2.178 Το τελευταίο φιλί

Ξύπνησα τις προάλλες κι είχα αυτό το προαίσθημα πως κάτι θα συμβεί. Κάτι θα συμβεί σε μένα, κάτι κακό. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, αλλά ένιωθα να πνίγομαι! Δεν ήθελα να ετοιμαστώ βιαστικά για την δουλειά ως συνήθως, μήπως έχανα κάτι από την... τελευταία μου μέρα! Ένιωθα πως θα πέθαινα. Ότι κάτι θα γινόταν και θα ήμουν νεκρή...

Σε σκεφτόμουν παραπάνω εκείνη την μέρα... Ποιος θα στο 'λεγε, πώς θα στο 'λεγε, πώς θα αντιδρούσες... Προσπαθούσα να θυμάμαι κάθε χαρακτηριστικό σου, σαν να ήθελα να είσαι η τελευταία μου εικόνα... Το είχα πιστέψει! Δεν ήξερα από πού να το περιμένω, αλλά είχα ταχυπαλμία όλη μέρα! 

Τελικά μάλλον ήταν άλλη μία κρίση πανικού, από αυτές που παθαίνω πολύ συχνά τώρα πια. Αλλά ξέρεις τι; Δεν μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ την τελευταία φορά που φιληθήκαμε. Τι φορούσα; Πού είμασταν; Τι ώρα της μέρας; Το ήξερες πως θα ήταν η τελευταία μας φορά; Εγώ το ήξερα; Συνήθως δεν το ξέρεις ότι θα είναι η τελευταία σου φορά... Αν το ήξερες, ίσως να το απολάμβανες περισσότερο το κάθε τι... 

Η σκέψη και μόνο πως θα πέθαινα χωρίς αυτή την ανάμνηση, με κρατάει ξύπνια πολλά βράδια. Και μπορεί να μην συνέβη εκείνη την μέρα που το ένιωθα, αλλά μια οποιαδήποτε μέρα. Το γεγονός δεν αλλάζει : δεν το θυμάμαι! Δεν θυμάμαι το τελευταίο μας φιλί... 

2.177 Τίποτα δεν έχει σημασία και τίποτα δεν είναι εδώ!

"Μαθαίνεις να γελάς επειδή σου είπαν ότι σε λίγο θα το εννοείς. 

Γελάς λοιπόν. Δυνατά! Περιμένεις τη στιγμή που θα το εννοείς. 

Και αυτή δεν έρχεται.

Βλέπεις τη σάρκα να λιώνει περιμένοντας. 

Όταν ήσουν παιδί, περίμενες να μεγαλώσεις για να ζήσεις αυτά που ήθελες. 

Τώρα εύχεσαι να ήσουν παιδί να περνάει η ζωή όπως τότε. 

Σε θολούρα. Επιδερμικά. Να μη σε πληγώνει.

Ξαγρυπνάς, παίρνεις τους δρόμους, πας μακριά.

Τίποτα δεν έχει σημασία, και τίποτα δεν είναι εδώ. 

Δεν είσαι εδώ. Το εδώ πονάει.

Γελάς για να μην τρομάζεις τους άλλους με την απουσία σου.

Για να μην ουρλιάξεις."

2.176 Βυθίζομαι σ' αυτό που μισώ

"... Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο! Το καλοκαίρι σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει, γεμάτο διαγραφές στο περιθώριο κι ερωτηματικά!

... Γυρίσαμε!

Πάντα κινάμε... για να γυρίσουμε στη μοναξιά!"

