Στιγμές...

...Τίναξε τα μακριά - πλέον - μαλλιά της προς τα πίσω και συμφώνησε απόλυτα με την πρωταγωνίστρια που δήλωσε πως "έχουν κλάψει πολλοί εξαιτίας μου, αλλά κανείς για μένα... Ρώτα και θα δεις τι θα σου πουν..."

Έτσι είναι, δίχως αμφιβολία καμιά... Αναμφισβήτητα πόνεσε διάφορους στην πορεία της, αλλά κανείς δεν στενοχωρήθηκε που την έχασε. Μάλλον ανακουφίστηκαν, αφότου ξεπέρασαν τον καημό που λέγεται εγωισμός! Ο εγωισμός του μίλησε εκείνη τη βραδιά! Ο εγωισμός του πληγώθηκε που την είδε με άλλον! Ο εγωισμός του θεώρησε πως τα έκανε όλα για εντυπωσιασμό! Όλα αυτός!... 

Κι εκείνη; Ζει το παραμύθι της και δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη γυάλα που έχει επιλέξει να ζει καθημερινά... Δεν την αγγίζει τίποτα και κανείς! Μόνο οι δυο τους... Κι αυτό ακριβώς θέλουν! Όλη μέρα στη δουλειά ανταλλάσουν μηνύματα σε μια προσπάθεια να επικοινωνήσουν κάτω από δεκάδες ζευγάρια μάτια που περιμένουν να τους "πιάσουν"... Και με τον καιρό συνειδητοποιούν πως έχει κι αυτό το γούστο του και το διασκεδάζουν. Και χαίρονται που τουλάχιστον βλέπει ο ένας τον άλλον... 

Κι έρχεται μία κακή σκέψη της και την γεμίζει αμφιβολίες... Είναι τόσο μα τόσο αργά για πισωγυρίσματα... Μα τόσο αργά... Η ανάγκη της έχει γίνει τόσο φανερή... Αυτό που της έλειπε, ήρθε και την βρήκε και δεν θέλει να την αφήσει με τίποτα! Και φοβάται τόσο πολύ - ώρες-ώρες - που νομίζεις πως ακούγεται ο θόρυβος και στους τριγύρω... Φοβάται, ΤΡΕΜΕΙ, για την κακιά την ώρα... Γιατί δεν ήθελε "μπλεξίματα", δεν σχεδίαζε να ξαναβρεθεί κοντά σε κανέναν, να μην ξανανιώσει για να μην μπορέσει κανείς να την ξαναπληγώσει ποτέ! Αλλά στη ζωή τι πάει όπως το σχεδιάζουμε; 

Κι επιλέγει να ζει χωρίς αρνητικές σκέψεις! Και γουστάρει που όλοι γύρω της θεωρούν πως εκεί καταλήγει, εκεί τερματίζει, γιατί το νιώθει κι αυτή μέσα της συνέχεια, αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί... Κι όταν όλα πάνε στραβά, όταν η μέρα είναι γαμημένη από το πρωί, τον περιμένει να της πει ένα "καλημέρα καρδιά μου" για να σκάσει ένα δειλό χαμογελάκι... Κι αυτό έχει τόση σημασία όση δεν έχει τίποτα άλλο! Γιατί αυτό είναι η ζωή μας : στιγμές, αμέτρητες στιγμές, που αν στηθούν η μία δίπλα στην άλλη γίνονται εικόνες κι αναμνήσεις και δεν φεύγουν ποτέ από μέσα μας! Γι' αυτό κάθε πρωί σηκώνομαι από το κρεβάτι : επειδή είναι εκεί, στο μυαλό μου!