Πατέρα...

Ήταν μία από τις λίγες φορές που μπορώ να πω ότι πέρασα ωραία στο νησί! Είχα μαζί μου μια νέα φίλη, βρήκα την κολλητή μου, είδα τον μπαμπά μου, τον γιο μου... Δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο! Κι όμως δεν μπορώ να βγάλω αυτή την θλίψη από μέσα μου...

Μία θλίψη για το έρημο σπίτι... Για τα όνειρα ενός πατέρα που δεν του πραγματοποιήθηκαν... Ένα τόσο τέλειο σπίτι, μία βίλα για τα δεδομένα του νησιού - όπως μου έλεγαν όταν πρωτοπήγα - που ρημάζει μέρα με την μέρα... Η Ι. το είπε πολύ σωστά "είναι τραγικό τι σπιταρόνες έχουμε στον τόπο μας κι εμείς επιλέγουμε να ζούμε σε τρύπες στην Αθήνα"... Δεν έχει καθόλου μα καθόλου άδικο, αλλά...

Μετά στενοχωρήθηκα για τα όνειρα του πατέρα αυτού για την επιχείρηση... Βλέπει τους κόπους μιας ζωής ολόκληρης να πηγαίνουν χαμένοι και δεν μπορεί να μην θλίβεται. Άλλα τόσα χαμένα όνειρα... Πόσα πολλά μαζεύονται τελικά... 

Δεν θέλω να μου μιλάει για όλα αυτά, γιατί στενοχωριέμαι πολύ και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να τον βοηθήσω. Μάλλον, μπορώ αλλά δεν θέλω, κι αυτό είναι χειρότερο... Κι όσο κι αν λέω πως οι γονείς είναι για να τους στενοχωρούν τα παιδιά τους και να τα συγχωρούν, δεν μπορώ να το εφαρμόσω στην δική μου περίπτωση... 

Μπαμπά λυπάμαι για όλα... Λυπάμαι που δεν πήγε τίποτα όπως το ήθελες... Λυπάμαι που σε απογοήτευσα τόσο πολύ... Λυπάμαι που δεν φάνηκα αντάξια των προσδοκιών σου... Λυπάμαι και για τους άλλους 2 που σε απογοήτευσαν το ίδιο... Ελπίζω να μας συγχωρήσεις κάποτε... 

Μπαμπά συγνώμη...

Marianne Faithfull - So sad