2.72 "I will always have a smile left for you...even if it's a sad one..."

2.71 Talk...from http://wwwisg.cs......./nothing.html

It is better to say nothing and be thought a fool than to open your mouth and remove all doubt.
--Anonymous

There are only two ways to live your life. One is as though nothing is a miracle. The other is as though everything is a miracle.
-- Albert Einstein

A candle loses nothing by lighting another candle.
--James Keller

Too many people today know the price of everything and the value of nothing.
--Oscar Wilde

Our birth is nothing but our death begun, As tapers waste the moment they take fire.
--Edward Young

N O T H I N G
Nothing's beautiful from every point of view.
--Horace

Men give away nothing so liberally as their advice.
--François de La Rochefoucauld


We start, then, with nothing, pure zero. But this is not the nothing of negation. For not means other than, and other is merely a synonym of the ordinal numeral second. As such it implies a first; while the present pure zero is prior to every first. The nothing of negation is the nothing of death, which comes second to, or after, everything. But this pure zero is the nothing of not having been born. There is no individual thing, no compulsion, outward nor inward, no law. It is the germinal nothing, in which the whole universe is involved or foreshadowed. As such, it is absolutely undefined and unlimited possibility -- boundless possibility. There is no compulsion and no law. It is boundless freedom.
--Charles S. Peirce, "Logic of Events" (1898)

2.70 Little girl...alone...

"Δουλεύεις πρωί, δουλεύεις βράδυ, από κάτι προσπαθείς να ξεφύγεις... Από τι, μικρό κορίτσι; Πόσο είσαι; 20; 22;"

Βαδίζω στο 26ο έτος μου πλέον κι ακόμα με κάνουν μικρότερη! Καλό είναι αυτό, υποθέτω. Από τι προσπαθώ να ξεφύγω... Βασικά, δεν προσπαθώ να ξεφύγω, να πάψω να σκέφτομαι θέλω, γιατί όσο σκέφτομαι, διαπιστώνω πόσο χάλια είναι η ζωή μου, έτσι όπως μόνη μου την έκανα! Οι μέρες περνάνε, το έτος άλλαξε κι εγώ συνεχίζω να νιώθω στάσιμη. Τίποτα δεν αλλάζει, τίποτα δεν μου προκαλεί το ενδιαφέρον πια, τίποτα δεν με ξαφνιάζει. Η κάθε μέρα είναι ίδια με την προηγούμενη και θα την ακολουθήσει μία ακριβώς ολόιδια... Η μόνη αλλαγή - ενδεχομένως - είναι αν δουλεύω το βράδυ ή όχι... Χμμ...

Θέλω λίγο χρώμα στη ζωή μου, μία πινελιά στην καθημερινότητά μου, ώστε να ξαναποκτήσουν και τα μάτια μου χρώμα, μιας και πρόσφατα μου είπαν πως είναι θαμπά, σκοτεινά... Αν τα μάτια είναι όντως η αντανάκλαση της ψυχής, τότε ναι, είναι σκοτεινά!

Ώρες-ώρες με τρομάζει η απομόνωση που μόνη μου επέλεξα - χωρίς βέβαια να υπάρχει δυνατότητα για άλλη επιλογή μιας και βρέθηκα μόνη στο μάτι του κυκλώνα!! - αλλά από την άλλη, βλέπω πόσο ανακουφιστικό είναι να μην χρειάζεσαι κανέναν και να τους έχεις όλους, όποτε εσύ επιλέγεις...

Αν σκλήρυνα; Ναι και οι άλλοι ευθύνονται για αυτό. Με έκαναν πέτρα, αφού πρώτα με έσπασαν σε εκατομμύρια μικρά κομματάκια... Σκορπίστηκα παντού και τώρα επιστρέφω. Και δεν την χαρίζω σε κανέναν! Αν ενοχλείται κανείς; Δεν με απασχολεί καθόλου! 
Όταν έλιωνα στο κλάμα, κανενός το νούμερο δεν μου ερχόταν να 
πάρω. 
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε πολύ απορροφημένοι από την δική μας ζωή, την δική μας πραγματικότητα και δεν ρίχνουμε ένα βλέφαρο στο διπλανό μας. Κι έμαθα πολύ νωρίτερα, ότι κανείς δεν πρόκειται να μου φερθεί όπως του φέρομαι εγώ. 








