Μην με περιμένεις μωρό μου

«Μη με περιμένεις μωρό μου, θα αργήσω» είπε συνεχίζοντας το αστείο του, που ήταν στην πραγματικότητα ‘μεταξύ αστείου και σοβαρού’ από την αρχή. Εκείνη δεν το πήρε ποτέ στα αστεία όμως, από την αρχή την άγχωνε αυτή η στιγμή, η στιγμή που θα την καλούσε εκεί και θα έπρεπε να αρνηθεί... «Έπρεπε» ίσως ήταν λάθος λέξη, «δεν ήθελε» θα ταίριαζε περισσότερο, αλλά πώς να το πει...

Γιατί... όλα αυτά τα είχε ζήσει, ήταν η καθημερινότητά της, η ζωή της ολόκληρη και στο τέλος, αναγκάστηκε να μάθει να ζει χωρίς αυτά... Γιατί... δεν την ενδιέφερε καμία... επαρχιακή ζωή, καμία οικογενειακή φάση, καμία παρέα αραγμένη σε σπίτια... Δεν ήταν για εκείνη όλα αυτά, απήχαν τόσο πολύ από τη ζωή της, τη ζωή που ήξερε, που είχε μάθει και γούσταρε τρελά, χιλιόμετρα όμως!

Βραδιές pro των αντρών που τα γυναικόπαιδα τους χαζεύουν δεν πρόκειται ποτέ να την συγκινήσουν, απογεύματα ολόκληρα σε μία καφετέρια με τα παιδιά στα καροτσάκια κι εκείνον να μοιράζεται δεξιά κι αριστερά, την κάνουν να φρικάρει, δεν ανήκει σε αυτό τον κόσμο που θέλησε να την... καλωσορίσει και πώς να του το πει...

Κι εκεί που τον δέχτηκε επιτέλους, σταμάτησε τις μάχες μέσα της, το σκοτάδι επέστρεψε και της πάγωσε την καρδιά. Γιατί η άτιμη η καρδιά παίρνει τόσο λάθος μονοπάτια, πότε θα πάρουμε απάντηση σε αυτό; Γιατί ερωτευόμαστε αυτόν αντί για τον άλλον ή μάλλον γιατί ο τάδε μπαίνει στη ζωή μας και δεν φεύγει με τίποτα, ενώ ο δείνα μας φτύνει συνεχώς; Πόσα από αυτά είναι τυχαία και πόσα μοιραία άραγε; Ποιος να ξέρει...

«Θα αργήσω μωρό μου» θα ήθελε να μπορεί να του πει «και μάλιστα, θα αργήσω πολύ να μπω στον κόσμο σου. Εσένα γουστάρω, όχι το πακέτο σου, πειράζει; Δε με νοιάζει να γνωρίσω κανέναν εκεί, δεν θέλω να ξέρω καν πως υπάρχουν, πόσο σε πληγώνει αυτό; Εμένα να δεις πόσο με πλήγωσε τότε... παλιά... εξαιτίας εκείνου... Γιατί ναι, τα έχω ξανακάνει όλα αυτά, και καταπιέστηκα και ζούσα κάτω από την ίδια στέγη με την οικογένεια Εκείνου και τι κατάλαβα; Και την παρέα του είχα γνωρίσει, ξέρεις, και ναι, καλά περνάγαμε αλλά καταπιεζόμουνα, να ξέρεις. Και μετά το φυσούσα και δεν κρύωνε, οπότε... επιλέγω να μείνω μακριά, θέλω να απέχω, σε πειράζει;»

Και φυσικά θα τον πειράζει! Και εννοείται πως θα παρεξηγηθεί! Κι έτσι αρχίζει πάλι το παιχνίδι του ποιος θα κυριαρχήσει... Κι αυτό είναι το σημείο μηδέν που όλα ξεκινούν κι όλα τελειώνουν... Γιατί, στην τελική, εκείνη δεν ζήτησε όλο το πακέτο, δεν παρήγγειλε τίποτα από όλα αυτά. Μόνο εκείνον είχε ζητήσει, γιατί να πρέπει να παραλάβει επιπλέον... αντικείμενα; Γιατί όλα τα ωραία να πάνε πακέτο με κάτι... σκοτεινό;

Σε καμία περίπτωση δεν ήταν έτοιμη να πάει εκεί ξανά, ήταν πολύ νωρίς, δεν υπήρχε λόγος βίας. Οπότε ναι, θα αργήσει, θέλει χρόνο, το χρόνο της. Κι ίσως βρεθεί η στιγμή της ίσως και όχι όμως... Κανείς δεν ξέρει, μόνο ο χρόνος...

Κι είναι τόσο ίδιος... Τόσο μα τόσο ίδιος... Είναι σα να βγαίνει με Εκείνον ξανά από την αρχή... Θέλει κι αυτός κάποτε να επιστρέψει εκεί, είναι κι αυτός κολλημένος με την οικογένειά του...

Δεν γίνεται να το ζει ξανά όλο αυτό από την αρχή, απλά δεν γίνεται, καταλαβαίνεις; Είναι συνέχεια στο μυαλό της Εκείνος, καταλαβαίνεις; Τα ίδια θα γίνουν και θα έχει χάσει ακόμα 1-2 χρόνια από τη ζωή της για να ξαναβρεθεί μπροστά στο ίδιο δίλημμα...