Μέχρι πότε;;;;;

Δεν θα τελειώσει ποτέ?
Ας πάψει λίγο αυτό το ‘γιατί’
Ακούγεται τόσο εκκωφαντικά μες στη σιωπή.
Ας σταματήσουν πια οι σκέψεις.
Καμιά δεν έφτασε να με γλυκάνει.

Κοιτάζω δίπλα μου την μελλοντική απουσία.
Την βλέπω μέσα μου...
Κοιτάζω στα μάτια τους την απουσία.
Κοιτάζω εκείνο το λευκό κτίριο,  που καθημερινά μου την δίνει το άσπρο του χρώμα...
Και θέλω να σταθώ απ' έξω, να ουρλιάξω, 
μέχρι να γκρεμιστούν οι τοίχοι.
Να μη μείνει όρθιο ντουβάρι.

Να είναι ίδιο το έξω με το μέσα μου.

Κι όμως κάτι με κρατάει όρθια... Είναι ένα "σ' αγαπάω" που μου λέει, ένα "τρελλαίνομαι για σένα" και λυγίζω... Αλλά για πόσο;;; Για πόσο λολάκι μου;;; Εσύ που με ξέρεις... Για πόσο μπορώ να λειτουργώ χωρίς να σκέφτομαι;;; Για πόσο;;;