Κι όσο για σένα, που πολύ εύκολα τα έκανες να φανούν όλα και με πήγες πίσω, ποδοπατώντας μαζί μου όλες τις προσπάθειες που είχα κάνει, απλά σε αγνοώ. Όσο κι αν δυσκολεύομαι, θα τα καταφέρω, δεν θα μου λείπεις πια, θα πάψεις να είσαι παντού - μέσα και έξω μου - θα σε βγάλω από την ψυχή μου, ακόμα κι αν χρειαστεί να ξεριζώσω την καρδιά μου με τα ίδια μου τα χέρια... Ελπίζω μόνο πως κάποιος θα την βρει και θα μου την φέρει πίσω, μαζί με όλα όσα εσύ δεν μπόρεσες ποτέ να μου δώσεις... Όλα όσα εσύ ποτέ δεν θεώρησες ότι αξίζω και θα δει όσα εσύ ποτέ δεν είδες - ή δεν θέλησες να δεις.

2.69 Between darkness and wonder

2.68 Loneliness

boomp3.com

2.67 When depression kicks in...

boomp3.com

2.66 Αντίο my love...

Όλα έχουν τον λόγο τους που συμβαίνουν τελικά. Έπρεπε να γίνει ό,τι έγινε την Πρωτοχρονιά, για να τελειώσει όπως της άξιζε,  μία σχέση 6 ετών... Δεν της άξιζε ένα τέλος με φωνές, μέσα σε ένα νυχτερινό μαγαζί, κάτω από δυνατή μουσική και αρκετό αλκοόλ. Σίγουρα δεν της άξιζε.

Δεν νομίζω πως θέλω κάτι άλλο από τον Β. Τον είδα κι αυτόν μόνο και χαμένο. Έχει σκληρύνει, δεν λέω και αυτό φαίνεται σε κάθε του κουβέντα, σε ό,τι κι αν είπαμε. Τον πόνεσα πολύ και για να επιβιώσει, έπρεπε να γίνει δυνατός, βράχος! Είναι με κάποια που δεν τον ενδιαφέρει, απλά δεν μπορούσε ποτέ - και συνεχίζει να μην μπορεί - να είναι μόνος. Εγώ; Παραμένω χαμένη κι εγώ. Αλλά τώρα ξέρω...

Ξέρω πως δεν κοιμάται μαζί της, πως δεν με έχει ξεχάσει, πως δεν θα με βγάλει ποτέ από την καρδιά του, αλλά... έχουν τελειώσει όλα. Και επιτέλους, τα τελειώσαμε σωστά. Γι' αυτό βρεθήκαμε : για να μπει ένα σωστό τέλος. Για να λυθούν κάποιες απορίες, να ξεσπάσει αυτό που κρατούσαμε μέσα μας τόσους μήνες και να τερματίσουμε. Είμαι ακόμα συγκινημένη με όσα είπαμε... Με πήρε αγκαλιά και δεν ήθελε να με αφήσει και για μία στιγμή σκέφτηκα πως ξαναείμαστε μαζί... Αλλά δεν γίνεται.

Δεν νομίζω πως θέλω να τον ξαναδώ, τουλάχιστον όχι σύντομα. Θα με πονάει για αρκετό καιρό ακόμα υποθέτω η παρουσία του με την ταυτόχρονη απουσία του από την ζωή μου. Αντίο λοιπόν; Αυτό ήταν; Μάλλον ναι. Και τώρα μπορώ να κλάψω και να θρηνήσω την σχέση μου που τέλειωσε. Τώρα μπορώ να βιώσω όλη την θλίψη που δεν έχω βιώσει εδώ και μήνες. Που νόμιζα πως βίωνα... Τώρα τέλειωσε, τώρα θα κλάψω και κανείς δεν θα με εμποδίσει.
Κανένας...

2.65 Got to let you go... Once and for good!

Τελικά... τίποτα δεν άλλαξε με την αλλαγή του έτους... Όλα παραμένουν ίδια. Ο Άη Βασίλης δεν έφερε δώρο στη δική μου κάλτσα και οι ελπίδες μου σκορπίστηκαν στο Αιγαίο... Χάνω το κουράγιο μου, τα νεύρα μου χειροτερεύουν και τίποτα δεν βγαίνει όπως το σχεδιάζω. Χτες φίλος μου από την Αθήνα με τσίτωσε να φύγω για 
δουλειά στην Ολλανδία. 
Σχεδόν με φαντάστηκα να ζω εκεί, να ξυπνάω και να πηγαίνω στη δουλειά μου... Είμαι τόσο έτοιμη συνεχώς να τα παρατήσω όλα... Δεν έχω τίποτα να με κρατάει εδώ και φαίνεται κάθε ώρα και στιγμή!

