Απλά εμφανίσου!

Με πήρε πάλι από κάτω ρε γαμώτο... Άλλο ένα βράδυ που γυρίζω μόνη μου σε ένα σπίτι που κανείς δεν με περιμένει... Διπλοκλειδώνω γιατί δεν θα μπει κανείς... Δεν μπορώ άλλο, πού είσαι; Δεν την αντέχω τόση μοναξιά, με ακούς; Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν βρίσκεσαι, έλα σε παρακαλώ! Το ξέρω πως υπάρχεις, το πιστεύω ακράδαντα, αλλά γιατί αργείς; Δεν μπορώ άλλο, ειλικρινά σου το λέω, δεν μπορώ! Για πόσο ακόμα θα μένω μόνη; Για πόσο ακόμη να έρθεις θα ελπίζω; Γυαλί που ραγίζει, κλαδί που λυγίζω...

Και δεν φοβάμαι τίποτα νομίζω, αλλά η μοναξιά πάντα με τρόμαζε! Την έτρεμα, τη φοβόμουν όσο τίποτα, δεν την άντεχα ποτέ... Δεν το μπορώ, δεν φτιάχτηκα για να είμαι μόνη, τι να κάνω πια; Δεν το ελέγχω! Με ακούς; Όπου κι αν είσαι, έλα σε παρακαλώ. Κουράστηκα να προσποιούμαι, κουράστηκα την υποκρισία, τα ψεύτικα χαμόγελα, το θέατρο! Είμαι ράκος, κομματιάστηκα και δεν λέω να ενωθώ ξανά... Σκόρπισα, αυτός με έχει σκορπίσει και προσπαθώ να μαζευτώ ξανά... Έλα, απλά εμφανίσου κι εγώ θα σε αναγνωρίσω, στο ορκίζομαι! Απλά εμφανίσου...