Μόνη

Περπάτησα πάλι στο μονοπάτι της μοναξιάς χτες βράδυ... Στο δρόμο μου δεν βρέθηκε κανείς να μιλήσω ή απλά να κοιτάξω... Σπίτια όμορφα, γεμάτα, ευτυχισμένα, αλλά μόνο αυτά συνάντησα. Περνώντας απ' έξω τους, άκουσα χαρούμενες φωνές, τραγούδια, γέλια, αλλά και φωνές, καυγάδες, δάκρυα... Κανείς δεν είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος, είμαστε λίγο απ' όλα. 

Κάποιες μέρες άσπρο, κάποιες μαύρο. Ποτέ γκρι! Κανείς δεν συμβιβάζεται, γιατί δεν θέλει να το κάνει... 

... Το τηλέφωνο διακόπτει τις σκέψεις μου και την ησυχία του στενού... "Ναι, καλά είμαι" "Όχι δεν θα πάω, δεν έχω όρεξη" "Καλά να περάσετε, καληνύχτα" 

... Κάπου διάβασα πως όλοι μας γεννιόμαστε με ένα μαχαίρι στην καρδιά κι άλλοι το ξεπερνάμε άλλοι όχι. Σε κάποιους η πληγή θρέφει και σε κάποιους μένει πάντα ανοιχτή... Όσο το σκέφτομαι, όλο πιο λογικό μου φαίνεται... Τι θυμήθηκα τώρα... Την μαύρη εποχή που του φώναζα να το πιέσει όσο πιο βαθειά γίνεται, μπας και προχωρήσω στη ζωή μου! Κι όσο το αρνιόταν, αυτό έκανε τελικά! Κι έτσι προχώρησα(;)... 

Κι αν προχώρησα, πώς γίνεται κι είναι συνέχεια μπροστά μου; Με το απειροελάχιστο που συμβαίνει και μου μοιάζει οικείο, εκεί είναι κι αυτός και το μαχαίρι του... Πώς γίνεται λοιπόν; 

Πληγώθηκα, ναι πληγώθηκα! Πολύ! Βαθειά! Αλλά η ζωή προχωράει κι εγώ μαζί της κι έφτασα εδώ που είμαι : μακρυά από όσα μπορούν κάτι να μου θυμίσουν, σε ένα σταυροδρόμι με 3 μόνο κατευθύνσεις. Δεν έχει πίσω... Ο δρόμος που διέσχισα, έχει διαγραφεί... 

Νομίζω πως είμαι ολομόναχη και ουρλιάζω και κανείς δεν ενοχλείται, γιατί δεν υπάρχει κανείς! Πετάω ότι κρατάω στο δρόμο, στους τοίχους, προσπαθώντας να κάνω όση φασαρία μπορώ, προκαλώντας καποιανού παρατήρηση, απλά για να δω αν υπάρχει κανείς! Μάταια... Μόνη μου είμαι... 

Συνεχώς...