήταν η τελευταία μας φορά, μήπως το τέλος μας το ζήσαμε χωρίς να το καταλάβουμε καν; Δεν επικοινώνησες αυτή την φορά, δεν με πήρες, δεν μου έστειλες, δεν νοιάστηκες... Κι όμως εκεί νοιαζόσουν τόσο μα τόσο πολύ ρε γαμώτο... Τόσο μα τόσο πολύ!!!

Αλλά δεν μπορώ να έρθω στα ξαφνικά, δεν μπορώ να σου κάνω έκπληξη, γιατί απλά δεν με περιμένεις... Δεν κάθεσαι να με περιμένεις, δεν μπορείς, είπες... Αλλά ξέρεις κάτι; Θα το κάνω κι ό,τι γίνει! Θα έρθω στα ξαφνικά την επόμενη φορά κι ίσως το χαστούκι που μου ρίξεις, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι για να ξεκολλήσω πια από όλη αυτή την κατάσταση! Ένα χαστούκι δυνατό, να μείνει το αποτύπωμά σου στο πρόσωπό μου, να δω με τα ίδια μου τα μάτια πως δεν υπάρχει τίποτα στην πραγματικότα, όλα ήταν και παραμένουν στο μυαλό μου...

Κι όμως μου λείπες ρε μάτια μου, μου λείπες από την στιγμή που ξετυλίγεις τα χέρια σου από γύρω μου, κλαίω πηγαίνοντας στο σπίτι, είμαι χάλια τις πρώτες μου στιγμές στην πρωτεύουσα... Πάντα έτσι γίνεται! Δεν αλλάζει και δεν ξέρω τι θα το κάνει να αλλάξει... Ίσως το χαστούκι βοηθήσει, ίσως τα κάνει χειρότερα... Θα φανεί...

Μπορεί όλα να είναι ψέματα. Κάθε φορά που νομίζω πως ανυπομονείς να έρθω και με ρωτάς λεπτομέρειες για την άφιξή μου, να θες απλά να... καθαρίσεις το τοπίο από τις άλλες... Μπορεί το κινητό σου να ηρεμεί όταν είμαι μαζί σου, γιατί τις έχεις κάνει πέρα κι όχι γιατί δεν υπάρχουν άλλες στη ζωή σου... Μπορεί να τα βλέπω όλα όπως θέλω κι όχι όπως είναι... Δεν με θες στα ξαφνικά, δεν θα βολέψει κανέναν μας, είπες κι αυτό κρατάω... Αυτό, και την τελευταία μας φορά... Με το αφρόλουτρο και τα κεράκια... Με σένα να μου κρατάς το πρόσωπο και να μου λες πως με αγαπάς...