2.140 Μετά την άσφαλτο...

Μπαμπά ξέρω ότι θα τρομάξεις, αλλά μόλις γύρισα σπίτι από το ΚΑΤ... Για 2η φορά έζησα τον εφιάλτη του ασθενοφόρου, του νοσοκομείου, του ορού και του θανάτου... Για 2η φορά σύρθηκα στην άσφαλτο και ένιωσα όσο μόνη δεν γίνεται... 

Με ένα φίλο μου πήραμε την μηχανή του και μου την έδωσε να οδηγήσω. Κάποιος πετάχτηκε από ένα STOP και... σταμάτησε πάνω μας... Ξέρω πως θα νευριάσεις γιατί έχω αυτή την μανία με τις μηχανές, αλλά προσπάθησε να είσαι ήρεμος σε παρακαλώ...Τα υπόλοιπα δεν τα θυμάμαι όλα με την σειρά που έγιναν, αλλά ανάκατα. Θυμάμαι πως τον σκέφτηκα... Ούτως ή άλλως γι' αυτόν μίλαγα ΠΑΛΙ και πριν συμβεί το τροχαίο... Είχα για ακόμα μία φορά αίμα μέσα στο μάτια μου, καθώς άνοιξε η μύτη μου και δεν σταμάταγε... Τρόμαξα και φοβήθηκα πως θα πέθαινα κι αυτός δεν θα μάθαινε ποτέ την αλήθεια... Ενώ με ανέβαζαν στο φορείο, ζήτησα από τον φίλο μου να του στείλει μήνυμα... Να ξέρει πως τον αγαπάω... Πως κανείς ποτέ δεν θα τον αντικαταστήσει!

...Στο νοσοκομείο σε ήθελα εκεί μπαμπά μου... Σε ήθελα εκεί να μου πεις πως όλα θα πάνε καλά. Έκλαιγα ασταμάτητα, όχι τόσο από τον πόνο, αλλά από το σοκ... Όπως πέρσι, θυμάσαι; Κι έκλαιγες κι εσύ τότε μαζί μου, θυμάσαι; Έβγαινες έξω για να μην σε βλέπω και τρομάζω περισσότερο... Πάλι η ζωή μου πέρναγε σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου και δεν μπορούσα να ηρεμήσω... Κάποιος μου έκανε μία ένεση ηρεμιστική γιατί λόγω των λυγμών, έκανα σπασμούς και δεν μπορούσαν να μου βγάλουν ακτινογραφίες.

Τελικά; Ένα κολάρο στο λαιμό κι ένας σπασμένος ώμος είναι η ετυμηγορία... Κι ένα μήνυμα σε εκείνον από κάποιον άγνωστό του... Πώς να ένιωσε άραγε; Αν πέθαινα χτες, θα ήταν ο τελευταίος που έλαβε κάτι από μένα - όχι ΑΠΟ μένα anyway, αλλά που με αφορούσε... Τελευταία συμβαίνουν τόσοι θάνατοι γύρω μου... Μα τόσοι... Άνθρωποι χάνονται και μένουμε πίσω οι υπόλοιποι να σκεφτόμαστε τι ΔΕΝ προλάβαμε να κάνουμε ή πόσα ΔΕΝ προλάβαμε να πούμε... Γι' αυτό ίσως ήθελα να μάθει την αλήθεια... 

...Και με πήρε η Λ. ενώ έβγαινα από το ΚΑΤ κι ήμουν σίγουρη πως θα μου βάλει τις φωνές... Που ανακατεύομαι στη ζωή του, που τον ενόχλησα... Δεν το ήθελα να συμβεί λολάκι μου, αλήθεια σου λέω! Απλά συνέβη... Και τώρα ζω με αυτό... Θα ηρεμήσω, πού θα πάει; Δώσε μου λίγο χρόνο και θα ηρεμήσω...