Θυμάμαι τις παιδικές σχέσεις και χαμογελάω. Τότε που όλα ήταν αθώα και χωρίζαμε και τα ξαναβρίσκαμε κάθε μέρα. Όταν βαριόμασταν, λέγαμε " σε αγαπάω, αλλά θέλω λίγο χρόνο για μένα" κι ο άλλος περίμενε εμάς να... γυρίσουμε! Πόσο εύκολα ήταν όλα τότε!
Διαλείμματα στις σχέσεις έχουμε όλοι ζητήσει και σε όλους μας έχουν δώσει, αλλά τι πραγματικά σημαίνει αυτό; Με εκείνον, όποτε του ζήταγα διάλειμμα, απλά είχα βρει κάποιον άλλο και δεν ήθελα να το νιώσω σαν κεράτωμα, οπότε ζήταγα διάλειμμα και την "έβγαζα" καθαρή. Και μετά γύρναγα σε αυτόν, σαν να μην είχα φύγει ποτέ. Γιατί εκείνος ήταν πάντα εκεί και περίμενε... Κι όσο περνούσαν τα χρόνια, όλο και μεγάλωνε μέσα μου η σιγουριά πως μπορώ να καταργώ τους κανόνες μιας σχέσης με αυτό τον απλούστατο τρόπο, να την τελειώνω και να την ξαναρχίζω ανά πάσα στιγμή. Κακομαθημένη; Απόλυτα και με όλη την έννοια της λέξης! Όταν παίζουμε με τους ανθρώπους, έχει το τίμημά του...
... Κι ήρθες εσύ και μου ζήτησες να "χαλαρώσουμε"... "Δεν μπορώ να έρχομαι κάθε σαββατοκύριακο, όπως σου είχα πει" είπες "και το να με πιέζεις δεν με αφήνει να γίνομαι καλός στη δουλειά μου". Και στα αυτιά μου ήχησε σαν αίτημα για... διάλειμμα... Και ειλικρινά, ανακουφίστηκα! Γιατί δεν έγινα εγώ η κακιά, γιατί εγώ κώλωνα να στο πω, γιατί ούτε εγώ την άντεχα την μεταξύ μας κατάσταση! Να χαλιέμαι κάθε βράδυ και να κλαίω μέχρι το πρωί; Δεν το αντέχω μάλλον πια, μεγάλωσα... Κι όταν εσύ απλά το ξεστόμισες... σκέφτηκα πως ίσως είναι η μόνη λύση. "Πάρε τον χρόνο σου λοιπόν κι έλα να με βρεις όταν θα είσαι "φτασμένος" επαγγελματικά, όταν θα το νιώσεις" απάντησα και με ρώτησες αν θα είμαι ακόμα εδώ και σου είπα πως αυτό είναι ένα ρίσκο που θα πάρουμε...
Όταν φεύγεις από μία σχέση, έστω και για λίγο, ποτέ δεν ξέρεις αν θα βρεις κάποιον να σε περιμένει όταν ξαναγυρίσεις, αλλά παίρνεις αυτό το ρίσκο όταν τίποτα άλλο δεν φαίνεται να λειτουργεί... Εσύ μάλλον φοβήθηκες και ανέσυρες την πρόταση για χαλάρωση και διαλείμματα... Και, ειλικρινά, ήταν το πρώτο πράγμα που έχεις κάνει εδώ και καιρό, που με έκανε να σκεφτώ πως όντως νοιάζεσαι για μένα και με αγαπάς!
... Και από εκείνη τη στιγμή, το λεπτό που συμφωνήσαμε να μην... "χαλαρώσουμε" και να συνεχίσουμε όπως είμαστε, είναι σαν να αλλάξαμε κι οι δυο... Σαν να τρομάξαμε με αυτό που μπορεί να μας συμβεί... Εγώ - από μόνη μου, χωρίς να καταπιέζομαι - είμαι πιο ευδιάθετη κι εσύ τηρείς κάποιες υποχρεώσεις που αμελούσες. Σαν να μας χτύπησε ο κεραυνός και να επιζήσαμε...
Και κάνουμε και πάλι σχέδια, προγραμματίζουμε, οργανώνουμε, νιώθω πως είμαστε ένα! Μήπως τελικά είμαστε; Πώς ξέρεις ποιος είναι ο ένας για σένα;;; Δεν το ξέρεις, απλά επιλέγεις ΕΝΑΝ άνθρωπο και προχωράς... Κι εγώ θέλω να προχωρήσω μαζί σου, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται να μετακομίσω... Να αφήσω την πόλη που λατρεύω και να σε ακολουθήσω... Τι θα γίνει; Δεν το ξέρω κι ούτε μπορείς να μου το πεις, ας ελπίσουμε απλά πως όλα θα πάνε καλά! Γιατί μας αξίζει επιτέλους "όλα να πάνε καλά"! Γιατί επιλέγουμε να είμαστε μαζί κι ας είμαστε μακρυά!
No comments:
Post a Comment