Wednesday, June 6, 2012

Τώρα ξέρω!!

Πώς τα ξεχνάμε όλα, όμως έ; Ένα βλέμμα, ένα φιλί, ένα "γεια", κάτι τόσο απλό και ταυτόχρονα σημαντικό, είναι αρκετό για να ξεχάσουμε όλα όσα προηγήθηκαν!

Τι κι αν ήθελα να φάω τα κάγκελα την Κυριακή; Τι κι αν ήθελα να σπάσω ό,τι μπορούσα από τα νεύρα μου; Τα ξέχασα όλα όταν έβαλε τα χέρια του γύρω μου... Κι αυτό το βλέμμα... Ξέρεις, αυτό που σε κάνει να νιώθεις πως παγώνει ο χρόνος και υπάρχεις μόνο εσύ εκείνη την στιγμή και γεμίζεις όλο τον χώρο! ΑΥΤΟ το βλέμμα νομίζω αναζητούσα τόοοοοοοσο καιρό, κάποιον να με κοιτάξει έτσι...

Όλα καλά θα πάνε, το ξέρω! Το θέλω τόσο πολύ, που θα το κάνω να συμβεί! Θα μείνω και θα επιμείνω και θα τα καταφέρω τελικά! Όλα τα παλιά θα γκρεμιστούν και θα στηθούν νέα στη θέση τους και ο κύκλος θα συνεχιστεί έτσι... Έτσι είναι η ζωή, έτσι πάει πάντα κι αν το είχα ξεχάσει κι είχα απελπιστεί, τώρα ξέρω! Μια πάνω, μια κάτω, αλλά ποτέ μια ευθεία γραμμή σαν καρδιογράφημα νεκρού! Ποτέ ξανά!!


No comments: