Η Donkey...

Από προχτές διαβάζω όλες μου τις αναρτήσεις... Πάω βήμα-βήμα πίσω και μελαγχολώ με τα συναισθήματα που είχα τότε... Τότε, την μαύρη εποχή, που προσευχόμουν να μην νιώθω και να με άφηναν όλα ανεπηρέαστη... Και βιώνω για ακόμα μία φορά όλο τον πόνο και τη στενοχώρια που όλο πίστευα πως ποτέ δεν θα τελειώσει, και να που τέλειωσε τελικά!

... Κι εκεί που είχα βουτήξει στα παλιά, μου λέει πως έχει μία περίεργη εκεί που του γκρινιάζει! Και ξέρω πως εννοεί την Donkey που του πήρα δώρο για να τον ελέγχει και καλά... Και λιώνω στο γέλιο και τον παίρνω τηλέφωνο και μου λέει "Με έχει πρήξει αυτή! Όλο "πού είναι" και "πότε θα έρθει" με ρωτάει, μου λέει και δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω! 

Και του λέω πόσο τον αγαπάω κι ότι θα τον κρατήσω και την επόμενη "σεζόν" και γελάει κι αυτός! Ποιός να μου το 'λεγε μισό χρόνο νωρίτερα... Ποιος; Και πώς θα καθόμουν να τον ακούσω;;; Αντί να τον βρίσω... Γιατί, τότε, δεν πίστευα πως θα ξαναζεσταθεί ποτέ η ψυχή μου... Δεν πίστευα πως θα αφήσω κανέναν να με κάνει να νοιαστώ γι' αυτόν... Δεν το φανταζόμουν καν ότι θα ξανάνιωθα ποτέ!... 

Κι όμως! Να που το ζω! Είναι πλέον η καθημερινότητά μου και δεν το αλλάζω με τίποτα! Του λέω πως έτσι ακριβώς τον είχα "παραγγείλει" πριν χρόνια και γελάει μη πιστεύοντάς με, αλλά έτσι είναι, κι εγώ το ξέρω... Σε μία ανάρτησή μου - εκτός όλων των άλλων - έγραφα "...και θα περιμένω όσο χρειαστεί..." κι έτσι συνέβη... Πέρασε καιρός, αλλά ήρθε η ...παραγγελία μου τελικά! Και θα την κρατήσω! Άλλωστε είναι το δέμα που περίμενα τόσο καιρό! Και... αλλαγές δεν γίνονται δεκτές! Ευτυχώς...