Πάντα επέστρεφε...

Πάντα εκεί... Χειμώνες πέρασαν, καλοκαίρια, εκείνος εκεί... Τον ειδοποιούσε πάντα κι ήταν πάντα έτοιμος για εκείνη, την περίμενε να... επιστρέψει... Πάντα επέστρεφε και τον έβρισκε να την περιμένει. Πόσο κρατούσε κάθε φορά; Στιγμές, μόνο στιγμές μετρούσαν, αλλά τις ΖΟΥΣΑΝ, τις ένιωθαν σε κάθε πιθαμή του κορμιού τους! "Πάντα επέστρεφε. Να συμπληρώσει τα δικά της τα ανεκπλήρωτα. Να ποτίζει την αλαζονία της με τον κορεσμό του.Κι εκείνος αγόγγυστα και υπάκουα την υποδεχότανε. Λες κι είχε άλλη επιλογή... Λες και μπορούσε να την αρνηθεί."

Μέχρι που δεν... επέστρεψε εκείνη, δεν τον έψαξε, δεν την ενδιέφερε να τον βρει, αλλά τον βρήκε. Όσο ήθελε να κρυφτεί, τόσο πάνω του έπεσε... Και τον βρήκε με άλλη... Το ήξερε, της το έλεγε συνέχεια πως έχει άλλες στα... κενά του, αλλά... είναι αλλιώς να το δει κανείς με τα ίδια του τα μάτια... Επέλεξε το ξαφνικό και της βγήκε ξινό... (;)...Την είχε προετοιμάσει, δεν μπορεί να τον κατηγορήσει, απλά δεν μπορεί! Οπότε ποιον κατηγορεί;;; Τον εαυτό της, αυτός φταίει πάντα... Πάντα όμως!!!

Φταίει που έδωσε παραπάνω σημασία... Φταίει που νόμισε πως υπήρχε κάτι... Φταίει που αγάπησε... Γιατί... τον αγάπησε ρε γαμώτο! Ενώ ήξερε πως δεν υπήρχε λόγος, μέλλον, αιτία, τον αγάπησε τελικά, δεν μπόρεσε να αντισταθεί... Κι εκείνος την αγάπησε κι ίσως να την αγαπάει για πάντα, αλλά ποιος νοιάζεται; Όταν δυο άνθρωποι δεν μπορούν να είναι μαζί, απλά δεν γίνεται!

... Κι η συνέχεια είναι τόσο αναμενόμενη... Εκείνη κλείνεται στον εαυτό της, νιώθει προδωμένη, περισσότερο από τον εαυτό της, παρά από εκείνον κι εκείνος ζει το νέο του παραμύθι... Δεν θεωρεί πως άλλαξε κάτι, νομίζει πως εκείνη θα τον ενημερώσει για την επόμενη άφιξή της κι όλα θα είναι όπως πάντα. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα δυστυχώς - ή ευτυχώς... -  δεν είναι καθόλου έτσι...

Εκείνη ξέρει πως όλα τέλειωσαν, αυτός θα το μάθει με τον καιρό. Δεν θέλει κάτι περισσότερο, δεν μπορεί να τον ξαναδεί όπως πριν... Τα μάτια της γέμισαν με την... φωτογραφία του να ακουμπάει άλλη, να τον αγκαλιάζει άλλη, πώς ξεχνιούνται αυτά;;; Από αξιοπρέπεια και μόνο δεν επικοινωνεί μαζί του, ενώ μέσα της καίγεται να τον ακούσει! Πεθαίνει να χτυπήσει το κινητό της και να είναι εκείνος...

Κι αυτό που πονάει τελικά, δεν είναι ότι ήταν πάντα έτοιμη να τον αφήσει να φύγει, αλλά το ότι εκείνος έφυγε τελικά... Μπορεί να "διώχνουμε" συνέχεια ανθρώπους από δίπλα μας, αλλά όταν τελικά ΟΝΤΩΣ φύγουν αυτοί που μας ενδιαφέρουν, ξεκινά μια άλλη ιστορία, δημιουργείται ένας άλλος πόνος, ένα νέο κενό προσπαθεί να γεμίσει μάταια συνήθως... Κι όλα τελειώνουν, απλά δεν θέλει κανείς να το βιώσει... Δεν είναι κανείς προετοιμασμένος για το τέλος ποτέ! Κι εκείνη, αν ήξερε πως θα ήταν η τελευταία τους αγκαλιά εκείνη... τότε... έξω από το μαγαζί του... ίσως τον έσφιγγε περισσότερο, ίσως του έλεγε ακόμα μία φορά ότι τον αγάπησε, ίσως... δεν έφευγε καν...