Είπα δεν θα κλάψω...

Μου ήταν πολύ δύσκολο να σε πιστέψω... Τότε που γνωριστήκαμε, λέω... Γενικά δεν εμπιστευόμουν κανέναν... Μάζευα τα κομμάτια που και προσπαθούσα να ξαναγίνω ένα, κι ήρθες εσύ και τάραξες τον κόσμο μου! Με κέρδισες στιγμή με την στιγμή, μέρα με την μέρα με τα λόγια σου, τις πράξεις σου, τις αντιδράσεις σου...

Κι όλο έλεγα "θα μου περάσει, ιδέα μου είναι", αλλά μόνο ο χρόνος περνάει και γιατρεύει τις παλιές πληγές - έτσι δεν λένε άλλωστε; Κάθε ιστορία των παλιών, τελειώνει με αυτή την ατάκα : ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός! Κι ότι κλείνει τις πληγές! Αυτό που κανείς δεν μας μαθαίνει είναι ότι  δυστυχώς, ανοίγει άλλες, κλείνοντας τις παλιές... Κι επειδή προϋπάρχουν οι ουλές, το μαχαίρι σκαλώνει πάνω τους και ξανανοίγει πρώτα αυτές... Και μετά κι άλλες κι άλλες κι άλλες...  

Και βρίσκεσαι μονίμως λαβωμένη κι αδύναμη να αναρωτιέσαι τι πήγε λάθος και ποιο σημάδι από ψηλά αγνόησες και παράβλεψες ενώ μπορούσες να τα έχεις αποφύγει όλα... Γιατί, αν όντως υπάρχει κάτι εκεί ψηλά που όλα τα βλέπει και μας βοηθάει, κάποιο σήμα μας κάνει πάντα, κάποιο καμπανάκι μας κουνάει κι εμείς επιλέγουμε αν θα το ακούσουμε ή θα κλείσουμε τα αυτιά μας... 

Και αυτιά και μάτια έκλεισα εγώ... τότε... στην αρχή... Δεν ήταν μόνο ένα καμπανάκι, ένα σήμα, ήταν ολόκληρη ορχήστρα, αλλά εγώ εθελοτυφλώντας τα αγνόησα όλα!  Και θα μπορούσα να έχω γλιτώσει τόοοοοσα πολλά... Τώρα είναι πια πολύ αργά!

... Κι ήμουν τόσο καλά μέσα στη μοναξιά μου ρε γαμώτο... Τι τα 'θελα όλα αυτά;;; Αφού όλοι υπάρχουν για να μας πληγώσουν, γιατί επιλέγουμε να τους πιστεύουμε;;; Γιατί;;; Είμαστε όλοι τόσο εγωιστές και τόσο απασχολημένοι με την τόνωση του "εγώ" μας, που ξεχωρίζουν οι αντίθετες περιπτώσεις. Και πόσο μα πόσο ισχύει το "ό,τι κάνεις θα το λουστείς"!!! Ό,τι εισπράττω από σένα, τα έκανα όλα επί  6 χρόνια... Θα έπρεπε να το περιμένω, αλλά κάπου ενθουσιάστηκα, κάπως μπερδεύτηκα, και φτάσαμε όπου φτάσαμε...

Την προηγούμενη φορά υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα ξανακλάψω και το τήρησα. Συνήθισα στις απογοητεύσεις μάλλον, ε; Δεν ξέρω, συνηθίζεται ποτέ αυτό;;; Μπορεί. Είπα δεν θα κλάψω κι έτσι έκανα! Μπορεί να έσπασα ποτήρια στους τοίχους, να έβαλα μουσική στη διαπασών, να κάπνισα ένα πακέτο σε μια ώρα, αλλά δεν έκλαψα!

... και μου λες "είσαι η ζωή μου"... Δεν είμαι όμως, αλλά είσαι τόοοοοσο καλός στα λόγια... Μα τόσο καλός!  

Πολλάααααααααααααααααα νεύρα!!!!

Έχω πολύ θυμό μέσα μου!! Πολλή οργή! Τόση, που φτάνει για 2-3 ζωές ακόμα!!!

Είμαι τσαντισμένη με μένα που σε έχω προτεραιότητά μου!

Είμαι τσαντισμένη με σένα που έχεις το ίδιο... οτιδήποτε άλλο εκτός από μένα!

