Τον πονάει τον τόπο του και δεν συμμερίζεται - ούτε αυτός - την δική μου αγάπη για την Αθήνα... Το καλοκαίρι θα ανοίξει μαγαζί και θα το δουλέψει ο αδερφός του και θα πηγαίνει ο ίδιος τα σαββατοκύριακα... "Δεν σημαίνει πως θα πάω εκεί μόνιμα" μου είπε, αλλά εγώ ξέρω! Το ξαναπέρασα όλο αυτό, το έχω δει να γίνεται... Όσο κι αν σε αγαπάει κάποιος, η δουλειά - πόσο μάλλον αν είναι δικιά του! - τον απορροφάει απίστευτα! Και μπορεί να μην έρθει φέτος το τέλος, αλλά του χρόνου σίγουρα... Και θέλω να λιώσω στο κλάμμα, αλλά δεν με αφήνει... Δεν ξέρω κατά πόσο έχει καταλάβει τι σκέφτομαι, αλλά είναι τόσο τρυφερός και καλός μαζί μου που με κάνει να τα αφήνω στην άκρη όλα αυτά... Αλλά για πόσο; Η καταιγίδα θα έρθει και θα μας πεθάνει όλους...
... Τελικά είναι αλήθεια : είμαι καταραμένη... Με καταράστηκαν να διαλέγω να αγαπάω άντρες που αναγκαστικά θα μου φύγουν... Αυτή είναι η μοίρα μου και πρέπει να την δεχτώ μάλλον... Να μην μπορώ να χαρώ τίποτα... Κι όποιον αγαπάω να τον χάνω...
No comments:
Post a Comment