Ζεις, αναπνέεις καθημερινά, έμαθες, 0-1 είναι οι κινήσεις σου κι αυτές κάνεις καθημερινά... Σαν ρομπότ πηγαινοέρχεσαι στη δουλειά και τίποτα άλλο δεν σκέφτεσαι, μόνο να αράξεις, να ξεκουραστείς το απόγευμα, το βράδυ να πέσεις στο κρεβάτι εξαντλημένη... Κι έρχεται κάτι και σε ξυπνάει, σε χαστουκιζει και σου θυμίζει να ζεις! Και μπερδεύεσαι, αναρωτιέσαι τι γίνεται, τι είναι αυτό το καινούργιο, τι θέλει από σένα, μετά το 0-1 ποια είναι η επόμενη κίνηση;;; Δεν ξέρεις, δεν έμαθες, ή κι αν έμαθες, δεν θυμάσαι πια... Και μπερδεύεσαι...
"Δεν σε χόρτασα", είπε, "δεν πρόλαβα"... "Θα μου λείψεις" συμπλήρωσε και θέλεις να μείνεις για πάντα μέσα σ' αυτά τα 2 χέρια, να μην σε τραβήξει κανείς ποτέ... Γιατί, αυτό είναι που μετράει τελικά : 2 χέρια, να σε αγκαλιάσουν, να σε κρατήσουν, να σε κοιμήσουν, να σε περιποιηθούν... Κι ας είναι μακρυά, τα βρήκα, αλλά ΓΙΑΤΙ τα βρήκα Θεε μου, γιατί;;;
Κι όσο λέω πως δεν θα το σκεφτώ και δεν θα επηρεαστώ, τόσο ξέρω πως κοροϊδεύω τον εαυτό μου... Είναι δυνατόν;;; Για μένα μιλάμε, που δεν περνάει ΟΥΤΕ μία μέρα να μην σκέφτομαι, δεν γίνεται να ζω χωρίς τα... πολυαγαπημένα μου "κουτάκια", δεν γίνεται να μην ξέρω τι γίνεται, τι έχω μαζί του! Όχι για να ξέρω αν είμαι ελεύθερη για... δράση ή όχι, αλλά για το παραμύθι μου! Χρειάζομαι μονίμως ένα παραμύθι... Κάτι να πιάνομαι, να κρατιέμαι και να με κραταέι... Κάτι να... νομίζω πως έχω για να πορεύομαι, να προχωράω, να περνάνε οι μέρες μου και να μην νιώθω άδεια... Γιατί έτσι νιώθω, κι αυτοί που με ξέρουν, το βλέπουν ρε γαμώτο! Και αντιδρούν!
Τι έκανα πάλι; Τι μπλέξιμο είναι αυτό; Πώς τα κατάφερα, μου λες;;;; "Is it so hard for you?? Cause it's so hard for me..."
Evanescence - Erase this
No comments:
Post a Comment