Είμαι τσαντισμένη με την δουλειά μου γιατί έχει σε ηγετικές θέσεις παν-άχρηστους ανθρώπους!

Είμαι τσαντισμένη με την οικογένειά μου γιατί έχω γίνει όπως είμαι!

Είμαι τσαντισμένη με όλους μου τους φιλους γιατί κανείς τους δεν είναι σαν κι εμένα και δεν κάνει για μένα όλα όσα κάνω εγώ για αυτούς!

Είμαι πολύ τσαντισμένη σου λέω, άσ' το να πάει στο διάολο!!!

Πόσο αγαπάς;;;

Έχω καιρό να γράψω κι έχουν περάσει τόσες μα τόσες σκέψεις από το μυαλό μου... Απίστευτα πολλά γεγονότα έχουν συμβεί, αμέτρητες στιγμές έχω κλάψει κι άλλες τόσες - λιγότερες - έχω γελάσει...

Τι είναι η αγάπη; Όλοι λέμε "σ'αγαπώ" μόλις το νιώσουμε και μετά καλούμαστε να το επαναλαμβάνουμε συχνά, όποτε μας το λένε, για να ανταποδώσουμε, όποτε μας ρωτάνε, για επιβεβαίωση, όταν είμαστε μόνοι μας στο σκοτάδι, για να ρωτήσουμε... Σ'αγαπάω;;; Υποθέτω πως ναι, αλλά πόσο, μην με ρωτάς... Γιατί είναι κάτι τέτοιες στιγμές όπως τώρα, που δεν το αντέχω... Δεν ξέρω τι είναι σχέση για σένα, αλλά για μένα δεν είναι αυτό που έχουμε εμείς! Να εξαρτάται μονίμως το αν θα είμαστε μαζί, από ένα μαγαζί ή τον αδερφό σου! Να είμαι συνέχεια στην αβεβαιότητα για το τι μας ξημερώνει, μιας και σου είναι πολύ δύσκολο να παίρνεις αποφάσεις και να τις ανακοινώνεις από νωρίς.

Κι από την άλλη, ναι, περνάμε καλά μαζί, γελάμε, διασκεδάζουμε, αλλά δεν μπορώ να το χαρώ... Θυμάμαι παλιότερα που μιλούσα με το λολάκι μου και της ανέφερα την πρόθεσή σου να φύγεις κάποια στιγμή στο μέλλον... "Μήπως να το τελειώσω;" είχα ρωτήσει και μου είχε πει να μάθω να ζω χωρίς να σκέφτομαι... Πέρασε τόσος καιρός από τότε κι εγώ ακόμα δεν το έμαθα, κι ακόμα περισσότερο με τρώει αυτό το ενδεχόμενο, άρα μάλλον δεν θα μάθω ποτέ να μην σκέφτομαι, σωστά;

Και γιατί να πάψω να σκέφτομαι; Αυτό μας ξεχωρίζει από τα ζώα : η ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, να έχουμε νου και να μην αντιδράμε με το ένστικτό μας μόνο. Αν θα προτιμούσα να ανήκω στο ζωικό βασίλειο; Όχι, με τίποτα!

... Ήδη έχω φτάσει με την σκέψη μου στην 23η Απρίλη, που γιορτάζει ο κουμπάρος σου και δεν θα μπορέσω να είμαι μαζί σου, και θα πας μόνος σου... Μην σου πω ότι έχω εξαντλίσει το καλοκαίρι ολόκληρο με τα αμέτρητα σαββατοκύριακα που θα είμαστε χώρια... Κι αυτό γιατί; Για τον αδερφό σου...

Γι' αυτό σου λέω : μην το ψάχνεις το αν και πόσο σε αγαπάω... Μόνο εγώ ας το γνωρίζω αυτό και άσε με να ξέρω και ποια είναι τα αποθέματά μου... Και - κυρίως - οι αντοχές μου!

Κι ας μην χωρίσαμε...

Το σπίτι φυλακή...

Μια Κυριακή ακόμα μακρυά σου...

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα λόγια που 'χες πει : 

...πως για να με αγαπήσεις, δεν φτάνει μία ζωή...

Είναι κάτι δειλινά, που χάνομαι ξανά στα μάτια τα δικά σου...

από "Είναι κάτι δειλινά"-Μαρία Ιακώβου

Tsiknopempti's ending...

