Κι αν απόψε τον μισώ, δεν παύω ούτε στιγμή να τον λατρεύω και να τον σκέφτομαι συνεχώς... Κι όμως... απόψε τον μισώ όσο δεν πάει!... Γιατί είναι όσα δεν είχα ποτέ και γιατί όσα μου δίνει απλόχερα χωρίς να τα ζητάει πίσω, θα μου τα πάρει σε ένα χρόνο από τώρα και ΠΡΕΠΕΙ να τον μισήσω από τώρα, από φέτος... Γιατί κι αυτός δεν αγαπάει την Αθήνα όπως εγώ και ΜΠΟΡΕΙ, αντέχει να με αφήσει - κι αυτος! - για να κυνηγήσει το όνειρό του...
... Γιατί είμαι καταραμένη τελικά και πρέπει να το πάρω απόφαση ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πως κανείς και τίποτα δεν θα αλλάξουν την μοίρα μου... Ό,τι και να κάνω, όσο και να προσπαθήσω, ΠΟΤΕ δεν θα βρω το άλλο μου μισό εδώ στην Αθήνα... Απλά δεν θα μου το επιτρέψει ο Θεός, δεν θέλει, δεν γουστάρει... Όσο κι αν με πονάει, δεν μπορώ αυτή την στιγμή να τον αφήσω να μου φύγει! Δεν μπορώ, απλά...
... Και ήμουν με την παιδική μου φίλη και τα λέγαμε όλα, ανοίξαμε τις ψυχές μας που λένε, και ήθελα να μείνω εκεί, στις αναμνήσεις του σχολείου, στα παιδικά τα χρόνια, που κάναμε κοπάνα και καπνίζαμε στο μαγαζάκι δίπλα στο λύκειο και μας έβλεπαν οι καθηγητές...
... Κι όμως πάλι δεν ήμουν πλήρης...Μου λείπει το λολάκι μου ρε γαμώτο... Δεν είναι το ίδιο σε όποιον κι αν μιλήσω... Ίσως μόνο εκείνη τελικά με ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε... Εκείνη ΜΟΝΟ μπορεί να με χαστουκίσει και να με επαναφέρει στην πραγματικότητα... Να μου πει πως είμαι καλά κι ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μου... Και πως όλα καλά θα πάνε και τίποτα δεν θα μου χαλάσει αυτό που ζω τώρα... Ίσως γιατί είναι η μόνη που με "διαβάζει" και πάντα το έκανε με απόλυτη επιτυχία! Λολάκι μου θέλω τόσο πολύ να σε δω και να μιλήσουμε... Καταρρέω... Σε χρειάζομαι... Μακάρι να ήμασταν κοντά...
No comments:
Post a Comment