Ήρθε η ώρα να τελειώσει το δικό μου...παραμύθι;;;

Παραμύθια... Πόσο τα πιστεύαμε όταν είμασταν μικροί και πόσο τώρα; Πάντα είχαν happy end και πάντα κέρδιζε ο καλός. Τώρα... δεν αναγνωρίζουμε καν ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός... Ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο που έσωσε την πριγκίπισσα... Ο βάτραχος που την φίλησε κι έγινε άνθρωπος... Όλα τόσο μαγικά, τόσο...παραμυθένια... Κανείς δεν μας μεγαλώνει λέγοντάς μας πως δεν θα βγουν αληθινά τα... καθημερινά μας παραμύθια...

Από μικρή φανταζόμουν την ζωή μου τέλεια! Όσες δυσκολίες κι αν παρουσιάστηκαν, τις κάλυπτα με την δικαιολογία πως δεν είχε φτάσει η ώρα για το δικό μου παραμύθι. Και συνέχιζα  να ελπίζω... Να περιμένω... Τι; Τον πρίγκιπα φυσικά! Αλλά ο πρίγκιπας ποτέ δεν θα έρθει και θα έπρεπε να το ξέρω... Θα έπρεπε να μου το έχουν διδάξει... Η ζωή δεν θα είναι πάντα εύκολη και χρωματιστή, θα έχει και τις μαύρες τις πλευρές... Όχι γκρι - στο ενδιάμεσο - μαύρες, κατάμαυρες και επίπονες πλευρές!

Μετά την τελευταία μου ανάρτηση, δέχτηκα πολύ επιθετικά σχόλια και δείλιαζα να γράψω τις σκέψεις μου τόσες μέρες, φοβούμενη μήπως και ξανακριθώ. Αλλά ξέρεις κάτι άγνωστε κριτή; Κι εσύ κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Τα δικά μου προβλήματα θα είναι πάντα τα μεγαλύτερα που υπάρχουν. Ακριβώς όπως τα δικά σου θα είναι τα μεγαλύτερα που υπάρχουν ΓΙΑ ΣΕΝΑ! Είναι καθαρά υποκειμενικό και δεν μπορούμε να κρίνουμε κανέναν ούτε να συγκρίνουμε τις ανησυχίες κανενός με τις δικές μας. Απλά οι άνθρωποι είμαστε τρομερά εγωιστές και νομίζουμε συνεχώς πως μόνο εμείς υπάρχουμε στον πλανήτη... 

Κι εγώ θα συνεχίσω να ζω την απόλυτα μίζερη ζωή μου, θα συνεχίσω να επιλέγω την απόλυτα καταθλιπτική μου όψη, θα συνεχίσω να νιώθω πως η ζωή μου καταστράφηκε στις 16 Ιουλίου και κανένας δεν μπορεί να σχολιάσει τίποτα. Γιατί είναι η δική μου ζωή και μόνο εγώ ξέρω τι κουβαλάω στο κουτί της Πανδώρας που επίτηδες κρατάω κλειστό και δεν είναι συγκρίσιμο με κανενός άλλου, αφού όλο το σεντούκι είναι 100% ΔΙΚΟ ΜΟΥ! 

Και ναι, μπορεί να έχω κάνει κι εγώ λάθη στη ζωή μου, μπορεί να είμαι και τώρα λάθος, αλλά έτσι είμαι! Προβληματίστηκα πολύ με αυτή την θεωρία, αλλά συνειδητοποιώ πως τα παραμύθια δεν είναι για μένα και κανείς δεν θα έρθει ποτέ να με σώσει/αρπάξει/ξαφνιάσει και να με βγάλει από τον... βούρκο που καταλήγω να ζω.

Κι όσο για σένα Λαβ, κακά τα ψέματα, έφυγες, έκανες την επιλογή σου, με εγκατέλειψες. Ναι, δεν είχες άλλη επιλογή ΤΟΤΕ, αλλά τώρα έχεις και περιμένω να δω αν θα κάνεις την σωστή! Μια φίλη την προηγούμενη Τετάρτη, πρόφτασε και είπε ανάμεσα στους λυγμούς μου, πως ίσως δεν είσαι εσύ, ίσως δεν μπορούμε να είμαστε μαζί, απλά! Κι έτσι είναι μάλλον, ε; Κόλλησα μαζί σου γιατί όλα ήταν τόοοοοοοοοοοοοσο εύκολα! Δεν χρειαζόταν να υποκρίνομαι για τίποτα, τα ψέμματα τα άφησα σε μια προηγούμενη ζωή, ήμουν απλά εγώ. Και σου άρεσε. Κι όλα ήταν πανεύκολα! Ε, τώρα ΟΛΑ είναι πολύ δύσκολα... Καταπιέζομαι στο τηλέφωνο, δεν μοιράζομαι μαζί σου σχεδόν τίποτα από την καθημερινότητά μου, απομακρύνομαι γιατί δεν ξέρω πόσο περισσότερο μπορείς να με πληγώσεις κι ούτε θέλω να μάθω!

That's life, σωστά; Life sucks, σωστά; Κι αν με ρωτάς γιατί συνεχίζω αυτό το βασανιστήριο, γιατί επιμένω να χτυπάω το κεφάλι μου σφυρί, είναι γιατί νιώθω τόοοοοοοοοοοοοσο καλά όταν σταματάω να το κάνω! Έστω και για λίγο, όταν είμαι μεθυσμένη ή όταν κοιμάμαι... Τότε μόνο σταματάω! 

Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται... Χωρίς παραμύθια, χωρίς πρίγκιπες, χωρίς γοβάκια μαγικά! Απλή, στεγνή, ξερή καθημερινότητα χωρίς τίποτα διασκεδαστικό, χωρίς αγκαλιές και χάδια, με απέραντη μοναξιά... Είτε το δέχεσαι είτε όχι, αυτοί είναι οι κανόνες και σ' όποιον αρέσουν! 

Κουράστηκα να σε κατηγορώ ότι έφυγες χωρίς να αντιδρώ... Ήρθε η ώρα να κάνω κάτι κι εγώ, δεν νομίζεις; Αυτή είναι η ώρα μου... να φύγω...(;)