Σκοτάδι όταν πάω στη δουλειά, σκοτάδι κι όταν φεύγω... Χειμώνιασε για τα καλά! Φορούσα τα γυαλιά οδηγώντας κι είμαι σίγουρη πως οι γύρω θα με κοίταζαν περίεργα! Προτιμώ να βλέπουν τζάμια στα μάτια μου, παρά βροχή... Δε με νοιάζει... Εγώ δεν τους κοιτάζω. Ούτε περίεργα, ούτε φυσιολογικά. Καθόλου δεν τους κοιτάζω! Έφτασα στο ΣΕΦ κι ούτε που το κατάλαβα... Συνειδητοποίησα πως δεν είχα κοιτάξει ούτε μία φορά τους καθρέφτες, δείχνοντας λίγο ενδιαφέρον για τους οδηγούς πίσω και δεξιά μου... Χαμένη στις σκέψεις μου, σιγοτραγουδώντας στίχους θλίψης και πόνου, κυνηγούσα - θαρρείς - το Cayenne μπροστά μου και πηγαίναμε... Πού; Όπου κατέληγε ο δρόμος του καθένα!

Ο δικός μου πού καταλήγει; Στη φωλιά μου, στη ζεστασιά του δωματίου μου, στους τοίχους που γέμισαν με όσα ακούνε και βλέπουν κάθε μέρα, με όσα έμαθαν για σένα, γιατί δεν σε ξέρουν... Δεν ζήσαμε εδώ παρά ελάχιστα... Γι' αυτό δεν ήθελα - τότε, παλιά! - να μετακομίσω. Εκείνοι οι τοίχοι τα ήξεραν όλα... Τις μοναχικές νύχτες σε έψαχναν, ρώταγαν μαζί με μένα "Πού είναι; Γιατί δεν είναι εδώ;"... 

Κι όμως, εκεί θέλω να κουρνιάζω, κι ας μην ξέρουν τίποτα! Τα έμαθαν όλα! Τους τα είπα εγώ... Τα διάβασαν στα μάτια μου, τα άκουσαν μαζί με τις προσευχές μου... ΤΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΑ!!! Όπως και όλοι όσοι με ζουν καθημερινά! Δεν μιλάω σε κανέναν, δεν χρειάζεται. Ξέρουν; Ξέρουν! Με παρατηρούν σαν αξιοθέατο και κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι. Προσπερνάνε; Κάποιοι κοντοστέκονται για λίγο. Μετά προχωράνε κι αυτοί. Είμαι όλα αυτά που δεν θα 'θελα να 'μαι... Φωνάζω! Θυμάμαι! Στο τέλος φοβάμαι! 

"Βυθίζομαι μέσα σ' αυτό που μισώ
τον άθλιο, αστείο, μικρό μου εαυτό
οι δυνάμεις του κόσμου που κοντά μ' έχουν φέρει
ευκαιρία ζητάνε να με βάλουν στο χέρι

Το γυμνό μου κορμί σαγηνεύει δαιμόνια
που συνέχεια ζητάν αφοσίωση αιώνια
μόνο μη με ρωτάς για τα μάτια που είδες
ήταν στη νύχτα του χειμώνα μου ελπίδες

Είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι, στο τέλος φοβάμαι
είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι..

Είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι, στο τέλος φοβάμαι
είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι…

Είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι, στο τέλος φοβάμαι
είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι"

Σύννεφα με παντελόνια-Βυθίζομαι μέσα σ' αυτό που μισώ

...Standing on my own stepping stone...

2.175 I miss you love...

Ήταν ένα ζευγαράκι στην άκρη της προβλήτας αγκαλιασμένο. 

Boomp3.com

"Ξέμεινα από πολύπλοκες θεωρίες 

οπότε παίρνω πίσω τα όσα είπα

Προετοιμάζομαι για την καταστροφή 

Το μπλουζάκι σου έχασε την μυρωδιά σου

και το μπάνιο είναι ακόμα άνω-κάτω

Μου θυμίζει γιατί αποφασίσαμε πως ήταν ό,τι καλύτερο για μας...