Και να σου πω κάτι; Ποτέ δεν θα γίνω η μάνα σου - άψογη στα πάντα - ή η αδερφή που ποτέ δεν είχες, αλλά δεν με νοιάζει! Έτσι είμαι εγώ, αυτό μπορώ κι αυτό κάνω. Κι αν δεν σου κάνω, άλλαξέ με! Φύγε! Και δεν με απασχολούν καθόλου οι ειρωνίες και οι κοροϊδίες του αδερφού αου! Αυτή είμαι εγώ και σ' όποιον γουστάρει! Δεν με νοιάζει να εντυπωσιάσω τον αδερφό σου ή την οικογένειά σου. Εσένα ήθελα να βοηθήσω - εξυπηρετήσω, αλλά κι αυτό δεν το άφησες να συμβεί...

Και πάλι θα φύγεις το σαββατοκύριακο... Άντε φύγε λοιπόν! Προσπαθώ να μην τσαντίζομαι και να μην σου δείχνω τίποτα, αλλά γίνομαι χειρότερα εγώ... Και θα συνεχίσω να προσποιούμαι για να είσαι εσύ καλά. Μέχρι πότε; Δεν ξέρω και μην με ρωτάς... Όσο αντέξω! Μόνος σου με έχεις βάλει στο τριπάκι της σύγκρισης και δεν μπορώ να βγω από εκεί. Μόνος σου τα κάνεις όλα, αλλά δεν το καταλαβαίνεις κι αυτό είναι το χειρότερο...

Ό,τι και να πω εγώ, είναι γκρίνια, οπότε σταματάω να μιλάω! Αυτό θες; Μία γκόμενα να μην μιλάει; Αυτό θα πάρεις! Και μην μου λες "γιατί δεν μιλάς;"... Τι να πω; Αφού ό,τι κι αν πω, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου, γιατί να μιλήσω; 

Πονάω κι εσύ δεν παίρνες γραμμή! "Χάνομαι κι εσύ απλά κοιτάς...", αυτό μάλλον θα γίνει το τραγούδι που μας χαρακτηρίζει... Κανένα άλλο... Μόνο αυτό...

___________________________________________________________________

"Δεν θέλω να σε κάνω να κλαις", μου είπες το επόμενο πρωί και σου απάντησα πως έτσι είναι οι σχέσεις... "Δεν είναι έτσι", μου απάντησες, "λάθος τα έμαθες"...

Κι όμως έτσι είναι δυστυχώς...

...και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς : ωραία, νέα κι ατυχής...

Απίστευτο κομμάτι!!!

Τάνια Τσανακλίδου - Μαμά γερνάω

Ακόμα κι αν φύγεις εσύ...

Μιχάλης Χατζηγιάννης - Δεν φεύγω

Χωρίς επιστροφή...

Κι αν όλα με οδηγούν στο να αναισθητοποιηθώ πλήρως και να μην νιώθω, αυτό ακριβώς θα κάνω! Θα πάψω να "γκρινιάζω", θα πάψω να τα "κάνω όλα δύσκολα", θα σταματήσω τις "αναλύσεις επί αναλύσεων"... Θα γίνω κι εγώ άλλος ένας αδιάφορος άνθρωπος! Τόσοι υπάρχουν γύρω- τριγύρω άλλωστε! Ποια η διαφορά;

Μετά όμως, δεν θα έχει γυρισμό, να το ξέρεις... Ένας είναι ο δρόμος κι αυτός είναι μονόδρομος... Μην παραπονεθεί ΚΑΝΕΙΣ μετά, γιατί θα είναι αργά! Αν σκοτώσω ό,τι καλό έχω μέσα μου, αν αλλοιωθώ, θα σου αρέσει σίγουρα αυτό που θα αντικρύσεις;;; Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι;;;

Πατέρα...

Ήταν μία από τις λίγες φορές που μπορώ να πω ότι πέρασα ωραία στο νησί! Είχα μαζί μου μια νέα φίλη, βρήκα την κολλητή μου, είδα τον μπαμπά μου, τον γιο μου... Δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο! Κι όμως δεν μπορώ να βγάλω αυτή την θλίψη από μέσα μου...

Μία θλίψη για το έρημο σπίτι... Για τα όνειρα ενός πατέρα που δεν του πραγματοποιήθηκαν... Ένα τόσο τέλειο σπίτι, μία βίλα για τα δεδομένα του νησιού - όπως μου έλεγαν όταν πρωτοπήγα - που ρημάζει μέρα με την μέρα... Η Ι. το είπε πολύ σωστά "είναι τραγικό τι σπιταρόνες έχουμε στον τόπο μας κι εμείς επιλέγουμε να ζούμε σε τρύπες στην Αθήνα"... Δεν έχει καθόλου μα καθόλου άδικο, αλλά...

