Μύθος σου λέω, μύθος...

Πέρασε η πανσέληνος και χαζεύω το φεγγάρι που σταδιακά μικραίνει μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς... Πόσο μικροί γινόμαστε όλοι αν χρειαστεί... Ασήμαντοι, αόρατοι... Στο τραπέζι μίλησαν για φιλικό τους ζευγάρι, θαυμάζοντας τον δυναμισμό της κοπέλας. Πόσο όμως μπορεί ο καθένας τους να δεχτεί τον δυναμισμό της οποιασδήποτε είναι άλλο θέμα...

... Τον άκουσα να μιλάει με τη μάνα του στο τηλέφωνο και να θέλει να την αποφύγει και να της το κλείνει απότομα, βιαστικά. "Τι έγινε;" τον ρώτησα, αλλά δεν μου είπε. Τι νόημα έχει που έχω αντιληφθεί - σαν εξωτερικός παράγοντας πάντα - τι πρόβλημα του δημιουργεί η οικογένειά του και η σχέση που έχει μαζί τους, αν δεν το καταλαβαίνει ο ίδιος; Γενικά πιστεύω πως δεν πρέπει και να πολυανακατεύομαι στα οικογενειακά του καθενός, όποιος κι αν είναι αυτός, ό,τι κι αν σημαίνει για μένα. Από τη μία θαυμάζει τον δυναμισμό άλλης που "τράβηξε" τον άντρα της μακρυά απ' τους δικούς του, κι απ' την άλλη δεν θα μπορέσει να καταλάβει ποτέ τι ζημιά του κάνει η δική του οικογένεια στο βαθμό που τους έχει αφήσει να επεμβαίνουν σε όλα!

Έπειτα μίλησαν και για διακοπές... Πονεμένο θέμα που μου προκαλεί θλίψη όποτε αναφέρεται κι ο φίλος του το "διάβασε" στα μάτια μου, όσο κι αν προσπάθησα να το κρύψω... Με πονάει, τι να πω; Ψέμματα; Κι αν με πονούσε μία φορά η αναποφασιστηκότητά του και η μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, με πονάει δέκα - με ΣΚΟΤΩΝΕΙ - η επαναλαμβανόμενη αντιφατικότητα και αλλαγή σχεδίων στα πάντα του! Δεν μπορώ, δεν έχω μάθει έτσι, τι να κάνω; Σκοτώστε με, αλλά δεν μπορώ! Θέλω πάντα να ξέρω τι μου ξημερώνει κι όταν αυτό δεν γίνεται, με ενοχλεί. 

Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν να πάμε κάπου με σκάφος κι ειλικρινά δεν με ένοιαζε το πού, αρκεί που θα κάναμε κάτι διαφορετικό. Κι όμως, κάτι έτυχε κι είμαστε πάλι εδώ, στο μαγαζί του! Και μίλαγε με τον φίλο του και προγραμμάτιζαν για το επόμενο Σαββατοκύριακο κι όταν με ρώτησαν, δήλωσα πως δεν με νοιάζει, γιατί δεν πιστεύω τίποτα πια. Και δεν θέλω να τον κατηγορήσω - ούτε καν μέσα μου - γιατί άνοιξε μαγαζί και πρέπει να είναι εκεί, γιατί όλοι έχουν απαιτήσεις απ' αυτόν και νιώθει πιεσμένος ήδη, οπότε ας μην τον πιέζω κι εγώ, αλλά απλά δεν τον πιστεύω πια! Σκοτώστε με ξανά αν θέλετε, αλλά δεν τον πιστεύω! Με προστατεύω και προφυλάσσω και την σχέση, κι ας μην το καταλαβαίνει κανείς. Θέλω τόσο πολύ να πάψει να με ενοχλεί κι αυτό, αλλά δεν τα καταφέρνω και τσαντίζομαι. Θα γίνει - υποθέτω - αλλά θέλει τον χρόνο του κι αυτό...

Και παράλληλα με όλα αυτά, λέει και ξαναλέει και σε μένα και μπροστά σε άλλους πως θέλει να του κάνω ένα παιδί... Και δεν έχει ιδέα - κι ούτε θα μάθει ποτέ - πόσο με πονάει μια τέτοια δήλωση... Πως κάποιος με θέλει ΜΟΝΟ  για κάτι που μάλλον δεν μπορώ να κάνω...

