... έπρεπε να φύγω πρώτα για να μιλήσεις τελικά... Πάντα έτσι γίνεται, γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό - άραγε - αυτή την φορά;;; Και με πήρες και μιλήσαμε και γελάσαμε και μετά έκλαψα μόνη μου, γιατί... ήταν πολλές οι μέρες... Γιατί δεν ήταν σαν τις άλλες τις φορές... Γιατί με έψαχνες, γιατί νοιαζόσουν, γιατί... ήσουν εκεί για μένα...
Και μπορεί για ακόμα μία φορά να μην είπαμε κάτι που να δίνει συνέχεια σε όλο αυτό, αλλά δεν έχουμε τελειώσει και το ξέρουμε κι οι δυο... Τι νόημα έχει, θα μου πεις;;; Κανένα απολύτως, απλά να... ένιωσα κάτι, καταλαβαίνεις;;;; Όπως και πέρσι, αλλά στο καλύτερό του, γιατί... είμαστε κι οι δυο αλλιώς πια... Επικοινωνούμε με τα μάτια, μιλάμε χωρίς λέξεις, με νιώθεις μονίμως...
Και θέλω να ξαναέρθω το συντομότερο δυνατό! Ενώ είπες πως θα έρθεις κι εσύ για 2-3 μέρες, δεν μπορώ να περιμένω, αλλά ξέρω πως ΑΥΤΟ ακριβώς πρέπει να κάνω... Υπομονή, αυτό που μου λείπει τόσο πολύ κι όμως να που χρειάζεται. Κι από την άλλη, δεν είναι πως μου είπες κάτι σχετικό, μόνη μου το εκλαμβάνω από τα συμφραζόμενα... Θέλω να σε ακούσω, να μου μιλήσεις, να με πειράξεις, να γελάσουμε, αλλά δεν σε παίρνω. Δεν έχει νόημα κι έχω κάνει πολλά... τέτοια φέτος! Τόσα που αρκούν και για την επόμενη χρονιά... Δυστυχώς...
Κρατάω όσα είπαμε, είτε με λόγια είτε με πράξεις και δεν ζητάω κάτι παραπάνω - για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία μου. Δεν ζητάω, δεν μαλώνω, δεν ξεφτυλίζομαι για κάτι που επιθυμώ πάρα πολύ, απλά θα περιμένω. Τι; Να ζήσω όσα έχει να μου φέρει ο τροχός! Κι αν είναι να κολλήσουμε περισσότερο, απλά θα συμβεί, αλλιώς; Απλά θα ξεχάσει ο ένας μας τον άλλον...
Και μπορεί για ακόμα μία φορά να μην είπαμε κάτι που να δίνει συνέχεια σε όλο αυτό, αλλά δεν έχουμε τελειώσει και το ξέρουμε κι οι δυο... Τι νόημα έχει, θα μου πεις;;; Κανένα απολύτως, απλά να... ένιωσα κάτι, καταλαβαίνεις;;;; Όπως και πέρσι, αλλά στο καλύτερό του, γιατί... είμαστε κι οι δυο αλλιώς πια... Επικοινωνούμε με τα μάτια, μιλάμε χωρίς λέξεις, με νιώθεις μονίμως...
Και θέλω να ξαναέρθω το συντομότερο δυνατό! Ενώ είπες πως θα έρθεις κι εσύ για 2-3 μέρες, δεν μπορώ να περιμένω, αλλά ξέρω πως ΑΥΤΟ ακριβώς πρέπει να κάνω... Υπομονή, αυτό που μου λείπει τόσο πολύ κι όμως να που χρειάζεται. Κι από την άλλη, δεν είναι πως μου είπες κάτι σχετικό, μόνη μου το εκλαμβάνω από τα συμφραζόμενα... Θέλω να σε ακούσω, να μου μιλήσεις, να με πειράξεις, να γελάσουμε, αλλά δεν σε παίρνω. Δεν έχει νόημα κι έχω κάνει πολλά... τέτοια φέτος! Τόσα που αρκούν και για την επόμενη χρονιά... Δυστυχώς...
Κρατάω όσα είπαμε, είτε με λόγια είτε με πράξεις και δεν ζητάω κάτι παραπάνω - για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία μου. Δεν ζητάω, δεν μαλώνω, δεν ξεφτυλίζομαι για κάτι που επιθυμώ πάρα πολύ, απλά θα περιμένω. Τι; Να ζήσω όσα έχει να μου φέρει ο τροχός! Κι αν είναι να κολλήσουμε περισσότερο, απλά θα συμβεί, αλλιώς; Απλά θα ξεχάσει ο ένας μας τον άλλον...
No comments:
Post a Comment