Έχεις ιδέα πώς είναι να νιώθεις τόσο απελπιστικά μόνος; Έχεις ιδέα πώς είναι να ξεσπάς σε όποιον βρίσκεις απλά και μόνο γιατί δεν έχεις τα αρχ***ια να πάρεις τηλέφωνο αυτόν που σε απασχολεί και να του πεις τι νιώθεις; Έχεις ιδέα πώς νιώθω απόψε που τράκαρα και δεν έχω κανέναν δίπλα μου; Πώς είναι να τους διώχνεις όλους; Ακόμα και η κολλητή μου δεν με πήρε...
Κανείς! Μετά από σένα κανείς δεν είναι ποτέ εκεί για μένα... Πόσο μου λείπεις... Κάποια λύση θα βρίσκαμε ρε γαμώτο! Γιατί σε άφησα να φύγεις τότε;; Γιατί;;;
Πονάω παντού μετά το τρακάρισμα, σαν να με δέρνανε χτες κι όμως δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο παρά μόνο εσένα... Και νευριάζω γιατί εσύ έχεις την τέλεια ζωούλα σου κι εγώ τα κάνω όλα συνεχώς χειρότερα... Ξέρω πως δεν έχω πια κανένα δικαίωμα σε τίποτα που σε αφορά, αλλά δεν μπορώ να μην τα σκέφτομαι όλα ξανά από την αρχή...
"Για να είμαι ειλικρινής δεν σε ξεπέρασα... Για να είμαι ειλικρινής στην τρέλα έφτασα... Για να μείνω ζωντανή, προσποιούμαι συνεχώς, μάρτυράς μου τι περνάω ο Θεός!!"
"Θα μαζέψω σύννεφα, κρεβάτι να σου στρώσω, κάτω απ' την πανσέληνο, δίπλα σου να ξαπλώσω..."
Τα έχω κάνει πάλι όλα μπάχαλο... Πονάω και κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει... Ειδικά σήμερα ο σκορπιός είναι εξαφανισμένος. Όχι ότι τον ήθελα σε κάτι, αλλά απλά το αναφέρω... Είναι λογικό : όταν διώχνεις κάποιον, δεν θα μένει για πάντα να σε παρακαλάει...
Μου λείπεις κι απόψε... Να μου είσαι καλά...
No comments:
Post a Comment