2.172 Κλείνω την πόρτα...

Αδιαφορώ στις κλήσεις στο κινητό, στα μηνύματα στον υπολογιστή, αφήνω το τηλέφωνο να χτυπάει με τις ώρες.
Ποιοι είναι όλοι αυτοί?
Τι θέλουν? Γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ?
Χτυπούν το τζάμι της πόρτας και κλείνω μάτια και αφτιά.

Κοιτάζω τις επαφές μου. Κοιτάω τα χέρια μου.
Και τα δυο είναι άδεια. Κανένα ενδιαφέρον. Άδεια.

Κλείστε την πόρτα. Κλείστε την.
Δεν είμαι εδώ, και θα αργήσω να γυρίσω.
Κλείστε το δρόμο. Τα περάσματα.
Ότι ήρθε μέχρι σήμερα έφερε μόνο λύπη.
Σβήστε κάθε ίχνος. Να μην υπάρχει παραλήπτης. 
Μόνο αράχνες να υφαίνουν.
Και να σας κλείνουν τα ανοίγματα.
Να σας κλείνουν απ έξω. 

Γιατί το μέσα το πατήσατε, το μασήσατε, το φτύσατε, το λερώσατε, το πονέσατε, το χλευάσατε τόσο, τόσο, που δεν έχει μέσα άλλο πια. Χάθηκε κι αυτό. Πάει.

Δεν θέλω να ξανακούσω πως θα μου περάσει Λολάκι!!! Μην τρέφεις αυταπάτες για μένα! Σταμάτα πια!Σταματήστε όλοι σας...