Κανείς όμως...

Μόλις μπήκα σπίτι και χτύπησε ο ήχος του sms στο κινητό... "Λες;" σκέφτηκα, αλλά το απέρριψα γιατί είχαμε μιλήσει νωρίτερα κι όμως διαψεύτηκα ευτυχώς! Κάποιος με σκέφτεται κι εμένα κι ας είναι τόσα μίλια μακρυά...

Έπιασα πάλι δουλειά, ξέρεις, πάλι την χρειαζόμουν... Ναι, πάλι, και με κουράζει τόσο πολύ αυτή η ανάκριση στο σπίτι!! Ναι, δεν είμαι καλά! Ναι, δεν αλλάζει κάτι, αν με βλέπετε να βγαίνω συνέχεια! Ναι, δεν μένει κανείς! Όχι, δεν σκέφτομαι ακόμα εκείνον, αλλά κάποιον άλλον, που επίσης δεν θα σας αρέσει, αλλά τι να κάνουμε; Έτσι τα θέλει η ζωή, ή μάλλον, έτσι τα θέλει η ΔΙΚΗ μου ζωή...

Δοκιμάζω, δεν είναι πως δεν το προσπαθώ, αλήθεια! Και βγήκα κι ενθουσιάστηκα και γούσταρα και το μοιράστηκα με τους γύρω - που μάλλον αυτό θα έπρεπε να μου λέει πολλά μετά από τόσα χρόνια που ζω μαζί με τον εαυτό μου, τώρα που το σκέφτομαι... Κι αν όντως υπάρχουν σημάδια, εγώ δεν μπορώ να μην πιστεύω σε αυτά... Το πρώτο βράδυ που βγήκα με τον πρόσφατο, έσπασε το κινητό από την παρέα στο νησί, υποκινούμενα από αυτόν!!! Μηνύματα, τηλέφωνα, Facebook σχόλια, πραγματικά το κινητό είχε πάρει φωτιά! Ούτε να με παρακολουθούσε κρυφά... Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ μα ποτέ αυτό!! Τι να το κάνεις; Πάει κι αυτός, είμασταν άλλοι κόσμοι, δεν μπόρεσε να με κρατήσει... Κανείς δεν μπορεί, μάλλον θα μείνω μόνη για πάντα, πρέπει να το πάρω απόφαση πια... Μόνη, να μου λείπει κάποιος που δεν θα υπάρξουμε ΠΟΤΕ στην ίδια πόλη, μέχρι να βρει κι αυτός κάποια εκεί και να συνεχίσει την ζωή του και να τελειώσει κι αυτό...




Κ ι  ο  ά λ λ ο ς,  ε κ ε ί ν ο ς,  " γ ε ν ν ά ε ι "  α π ό  μ έ ρ α  σ ε  μ έ ρ α . . .