Κι όμως τον αγαπάω πάρα πολύ και δεν μπορώ να φύγω! Όχι ακόμα τουλάχιστον... Απογοητεύομαι ναι, αλλά μάλλον ακόμα αντέχω... Μέχρι πότε; Δεν ξέρω ειλικρινά και ακόμα περιμένω πως κάτι θα καταλάβει και θα με ξαφνιάσει μια μέρα, με την διαφορά πως πλέον λιγοστεύουν οι ελπίδες μου... Και για ακόμα μία φορά στη ζωή μου περιμένω από κάποιον άλλον κάτι να αλλάξει... Μύθος ότι τα λάθη μας γίνονται μαθήματα! Μεγάλος μύθος...

Yep!!!!

Και τελικά, ΝΑΙ, ξαναπαίρνω τα ηνία στη δουλειά! Γιατί - μάλλον - κατάλαβε πώς δουλεύω και με αξιολόγησε σωστά! Γιατί - μάλλον - συνειδητοποίησαν πως δεν έχω ΠΟΤΕ χρησιμοποιήσει δόλια μέσα και είμαι τίμια και ειλικρινής! Γι' αυτά και άλλα πολλά, εγώ ανεβαίνω κι η άλλη η σκρόφα πάει στον πάτο! Καλά να πάθει! Λίγο μπήκα στον πειρασμό να την λυπηθώ που ο ...μεγάλος την έφτυσε κι εκεί που περίμενε να την στηρίξει, την κρέμασε ενετελώς, αλλά! πάει πέρασε! 

Εδώ κι ένα χρόνο μου έσκαβε τον λάκκο μου! Να πάει να γαμηθεί λοιπόν! Δεν λυπάμαι κανέναν και νιώθω απόλυτα ικανοποιημένη, γιατί δεν χρησιμοποίησα καμία πλάγια οδό. Αντίθετα, τα ψιλοεγκατέλειψα κιόλας όλα, μιας και πίστευα πως θα το έχανα το παιχνίδι στο τέλος... Κι όμως... Τελικά να που υπάρχει Θεός! 

Και παράλληλα έχω και το μωράκι μου να με λατρεύει και να με έχει θεά και τίποτα άλλο δεν θέλω από την ζωή! Μόνο μην με γρουσουζέψει κανείς... Μόνο αυτό...

Τον θέλω πίσω!!

Δεν είσαι τελικά... Το ξέρω πως δεν είσαι, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ... Ήσουν - έμοιαζες να ήσουν - αλλά δεν είσαι εσύ τελικά... Και ειλικρινά, πες μου τι πρέπει να κάνω για να μου φέρεις πίσω αυτον που ερωτεύτηκα και να φύγεις εσύ! Αυτός που με έβαζε πάνω απ' όλα, αυτός που έλιωνε στο τηλέφωνο, αυτός που με σκεφτόταν συνέχεια! Αν έκανα κάτι εγώ και τον εξαφάνισα, πες μου τι έκανα για να το διορθώσω! Αλλά τον θέλω πίσω!

... Αυτόν που με έκανε να μην θέλω να βγω χωρίς αυτόν γιατί θα μου έλειπε... Αυτόν που δεν  άφηνε στιγμή να μην με σκεφτεί και να μην με πάρει τηλέφωνο... Πού τον έχεις κρύψει και γιατί; Τον θέλω πίσω!

Και από Τρίτη σκοπεύω να αλλάξω τακτική. Θα αρχίσω να απομακρύνομαι για να δω αν θα με κυνηγήσεις... Πουτανιά ναι, αλλά θέλω να ξέρω! Θέλω απαντήσεις και ή θα μου τις δώσεις ή θα τις πάρω μόνη μου!

Απαντήσεις

Σήμερα τα βλέπω λίγο μαύρα όλα νομίζω... Από την Πέμπτη ή ίσως να είναι κι απ' το προηγούμενο σαββατοκύριακο, νιώθω πως κάτι άλλαξε... Σε κάτι τον απογοήτευσα, με κάτι ξενέρωσε, πάντως δεν είναι ο ίδιος... Και δεν είναι ακόμα μία φορά που τα βλέπω όλα μαύρα! Όχι δεν είναι...

