2.143 Missing you

Έχεις ιδέα πώς είναι να νιώθεις τόσο απελπιστικά μόνος; Έχεις ιδέα πώς είναι να ξεσπάς σε όποιον βρίσκεις απλά και μόνο γιατί δεν έχεις τα αρχ***ια να πάρεις τηλέφωνο αυτόν που σε απασχολεί και να του πεις τι νιώθεις; Έχεις ιδέα πώς νιώθω απόψε που τράκαρα και δεν έχω κανέναν δίπλα μου; Πώς είναι να τους διώχνεις όλους; Ακόμα και η κολλητή μου δεν με πήρε... 

Κανείς! Μετά από σένα κανείς δεν είναι ποτέ εκεί για μένα... Πόσο μου λείπεις... Κάποια λύση θα βρίσκαμε ρε γαμώτο! Γιατί σε άφησα να φύγεις τότε;; Γιατί;;;

Πονάω παντού μετά το τρακάρισμα, σαν να με δέρνανε χτες κι όμως δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο παρά μόνο εσένα... Και νευριάζω γιατί εσύ έχεις την τέλεια ζωούλα σου κι εγώ τα κάνω όλα συνεχώς χειρότερα... Ξέρω πως δεν έχω πια κανένα δικαίωμα σε τίποτα που σε αφορά, αλλά δεν μπορώ να μην τα σκέφτομαι όλα ξανά από την αρχή... 

"Για να είμαι ειλικρινής δεν σε ξεπέρασα... Για να είμαι ειλικρινής στην τρέλα έφτασα... Για να μείνω ζωντανή, προσποιούμαι συνεχώς, μάρτυράς μου τι περνάω ο Θεός!!"

"Θα μαζέψω σύννεφα, κρεβάτι να σου στρώσω, κάτω απ' την πανσέληνο, δίπλα σου να ξαπλώσω..." 

Τα έχω κάνει πάλι όλα μπάχαλο... Πονάω και κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει... Ειδικά σήμερα ο σκορπιός είναι εξαφανισμένος. Όχι ότι τον ήθελα σε κάτι, αλλά απλά το αναφέρω... Είναι λογικό : όταν διώχνεις κάποιον, δεν θα μένει για πάντα να σε παρακαλάει... 

Μου λείπεις κι απόψε... Να μου είσαι καλά...

2.142 ...Sometimes I wanna call you but I know you won't be there...

A picture describes best what 1000 words couldn't...

2.141

2.140 Μετά την άσφαλτο...

Μπαμπά ξέρω ότι θα τρομάξεις, αλλά μόλις γύρισα σπίτι από το ΚΑΤ... Για 2η φορά έζησα τον εφιάλτη του ασθενοφόρου, του νοσοκομείου, του ορού και του θανάτου... Για 2η φορά σύρθηκα στην άσφαλτο και ένιωσα όσο μόνη δεν γίνεται... 

Με ένα φίλο μου πήραμε την μηχανή του και μου την έδωσε να οδηγήσω. Κάποιος πετάχτηκε από ένα STOP και... σταμάτησε πάνω μας... Ξέρω πως θα νευριάσεις γιατί έχω αυτή την μανία με τις μηχανές, αλλά προσπάθησε να είσαι ήρεμος σε παρακαλώ...Τα υπόλοιπα δεν τα θυμάμαι όλα με την σειρά που έγιναν, αλλά ανάκατα. Θυμάμαι πως τον σκέφτηκα... Ούτως ή άλλως γι' αυτόν μίλαγα ΠΑΛΙ και πριν συμβεί το τροχαίο... Είχα για ακόμα μία φορά αίμα μέσα στο μάτια μου, καθώς άνοιξε η μύτη μου και δεν σταμάταγε... Τρόμαξα και φοβήθηκα πως θα πέθαινα κι αυτός δεν θα μάθαινε ποτέ την αλήθεια... Ενώ με ανέβαζαν στο φορείο, ζήτησα από τον φίλο μου να του στείλει μήνυμα... Να ξέρει πως τον αγαπάω... Πως κανείς ποτέ δεν θα τον αντικαταστήσει!

...Στο νοσοκομείο σε ήθελα εκεί μπαμπά μου... Σε ήθελα εκεί να μου πεις πως όλα θα πάνε καλά. Έκλαιγα ασταμάτητα, όχι τόσο από τον πόνο, αλλά από το σοκ... Όπως πέρσι, θυμάσαι; Κι έκλαιγες κι εσύ τότε μαζί μου, θυμάσαι; Έβγαινες έξω για να μην σε βλέπω και τρομάζω περισσότερο... Πάλι η ζωή μου πέρναγε σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου και δεν μπορούσα να ηρεμήσω... Κάποιος μου έκανε μία ένεση ηρεμιστική γιατί λόγω των λυγμών, έκανα σπασμούς και δεν μπορούσαν να μου βγάλουν ακτινογραφίες.

Τελικά; Ένα κολάρο στο λαιμό κι ένας σπασμένος ώμος είναι η ετυμηγορία... Κι ένα μήνυμα σε εκείνον από κάποιον άγνωστό του... Πώς να ένιωσε άραγε; Αν πέθαινα χτες, θα ήταν ο τελευταίος που έλαβε κάτι από μένα - όχι ΑΠΟ μένα anyway, αλλά που με αφορούσε... Τελευταία συμβαίνουν τόσοι θάνατοι γύρω μου... Μα τόσοι... Άνθρωποι χάνονται και μένουμε πίσω οι υπόλοιποι να σκεφτόμαστε τι ΔΕΝ προλάβαμε να κάνουμε ή πόσα ΔΕΝ προλάβαμε να πούμε... Γι' αυτό ίσως ήθελα να μάθει την αλήθεια... 