Γιατί μου λείπεις αγάπη μου

Ξέρω πως η απόσταση είναι ένα θέμα

αλλά την μειώνω όσο συχνά μπορώ

Εύχομαι να σ' αγγίξω μια από αυτές τις μέρες

Σε παρακαλώ μην με κατηγορήσεις που προσπαθώ

να το φτιάξω για τελευταία φορά

Περνάω δύσκολες στιγμές

Γιατί μου λείπεις αγάπη μου

Μην συμπεριφέρεσαι σα να μην με ξέρεις

Είμαι ακόμα εγώ, δεν έχω αλλάξει

Θα είμαι εδώ όταν επιστρέψεις

Γιατί μου λείπεις αγάπη μου"

Maria Mena - I miss you love

2.174 ..."στάχτη να γίνουν όλα πια..."

Χάρις Αλεξίου - Απόψε θέλω να πιω

2.173 Crying machinery

Όλα προσπάθησα να τα κάνω σωστά.
Να είμαι παρών όπου με χρειάζονται.
Να κάνω τους άλλους να γελάσουν με τα κόλπα μου.
Γι αυτό με έφτιαξαν. Νικέλιο και βίδες.
Τσιπάκια και 01 προγραμματισμός.
Για όλα ήξερα τις απαντήσεις.
Και τίποτα δε σκούριαζε τη μόστρα.
Ακαταπόνητο να κάνω παρέα στους ανθρώπους.
Να μπαίνω μέσα στο δωμάτιο και να πετάω τον πόνο απο το παράθυρο.
Δεν ήξερα τι είναι πόνος.
Ήξερα να τον αντιμετωπίζω μόνο.
Μικρός κλοουνάκος ταρατατζούμ.
Ακόμα και τα σκυλιά γελούσαν μαζί μου.
Να σε κάνω να γελάς.
Μπορώ να σου διηγηθώ πως προκάλεσα έναν πλούσιο να με τρακάρει στην Εθνική με 4 διαφορετικούς τρόπους και να γελάσεις με όλους.
Μπορώ να πέσω κάτω στο μετρό ξανά και ξανά, όπως τότε, μέχρι να σε πονέσει η κοιλιά σου από τα γέλια.

Μπιπ μπιπ!

Τους έκανα όλους χαρούμενους
Κάποτε, δεν ξέρω πως, άρχισα να γελάω κι εγώ. Τι θαυμάσια αίσθηση!
Δεν ήξερα ότι μπορώ. Δεν ήμουν προγραμματισμένο. 
Γελούσα μαζί τους. Και με έπιανε λόξιγκας.
Ούτε αυτό ήξερα ότι μπορώ να το κάνω. Και αυτοί γελούσαν μαζί μου.
Και το επόμενο που κατάλαβα ήταν ο πόνος που γύρισε απο το ανοιχτό παράθυρο.
Δεν ήρθε για τους άλλους. Ήρθε για μένα.
Και όπως κοιτούσα τις καλογυαλισμένος βιδούλες μου, κάτι υγρό μπερδεύτηκε με το γράσο.
Κάτι που έσταγε και μου κυλούσε στο μπράτσο.
Για όλα είχα τις απαντήσεις.
Που βρέθηκαν τα δάκρυα όμως δεν ήξερα.
Και σε λίγο, κανένας συνδυασμός 01 όσο και περίπλοκος να ήταν, δεν μπορούσε να δώσει απαντήσεις.
Τώρα κάθομαι εδώ, κοιτάω απέναντι, σκουριάζω σιγά σιγά, γελάω πότε πότε με λόξιγκα, - πονάω...

Μπιπ μπιπ!

Αυτό είναι αγάπη?

2.172 Ήταν δύο, έγιναν ένα...

Ήταν δύο, έγιναν ένα.

Πλάι πλάι. Καιρό πολύ.

Κανείς δεν τους ξεχώριζε πια.

Ακόμα και προσωπικότητα είχαν μια.

Καμία εικόνα δεν ήταν ολόκληρη αν δεν υπήρχαν και οι δύο μέσα.

Καμία γιορτή δεν ξεκινούσε.

Ο άνεμος που φυσούσε το χειμώνα τους έγερνε πιο κοντά.

Το καλοκαίρι τους δρόσιζε τα μάγουλα.

Ήταν ένα.

