Σήμερα δούλευα στα παλιά μου λημέρια... Καλλιρόης και BP και parking εκεί που πάρκαρα παλιά... τότε που δούλευα στην τράπεζα και έμενα εκεί ακριβώς... Κι έκλαψα λίγο... Όχι για εκείνον, αλλά για το πόσο ευτυχισμένη ήμουν στην δουλειά εκείνη και πόσο σίγουρη ένιωθα... Πόσο πολύ μπορεί να μετανιώνει κάποιος για τις επιλογές του και για πόσο καιρό άραγε;;; Κάτι τέτοιες στιγμές, ακόμα το μετανιώνω και στενοχωριέμαι... Όσο παλιά κι αν είναι όλα αυτά τώρα πια, όσο μακρινά κι αν φαντάζουν, εγώ ακόμα μετανιώνω...
Και πήγαμε επίσκεψη στο βαφτηστήρι του και είδα για ακόμα μία φορά τις... οικογενειακές τους καταστάσεις και έπεσα πάλι σε σκέψεις... Είδα και το Four Christmases χτες και δεν μπορώ να πάψω να είμαι σε βαθειά απόγνωση... Το έργο ήταν για ένα ζευγάρι που είναι μαζί 3 χρόνια και από επιλογή δεν παντρεύεται. Δεν θέλει να θέσει τη σχέση του σε όρια και τίτλους, δεν θέλουν να κάνουν παιδιά κι απλά περνάνε τέλεια ζώντας μαζί και πραγματοποιώντας κάθε κοινή τους επιθυμία. Μέχρι που εντελώς κατά λάθος, τους τυχαίνει να περάσουν τις γιορτές μαζί με τους γονείς τους, που είναι χωρισμένοι, οπότε πρόκειται για 4 διαφορετικές εκδοχές εορτασμών.
Και τα αδέρφια του άντρα και η αδερφή της γυναίκας έχουν δική τους οικογένεια και παιδιά και η γυναίκα - σαν πιο συναισθηματικό όν - δεν αργεί να μπει στο τριπάκι αυτό και να νιώσει πως θέλει κι εκείνη να το ζήσει αυτό κάποια στιγμή στη ζωή της... Και ο άντρας, ενώ στην αρχή κάνει πίσω και δείχνει να την αφήνει να του φύγει, στο τέλος επιστρέφει και δηλώνει πως θέλει να δοκιμάσει μαζί της όλα αυτά που είχε απορρίψει : γάμο και παιδιά...
Δεν μπόρεσα να αποφύγω να σκεφτώ τον εαυτό μου... Πώς τα έχω τοποθετήσει όλα κάπου μακρυά μου, σαν να μην με αφορούν, σαν να μην πρόκειται να συμβούν ποτέ σε μένα και απλά παρατηρώ τις ζωές των γύρω μου όπως βλέπω τις ταινίες... Πόσο θέλω να τα ζήσω κι εγώ όλα αυτά; Κάποτε ήθελα... Κάποτε κόντεψα να πρωταγωνιστήσω σε ένα τέτοιο έργο...
Ίσως να είμαι ακόμα πληγωμένη κι επίτηδες να τα έχω θάψει όλα αυτά... Δεν ξέρω, αλήθεια δεν ξέρω και δεν το είχα σκεφτεί εδώ και πόσο; Πάνε 3 χρόνια νομίζω... Λίγο θυμώνω και λίγο θλίβομαι όποτε τα αναπολώ αυτά. Γιατί δεν τα αναπολώ στην πραγματικότητα, απλά τα ξεθάβω αραιά και πού... Απλά σηκώνω μία πέτρα και βρίσκω από κάτω της ερείπια... Πέρασε αυτή η απαίσια και τεράστια μπουλντόζα και τα ισοπέδωσε! Τι μπορεί να ξαναστηθεί πάνω τους; Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι, ειλικρινά... Και πόσος καιρός θα χρειαστεί μέχρι να τα ξαναπιστέψω και να τα ξανακάνω δικά μου όνειρα;;;
No comments:
Post a Comment