"... Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο! Το καλοκαίρι σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει, γεμάτο διαγραφές στο περιθώριο κι ερωτηματικά!
... Γυρίσαμε!
Πάντα κινάμε... για να γυρίσουμε στη μοναξιά!"
Σκοτάδι όταν πάω στη δουλειά, σκοτάδι κι όταν φεύγω... Χειμώνιασε για τα καλά! Φορούσα τα γυαλιά οδηγώντας κι είμαι σίγουρη πως οι γύρω θα με κοίταζαν περίεργα! Προτιμώ να βλέπουν τζάμια στα μάτια μου, παρά βροχή... Δε με νοιάζει... Εγώ δεν τους κοιτάζω. Ούτε περίεργα, ούτε φυσιολογικά. Καθόλου δεν τους κοιτάζω! Έφτασα στο ΣΕΦ κι ούτε που το κατάλαβα... Συνειδητοποίησα πως δεν είχα κοιτάξει ούτε μία φορά τους καθρέφτες, δείχνοντας λίγο ενδιαφέρον για τους οδηγούς πίσω και δεξιά μου... Χαμένη στις σκέψεις μου, σιγοτραγουδώντας στίχους θλίψης και πόνου, κυνηγούσα - θαρρείς - το Cayenne μπροστά μου και πηγαίναμε... Πού; Όπου κατέληγε ο δρόμος του καθένα!
Ο δικός μου πού καταλήγει; Στη φωλιά μου, στη ζεστασιά του δωματίου μου, στους τοίχους που γέμισαν με όσα ακούνε και βλέπουν κάθε μέρα, με όσα έμαθαν για σένα, γιατί δεν σε ξέρουν... Δεν ζήσαμε εδώ παρά ελάχιστα... Γι' αυτό δεν ήθελα - τότε, παλιά! - να μετακομίσω. Εκείνοι οι τοίχοι τα ήξεραν όλα... Τις μοναχικές νύχτες σε έψαχναν, ρώταγαν μαζί με μένα "Πού είναι; Γιατί δεν είναι εδώ;"...
Κι όμως, εκεί θέλω να κουρνιάζω, κι ας μην ξέρουν τίποτα! Τα έμαθαν όλα! Τους τα είπα εγώ... Τα διάβασαν στα μάτια μου, τα άκουσαν μαζί με τις προσευχές μου... ΤΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΑ!!! Όπως και όλοι όσοι με ζουν καθημερινά! Δεν μιλάω σε κανέναν, δεν χρειάζεται. Ξέρουν; Ξέρουν! Με παρατηρούν σαν αξιοθέατο και κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι. Προσπερνάνε; Κάποιοι κοντοστέκονται για λίγο. Μετά προχωράνε κι αυτοί. Είμαι όλα αυτά που δεν θα 'θελα να 'μαι... Φωνάζω! Θυμάμαι! Στο τέλος φοβάμαι!
"Βυθίζομαι μέσα σ' αυτό που μισώ
τον άθλιο, αστείο, μικρό μου εαυτό
οι δυνάμεις του κόσμου που κοντά μ' έχουν φέρει
ευκαιρία ζητάνε να με βάλουν στο χέρι
Το γυμνό μου κορμί σαγηνεύει δαιμόνια
που συνέχεια ζητάν αφοσίωση αιώνια
μόνο μη με ρωτάς για τα μάτια που είδες
ήταν στη νύχτα του χειμώνα μου ελπίδες
Είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι, στο τέλος φοβάμαι
είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι..
Είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι, στο τέλος φοβάμαι
είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι…
Είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι, στο τέλος φοβάμαι
είμαι όλα αυτά που δε θα 'θελα να 'μαι
φωνάζω, θυμάμαι"
Σύννεφα με παντελόνια-Βυθίζομαι μέσα σ' αυτό που μισώ
No comments:
Post a Comment