...Και με πήρε η Λ. ενώ έβγαινα από το ΚΑΤ κι ήμουν σίγουρη πως θα μου βάλει τις φωνές... Που ανακατεύομαι στη ζωή του, που τον ενόχλησα... Δεν το ήθελα να συμβεί λολάκι μου, αλήθεια σου λέω! Απλά συνέβη... Και τώρα ζω με αυτό... Θα ηρεμήσω, πού θα πάει; Δώσε μου λίγο χρόνο και θα ηρεμήσω... 

2.139 "Να προσέχεις όσο δεν μπορώ να σε προσέχω εγώ..."

2.138 Τα είχα όλα μια φορά...

2.138 Στην δίνω πίσω!

2.137

"Μάλλον δεν θα τα πάει καλά με τον καινούργιο" είπες για να δικαιολογήσεις το γεγονός ότι σου έστειλα μήνυμα... "Του έχεις πει κάτι;" ρώτησα την Λ. και μου απάντησε αρνητικά. Πόσο καλά με ξέρεις ε; Πόυ να' ξερες λολάκι μου πόσο πίσω με πήγε αυτό που μου είπες...

Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί μου συμβαίνει αυτό τώρα... Πώς και γιατί μου "έσκασες" πάλι και είμαι χάλια εδώ και μία εβδομάδα... Σε σκέφτομαι συνέχεια και κλαίω... Δεν μιλάω στον...καινούργιο, δεν θέλω να τον βλέπω γιατί ό,τι κι αν κάνω ή λέω είναι καθαρά υποκριτικό! Τα γεγονότα της καθημερινότητας δεν με αγγίζουν καν! Είμαι εκεί, σε σένα...πάλι! 

Και μου είπε η Λ. να σκέφτομαι τα αρνητικά, όσα μας έκαναν να χωρίσουμε, αλλά δεν μπορώ να το κάνω αυτή την στιγμή με επιτυχία... Βλέπω τις φωτογραφίες μας και θέλω να σε πάρω τηλέφωνο, να σε δω, να μιλήσουμε, ΚΑΤΙ! Μου λείπεις πάλι από την αρχή και τρελλαίνομαι που δεν το ξέρεις! 

Ξέρεις τι θυμήθηκα σήμερα; Το χακί σου πουκάμισο που έκαψα με το σίδερο και ενώ το ήξερες, δεν μου είπες τίποτα και μετά από χρόνια αναφέρθηκε και μου είπες ότι από την αρχή ήξερες πως εγώ το είχα κάνει, αλλά δεν ήθελες να μαλώσουμε, γιαυτό δεν είχες πει τίποτα... Πόσο μακρινά είναι όλα αυτά... Μα πόσο μακρινά! 

Εσύ μαθαίνω πως είσαι καλά. Έχεις μία ΗΡΕΜΗ σχέση, κάτι που δεν σου προσέφερα ποτέ εγώ, έχεις την δουλειά σου, γίνεσαι κάθε μέρα και καλύτερος, πήρες αμάξι... Όλα τέλεια... Η τέλεια ζωή που θα ήθελες ε; Σϊγουρα δεν με σκέφτεσαι πια, ούτε καν αραιά και πού, και σίγουρα δεν έχεις πράγματα να με θυμίζουν... Είμαι έξω από όλα πια και έχεις ησυχάσει... Κι από το πουθενά σου στέλνω μήνυμα κι εσύ απλά υποθέτεις πως δεν τα πάω καλά με τον όποιον έχω κι απλά ρωτάς αν είμαι καλά...

Και ναι, κάποιον έχω, και ναι δεν είμαι καλά ούτε με αυτόν, ούτε με κανέναν για πολύ... Οπότε είναι σαν να μην είμαι με κανέναν... Ούτε έναν δεν έχω αφήσει να "μπει" και να με γνωρίσει... Σε όλους υψώνω τοίχο, με κανέναν δεν δένομαι... Κι εσύ πάντα έρχεσαι και στέκεσαι μπροστά μου και μένεις εκεί για αρκετό διάστημα. Και πάω να σε αγγίξω κάθε φορά νομίζοντας πως είσαι αληθινός, και χάνεσαι... Όπως εκείνο το βράδυ στην Κινέτα... Άκουγα το Σε θέλω του Χατζηγιάννη κι εμφανίστηκες. Κάθε φορά είσαι τόσο μα τόσο αληθινός... Σαν να ζω την παραίσθησή μου 100%! 

"Παίρνω τηλέφωνο και μου μιλάει  ένας άλλος, που όμως έχει την δική σου την φωνή...Τα τυπικά σου θα μου πεις, το ξέρω πάλι κι εγώ θα μείνω κολλημένη στην γραμμή..." Είμαι σίγουρη πως δεν μπαίνεις πια εδώ, δεν ξέρεις πού να μπεις, αλλά και να ήξερες δεν θα σε ενδιέφερε πια... Ίσως είναι και καλύτερα... Ποιος ο λόγος να ταραχτείς και να θυμηθείς - έστω και στιγμιαία - τα παλιά; 

Θα ανέβω κάποια στιγμή και θέλω να σε δω, να μιλήσουμε. Τι να πούμε; Και την Πρωτοχρονιά έτσι έλεγα αλλά μιλάγαμε 4 ώρες! Πού να ήξερα πως θα ήταν η τελευταία μας φορά... 

Από τα 212 αποσπάσματα, τα 136 είναι γραμμένα ενώ σκεφτόμουν εσένα... Είτε για καλό, είτε για κακό...ΕΣΕΝΑ!! 

2.136 Ψέμα...

Γιώργος Καραδήμος - Σαν να 'ναι ψέμα

2.135 Έλα!