Θέλω να χτυπήσει το τηλέφωνό μου και να με θέλουν κάπου για δουλειά. Το θέλω τόσο πολύ... που θα έπρεπε να συνομωτεί όλο το σύμπαν για να το πετύχω... Δεν θέλω να βρεθεί το οτιδήποτε θα μπορούσε να με απομακρύνει από αυτόν μου τον στόχο, δεν θέλω πάλι να τον χάσω, να μην βλέπω καθαρά, δεν με παίρνει...

Μου ήρθε ένα μήνυμα από το παρελθόν χτες... Μου ζήταγε να βρεθούμε αργότερα. Δεν απάντησα ποτέ... Δεν γίνεται να μπω πάλι σε αυτή τη διαδικασία, δεν με παίρνει! Την Πρωτοχρονιά ήταν αλλιώς. Πες το συγκίνηση λόγω του ότι θέλησε να σπάσει την σιωπή τόσων μηνών... Πες το εγωισμό, μιας και κανείς άλλος δεν "ασχολήθηκε" μαζί μου εκείνη την πολύ ιδιαίτερη βραδιά... Πες το όπως θες! Πάει όμως, πέρασε και δεν θα είναι καμιά άλλη μέρα σαν κι αυτήν. Δεν μπορείς να ξαναζήσεις κάτι, απλά δημιουργώντας το ίδιο σκηνικό και χρησιμοποιώντας τους ίδιους πρωταγωνιστές! Η κάθε στιγμή είναι μοναδική κι έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε.

Είναι θλιβερό το πόσο μόνοι νιώθουμε όλοι μέσα μας. Τόσο που... εύκολα τα καταστρέφουμε όλα γύρω μας για να το αλλάξουμε έστω και ψεύτικα... Και ναι, 6 μήνες μετά νιώθω μόνη μου, πιο μόνη από ποτέ, αλλά αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ούτε να "διορθωθεί" δημιουργώντας μέσα μου ψεύτικες ελπίδες. Ήδη έχω πάρα πολλές για τα πάντα στην ζωή μου, δεν θέλω κι άλλες. Απλά δεν θέλω. Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω και να υποκριθώ πως τίποτα δεν συνέβη ποτέ, πως όλα θα είναι καλά, πως αυτό είναι που μου λείπει για να νιώσω γεμάτη... 
Το είχα όλο αυτό και πάλι ένιωθα μισή. 
Δεν το ξεχνάω και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Κι αν με πόνεσε όταν είπε "Δεν πρόκειται να ξαναείμαστε ποτέ μαζί" ξέρω πως έχει δίκιο. Όσο κι αν μου κοστίζει να ξέρω πως έχασα για πάντα το "στήριγμά" μου, όσο κι αν πονάει να ξέρω πως δεν θα είναι ποτέ εκεί για μένα ξανά, πως δεν θα με περιμένει - όπως θα ήθελα ίσως να ελπίζω - είναι η πραγματικότητα.
Τέλειωσε και πρέπει να το αφήσω να φύγει.
Για πάντα...

2.64 Νέο έτος, παλιά Πρωτοχρονιά...

Και εκεί που δεν το περίμενα με τίποτα, ήρθε στη δουλειά μου. Ήρθε για να μου πει "Καλή χρονιά" και να με πάει 5 μήνες πίσω... Λες και είχα φύγει ποτέ από εκεί... Ήρθε και με έκανε άνω κάτω κι ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί για να μην χρειαστεί να του μιλήσω... Αλλά τίποτα από αυτά δεν έγινε και πέρασα την 2η ώρα του νέου έτους μιλώντας του. Ξεκίνησα επιθετικά, αλλά μετά μαλάκωσα... Μου έχει λείψει και του το είπα... Και ήμουν για ακόμα μία φορά εκεί, στα παλιά, κι ας μην ήταν και τόσο καλά τότε... Αλλά βρέθηκα και πάλι εκεί, σε αυτόν, στην αγκαλιά του, στην αγάπη του...

Και μιλήσαμε. Είπαμε πολλά, άλλα σημαντικά άλλα αδιάφορα. Και βούρκωσα και έκλαψα, γιατί συνειδητοποίησα πόσο μόνη μου είμαι τελικά χωρίς αυτόν, που ήταν τα πάντα για μένα. Είδα πόσο άδεια είναι η ζωή μου, όσο κι αν προσπαθώ να την γεμίσω... Πόσο μάταιες είναι όλες μου οι προσπάθειες... Και φεύγοντας με φίλησε. Και αργότερα, όταν ο dj έπαιζε ελληνικά τραγούδια, το μυαλό μου ήταν συνέχεια εκεί. Σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα, σαν να μην χωρίσαμε ποτέ. Και του έστειλα μήνυμα να έρθει. Και το είδε στις 7  το πρωί. Και ήρθε... σπίτι μου πια... και μιλήσαμε.