Κανείς δεν τους έβλεπε ξεχωριστά.

Το σούρουπο και η αυγή τους καλωσόριζαν αντάμα.

Όλες οι καλημέρες και όλες οι καληνύχτες τους έβρισκαν σιμά.

Μια συνείδηση και ένας παλμός.

Δεν έμοιαζαν να θέλουν να χωρίσουν.

Χώρισαν.

Γιατί ήταν δύο.

2.172 Κλείνω την πόρτα...

Αδιαφορώ στις κλήσεις στο κινητό, στα μηνύματα στον υπολογιστή, αφήνω το τηλέφωνο να χτυπάει με τις ώρες.
Ποιοι είναι όλοι αυτοί?
Τι θέλουν? Γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ?
Χτυπούν το τζάμι της πόρτας και κλείνω μάτια και αφτιά.

Κοιτάζω τις επαφές μου. Κοιτάω τα χέρια μου.
Και τα δυο είναι άδεια. Κανένα ενδιαφέρον. Άδεια.

Κλείστε την πόρτα. Κλείστε την.
Δεν είμαι εδώ, και θα αργήσω να γυρίσω.
Κλείστε το δρόμο. Τα περάσματα.
Ότι ήρθε μέχρι σήμερα έφερε μόνο λύπη.
Σβήστε κάθε ίχνος. Να μην υπάρχει παραλήπτης. 
Μόνο αράχνες να υφαίνουν.
Και να σας κλείνουν τα ανοίγματα.
Να σας κλείνουν απ έξω. 

Γιατί το μέσα το πατήσατε, το μασήσατε, το φτύσατε, το λερώσατε, το πονέσατε, το χλευάσατε τόσο, τόσο, που δεν έχει μέσα άλλο πια. Χάθηκε κι αυτό. Πάει.

Δεν θέλω να ξανακούσω πως θα μου περάσει Λολάκι!!! Μην τρέφεις αυταπάτες για μένα! Σταμάτα πια!Σταματήστε όλοι σας...

2.171 Να με θυμάσαι...

"Να με θυμάσαι τώρα που έφυγες...
Τώρα που πήγες μακριά σε μια χώρα που για μένα λέγεται ΑΠΩΛΕΙΑ
Σε μια χώρα που για μένα έχει πρωτεύουσα τη Σιωπή
Τώρα που δε μπορώ πια να σου κρατάω το χέρι
Τώρα που δεν μπορούν να σε χωρέσουν πια τα μάτια μου
Τώρα που δε μπορεί πια η καρδιά μου ν’ αφουγκράζεται το τραγούδι της δικιάς σου της καρδιάς
Τώρα που δε είμαι πια εγώ αυτή που σε καλωσορίζει
Τώρα που κι εσύ δε κοντοστέκεσαι καθώς κινάς να φύγεις
Να θυμάσαι κάποτε…κάποτε…πόσο σ’ αγάπησα 
Τώρα που τα όνειρά σου είναι όνειρά σου κι όχι όνειρά μας
Να με θυμάσαι τώρα που η ζωή σου είναι ζωή σου κι όχι ζωή μας
Καταλαβαίνω…
Είναι πια πολύ αργά για ελπίδες για ικεσίες ή για συγνώμες
Απλώς να με θυμάσαι…
Κι αν κάποια φορά συνειδητοποιήσεις πως με ξέχασες 
Μη μου λυπηθείς
Γιατί αν αυτό που αφήνουν στη μνήμη σου τα όσα ζήσαμε αντάμα είναι σκοτάδι, πίκρα ή μεταμέλεια 
Τότε καλύτερα χίλιες φορές καλύτερα να με ξεχνάς και να χαμογελάς παρά να με θυμάσαι και να πονάς 
Καλά να περνάς όπου και να ‘σαι 
ό,τι κι αν κάνεις 
ό,τι κι αν αγαπάς

Να με θυμηθείς...

Να με θυμηθείς...

Δεν φταίω εγώ, μέσα μου θα ζεις..."