Μετά στενοχωρήθηκα για τα όνειρα του πατέρα αυτού για την επιχείρηση... Βλέπει τους κόπους μιας ζωής ολόκληρης να πηγαίνουν χαμένοι και δεν μπορεί να μην θλίβεται. Άλλα τόσα χαμένα όνειρα... Πόσα πολλά μαζεύονται τελικά... 

Δεν θέλω να μου μιλάει για όλα αυτά, γιατί στενοχωριέμαι πολύ και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να τον βοηθήσω. Μάλλον, μπορώ αλλά δεν θέλω, κι αυτό είναι χειρότερο... Κι όσο κι αν λέω πως οι γονείς είναι για να τους στενοχωρούν τα παιδιά τους και να τα συγχωρούν, δεν μπορώ να το εφαρμόσω στην δική μου περίπτωση... 

Μπαμπά λυπάμαι για όλα... Λυπάμαι που δεν πήγε τίποτα όπως το ήθελες... Λυπάμαι που σε απογοήτευσα τόσο πολύ... Λυπάμαι που δεν φάνηκα αντάξια των προσδοκιών σου... Λυπάμαι και για τους άλλους 2 που σε απογοήτευσαν το ίδιο... Ελπίζω να μας συγχωρήσεις κάποτε... 

Μπαμπά συγνώμη...

Marianne Faithfull - So sad

Countdown

"Βαρέθηκα! Τα βαρέθηκα όλα εδώ μέσα και θέλω να φύγω! Δεν μου δίνετε δικαίωμα καμίας απόφασης, ό,τι γίνεται δεν είναι δική μου επιλογή κι όμως εγώ υπομένω τις συνέπειες των αποφάσεών σας... Μέχρι πότε; 

Ποτέ δεν θα με αφήσετε να γίνω ανεξάρτητο τμήμα, πάντα θα υπάγομαι σε κάποια διεύθυνση, πάντα θα επιλέγει άλλος κι εγώ θα εκτελώ και θα λούζομαι τα όσα συνεπάγεται η όποια απόφαση άλλος παίρνει... Μέχρι πότε;

Καθημερινά κουράζομαι με μαλακίες και με τρέχουν όσα προκύπτουν που είναι καθαρη απόρροια προηγούμενων αποφάσεων. Δεν μπορώ άλλο, συγνώμη αλλά δεν μπορώ! 

Για 1000 γαμημένα ευρώ, που μπορώ να βρω κι αλλού, όχι δεν μπορώ άλλο να παίζω την μαριονέτα σας κι εσείς να νιώθετε ευτυχισμένοι νομίζοντας πως όλα δουλεύουν ρολόι! Γιατί ΤΙΠΟΤΑ δεν δουλεύει ρολόι! Σας αφήνω να νομίζετε πως όλα λειτουργούν σωστά για να μην διαμαρτύρεστε, αλλά επί της ουσίας, τίποτα δεν πάει καλά... Ούτε η φύλαξη, ούτε ο καθαρισμός, ούτε καν η συντήρηση, που την θεωρούμε standarάκι... Τ Ι Π Ο Τ Α  δεν πάει όπως θα έπρεπε και ποιός είναι υπεύθυνος; Εγώ! Που ουδέποτε αποφάσισα για τίποτα... Μέχρι πότε;

Κουράστηκα από αυτή την δουλειά... Να τρέχω όλη μέρα σαν τον πούστη και να μην αναγνωρίζεται απολύτως τίποτα! Φτάνει πια, δεν μπορώ άλλο... Στην τελική, δεν με νοιάζει! Ας πάρει φωτιά το κτίριο, δεν με απασχολεί... Όπως δεν νοιάζεται κανείς άλλος, έτσι δεν θα νοιαστώ κι εγώ... Και γιατί να νοιαστώ; Δικό μου είναι; 

... Νιώθω πως είναι η στιγμή που πρέπει να δράσω ρε γαμώτο! Τα μάζευα πολύ καιρό και τώρα θα κινητοποιηθώ! Δεν έχει να μου δώσει κάτι άλλο αυτή η δουλειά, οπότε πρέπει να φύγω άμεσα!