Μιλούσαμε μέχρι τις 10 το πρωί. Είχαμε τόσα να πούμε! Και θυμήθηκα πώς είναι να συζητάς με 
κάποιον που ξέρει από πριν τι νιώθεις και τι θα πεις κι ό,τι κι αν πεις, να ξέρει πότε το 
εννοείς και πότε όχι. 
Πώς είναι να είσαι με τον άνθρωπό σου έστω και για λίγο, έστω και μόνο για 3 ώρες... Και πόνεσα πάλι από την αρχή. Σαν να μην είναι λίγος ο πόνος μου, σαν να μην έχω κλάψει αρκετά τόσους μήνες, σαν να γύρισε πίσω ο χρόνος... Και πάλι με φίλησε φεύγοντας.

Αλλά σήμερα, σαν πρώτη μέρα ενός νέου έτους, ξέρω πολύ καλά - παρόλη την θλίψη μου - πως ήταν απλά 3-4 καλές ώρες και πως δεν γίνεται να είμαστε και πάλι μαζί σαν να μην συνέβη τίποτα ποτέ... Και συνεχίζει να με βασανίζει αυτή η σκέψη που με λιώνει τόσους μήνες, πως δεν θα βρω άλλον να με αγαπήσει έτσι, αλλά δεν μπορώ να πάψω να ψάχνω. Κι ας πονάω... Κι ας μην ήρθε ο Γ. ποτέ, κι ας μην έχει δείξει πως γουστάρει, εγώ θα συνεχίσω. Κι αν δεν είναι αυτός, θα είναι κάποιος άλλος. Δεν μπορεί, κάποιος θα βρεθεί και για μένα! Κι ας μην τον βγάλω ποτέ από μέσα μου, κι ας είμαι νεκρή τώρα, θα συνέλθω, δεν μπορεί... Είναι μία νέα χρονιά, δεν ήθελα να ξεκινήσει έτσι, αλλά δεν ήταν στο χέρι μου από ένα σημείο και μετά. Ξέφυγε...

2.63 Απολογισμός...

Δύο ώρες εμειναν...Φεύγει το καταραμένο έτος και γεμίζω πάλι ελπίδα, γιατί έτσι είμαι εγώ... Δεν σταματάω να ελπίζω ποτέ, no matter what, ξέρω πως πάντα θα ελπίζω για κάτι καλύτερο και θα το περιμένω πώς και πώς...

Συνέβησαν πολλά μέσα στο 2007, όλα κακά, αλλά δεν πειράζει, με έκαναν πιο σκληρή τουλάχιστον. Με πειράζει που δεν νιώθω, αλλά κάποια στιγμή θα γιατρευτώ, έτσι δεν είναι; Κάποια στιγμή θα ασχοληθεί ο Μεγάλος μαζί μου επιτέλους και θα τα δω όλα καλύτερα... Λέμε τώρα...

Είναι η χρονιά που αποχαιρέτησα ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου, τον Β. και με πονάει ακόμα αυτό το αντίο... Αλλά στο καλό να πάει κι αυτός, να είναι καλά όπου 
κι αν είναι, με όποια κι αν είναι... 
Δεν θα  'πρεπε να νιώθω χαμένη από αυτή την ιστορία, μιας και τα έδωσα όλα, αλλά απλά δεν μας βγήκε... Απλά δεν πήγαινε άλλο, κρίμα, αλλά τι να κάνουμε; Όσο ζορίζεις κάτι, ποτέ δεν βγαίνει, οπότε... Άει στο καλό... Ή μάλλον όχι, άει στον αγύριστο θα έπρεπε να πω! Δεν νιώθω καλά με όσα έκανε, δεν άξιζε καμία από τις θυσίες, οπότε γιατί να βγάλω τον καλό μου εαυτό; Στα τσακίδια λοιπόν!

Πονεμένη θα με βρει η αλλαγή της χρονιάς... Σπασμένη... Χίλια κομμάτια σκορπισμένα να περιμένουν κάποιον να βρεθεί να τα μαζέψει... Δεν βαριέσαι; Κάποιος θα βρεθεί να με σώσει κι εμένα... Κι αν δεν βρεθεί, δεν πειράζει. 
Θα παραμένω νεκρή για όσο χρειαστεί. Νεκρή όπως με άφησε...