Κάπου διάβασα το εξής : Δινόμαστε μόνο σε κάποιον από τον οποίο δεν περιμένουμε απολύτως τίποτα. Δεν έχουμε φτιάξει καμία ιστορία για το μέλλον και το ίδιο μάλλον κι αυτός. Κάπως έτσι ξεκίνησε και με μας : δεν περίμενα τίποτα! Απολύτως τίποτα όμως! Και μετά άρχισε να με πνίγει με λόγια και ατάκες και με έκανε να αρχίσω να φαντάζομαι διάφορα. Ακόμη και το κοινό μέλλον... Και κάπου εκεί το χάσαμε - ή έτσι νιώθω... Σαν να πάψαμε ξαφνικά να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας... Σαν να αρχίσαμε να κρύβουμε πράγματα... Και δεν μου αρέσει αυτό! Καθόλου δεν μου αρέσει!

Απόψε δεν νιώθω καλά πάντως... Όλο το βράδυ δεν με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο. Και τείνω να σκεφτώ πως "αφού τον πήρα εγώ", αλλά ξέρω πως ούτως ή άλλως δεν με έπαιρνε... Και μου βγαίνει μια ζήλια στο τηλέφωνο όταν του μιλάω που δεν την θέλω, αλλά είναι ανεξέλεγκτη...

Για έξι μήνες με είχε σε ένα παραμύθι και ξαφνικά με πετάει έξω απ' αυτό. Γιατί; Αυτός έκανε λάθος που μου τα 'λεγε ή εγώ που τα πίστευα; Και σκέφτομαι πως αν αποτύχει κι αυτό - αν έχει αρχίσει ήδη να αποτυγχάνει δηλαδή - μετά δε με σώζει τίποτα! Δεν θα σηκώσει ποτέ τίποτα ξανά από τα πατώματα... Και είναι 04:00 κι ακόμα δεν έχει νυστάξει, ενώ το προηγούμενο Σάββατο μαζί μου από τις 01:30 δεν άντεχε άλλο ξενύχτι. Και δεν το θέλω, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω αυτές τις συγκρίσεις μέσα μου... Και θέλω τόσο μια ανοιχτή συζήτηση!!! Ξέρεις, απ' αυτές που τα λες όλα! Ανοίγεις τα χαρτιά σου κι όποιον πάρει ο Χάρος! Όποιος είναι να πονέσει, να το μάθει για να τελειώνουμε! Να μην χάνουμε άλλο χρόνο! Όχι κι άλλο, έχω χάσει ήδη πάρα πολύ!

Αλλά... απ' την άλλη, ίσως όλα να είναι παιχνίδια του μυαλού μου... Σκέψεις που με τρελαίνουν και με αφήνουν ράκο, αλλά δεν ισχύουν! Και λες : "Γιατί τώρα γίνεται όλο αυτό;" Κι απάντηση δεν παίρνεις! Αλλά μια απάντηση πάντα την θες! Όποια κι αν είναι αυτή, όσο κι αν σε πονάει ή σε χαροποιεί, απλά την θες!

Αναλώσιμα και υποκατάστατα...

Βγήκα με το αφεντικό μου σήμερα - δεν αντέχω τα "πρώην αφεντικό" κτλ... δεν πέθανε κανείς, απλά έφυγε... Ήταν τόσο ωραίο να μιλάω πάλι μαζί του! Βασικά να τον αφήνω να μιλάει εκείνος, μιας και τόσο του αρέσει! Από την μία χαιρόμουν που τον έβλεπα και γελάγαμε κι από την άλλη μελαγχολούσα που δεν είναι πια μαζί μας στο γραφείο... Τον φάγανε, δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια... Τον φάγανε!

Και σκεφτόμουν για ακόμα μία φορά πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι... Και πόσο εύκολα βρίσκεται του καθενός ο αντικαταστάτης... Αναλώσιμα και υποκατάστατα... Έννοιες που τις διδάχτηκα στις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας στο Λύκειο... Τι θυμήθηκα τώρα! Οι δύο αυτές έννοιες - λέει - επηρεάζουν την ζήτηση και την προσφορά... Μαλακίες! Το αφεντικό μου έφυγε - τον έδιωξαν - κι αυτό έχει σημασία... Από τότε έχει σταματήσει ο χρόνος για μένα και την Δευτέρα συμπληρώνεται ένας μήνας... Ένας μήνας που δεν έχει υπάρξει όμοιός του για μένα μέσα στην εταιρεία... Ένας μήνας, μικρό δείγμα του πώς θα είναι η επαγγελματική μου ζωή από εδώ και πέρα... 

