2.66 Αντίο my love...

Όλα έχουν τον λόγο τους που συμβαίνουν τελικά. Έπρεπε να γίνει ό,τι έγινε την Πρωτοχρονιά, για να τελειώσει όπως της άξιζε,  μία σχέση 6 ετών... Δεν της άξιζε ένα τέλος με φωνές, μέσα σε ένα νυχτερινό μαγαζί, κάτω από δυνατή μουσική και αρκετό αλκοόλ. Σίγουρα δεν της άξιζε.

Δεν νομίζω πως θέλω κάτι άλλο από τον Β. Τον είδα κι αυτόν μόνο και χαμένο. Έχει σκληρύνει, δεν λέω και αυτό φαίνεται σε κάθε του κουβέντα, σε ό,τι κι αν είπαμε. Τον πόνεσα πολύ και για να επιβιώσει, έπρεπε να γίνει δυνατός, βράχος! Είναι με κάποια που δεν τον ενδιαφέρει, απλά δεν μπορούσε ποτέ - και συνεχίζει να μην μπορεί - να είναι μόνος. Εγώ; Παραμένω χαμένη κι εγώ. Αλλά τώρα ξέρω...

Ξέρω πως δεν κοιμάται μαζί της, πως δεν με έχει ξεχάσει, πως δεν θα με βγάλει ποτέ από την καρδιά του, αλλά... έχουν τελειώσει όλα. Και επιτέλους, τα τελειώσαμε σωστά. Γι' αυτό βρεθήκαμε : για να μπει ένα σωστό τέλος. Για να λυθούν κάποιες απορίες, να ξεσπάσει αυτό που κρατούσαμε μέσα μας τόσους μήνες και να τερματίσουμε. Είμαι ακόμα συγκινημένη με όσα είπαμε... Με πήρε αγκαλιά και δεν ήθελε να με αφήσει και για μία στιγμή σκέφτηκα πως ξαναείμαστε μαζί... Αλλά δεν γίνεται.

Δεν νομίζω πως θέλω να τον ξαναδώ, τουλάχιστον όχι σύντομα. Θα με πονάει για αρκετό καιρό ακόμα υποθέτω η παρουσία του με την ταυτόχρονη απουσία του από την ζωή μου. Αντίο λοιπόν; Αυτό ήταν; Μάλλον ναι. Και τώρα μπορώ να κλάψω και να θρηνήσω την σχέση μου που τέλειωσε. Τώρα μπορώ να βιώσω όλη την θλίψη που δεν έχω βιώσει εδώ και μήνες. Που νόμιζα πως βίωνα... Τώρα τέλειωσε, τώρα θα κλάψω και κανείς δεν θα με εμποδίσει.
Κανένας...