Μέρα δανεική

Χριστούγεννα, γιορτές χαρούμενες, άνθρωποι ευτυχισμένοι... Πού υπάρχουν αυτά;;; Δεν ξέρω κάποιον ευτυχισμένο, νομίζω πια... Ή κι κάποιον γνωρίζω, κρύβεται τόσο καλά, που με μπερδεύει. "Σε χαίρεται αυτός που σε έχει" με ρώτησαν και ήθελα να τρέξω μακρυά... "Δεν έχω κανέναν" ψιθύρισα "είμαι χωρισμένη" σκέφτηκα αλλά δεν το είπα... Πότε σταματάς να είσαι "χωρισμένος" και είσαι πλέον "ελεύθερος"; Ποια είναι η γραμμή που διακρίνει αυτά τα δύο σημεία;

Θέλω μία μέρα διαφορετική επιτέλους! Μία μόνο μέρα! Δανεική έστω, αλλά την θέλω, την χρειάζομαι τόσο πολύ που δεν ξέρω τι είμαι διατεθειμένη να δώσω για να την αποκτήσω, ειλικρινά! Λίγες μονάχα στιγμές διαφορετικές, τόσο πολύ είναι; ΚΑΤΙ να αλλάξει πια! Ένα τηλέφωνο να χτυπήσει, μια έκπληξη να μου κάνει η ζωή, δεν ξέρω, κάτι... Όσα γίνονται μόνο στενοχώριες μου φέρνουν, θέλω κάτι καλό πια! Έτσι, για την διαφορά, καταλαβαίνεις;;;