Πόσο μου λείπεις αφεντικούλη μου! Κάθε μέρα όλο και περισσότερο... Που μου 'λεγαν πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός...

...

... Και να σου πω και κάτι; Ας μην τον "πηγαίνει" ο πατέρας μου! Δεν με νοιάζει! Δηλαδή, με νοιάζει, αλλά δεν το αφήνω να με επηρεάσει... Όταν με κοιτάει στα μάτια και μου λέει πως σε μένα βρίσκει όσα έψαχνε στη γυναίκα που θα ζήσει μαζί της για πάντα (...) ε! δεν με νοιάζει ποιος τον πάει και ποιος όχι! Ειλικρινά δεν με νοιάζει... ΕΓΩ τον πάω και τον αγαπάω κι αυτό μετράει! Τ Ε Λ Ο Σ!!!

Μέχρι πότε;;;;;

Δεν θα τελειώσει ποτέ?
Ας πάψει λίγο αυτό το ‘γιατί’
Ακούγεται τόσο εκκωφαντικά μες στη σιωπή.
Ας σταματήσουν πια οι σκέψεις.
Καμιά δεν έφτασε να με γλυκάνει.

Κοιτάζω δίπλα μου την μελλοντική απουσία.
Την βλέπω μέσα μου...
Κοιτάζω στα μάτια τους την απουσία.
Κοιτάζω εκείνο το λευκό κτίριο,  που καθημερινά μου την δίνει το άσπρο του χρώμα...
Και θέλω να σταθώ απ' έξω, να ουρλιάξω, 
μέχρι να γκρεμιστούν οι τοίχοι.
Να μη μείνει όρθιο ντουβάρι.

Να είναι ίδιο το έξω με το μέσα μου.

Κι όμως κάτι με κρατάει όρθια... Είναι ένα "σ' αγαπάω" που μου λέει, ένα "τρελλαίνομαι για σένα" και λυγίζω... Αλλά για πόσο;;; Για πόσο λολάκι μου;;; Εσύ που με ξέρεις... Για πόσο μπορώ να λειτουργώ χωρίς να σκέφτομαι;;; Για πόσο;;;

Λολάκι μου... δεν αντέχω... μου λείπεις!!!!!

Κι αν απόψε τον μισώ, δεν παύω ούτε στιγμή να τον λατρεύω και να τον σκέφτομαι συνεχώς... Κι όμως... απόψε τον μισώ όσο δεν πάει!... Γιατί είναι όσα δεν είχα ποτέ και γιατί όσα μου δίνει απλόχερα χωρίς να τα ζητάει πίσω, θα μου τα πάρει σε ένα χρόνο από τώρα και ΠΡΕΠΕΙ να τον μισήσω από τώρα, από φέτος... Γιατί κι αυτός δεν αγαπάει την Αθήνα όπως εγώ και ΜΠΟΡΕΙ, αντέχει να με αφήσει - κι αυτος! - για να κυνηγήσει το όνειρό του...

... Γιατί είμαι καταραμένη τελικά και πρέπει να το πάρω απόφαση ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πως κανείς και τίποτα δεν θα αλλάξουν την μοίρα μου... Ό,τι και να κάνω, όσο και να προσπαθήσω, ΠΟΤΕ δεν θα βρω το άλλο μου μισό εδώ στην Αθήνα... Απλά δεν θα μου το επιτρέψει ο Θεός, δεν θέλει, δεν γουστάρει... Όσο κι αν με πονάει, δεν μπορώ αυτή την στιγμή να τον αφήσω να μου φύγει! Δεν μπορώ, απλά... 

... Και ήμουν με την παιδική μου φίλη και τα λέγαμε όλα, ανοίξαμε τις ψυχές μας που λένε, και ήθελα να μείνω εκεί, στις αναμνήσεις του σχολείου, στα παιδικά τα χρόνια, που κάναμε κοπάνα και καπνίζαμε στο μαγαζάκι δίπλα στο λύκειο και μας έβλεπαν οι καθηγητές... 

... Κι όμως πάλι δεν ήμουν πλήρης...Μου λείπει το λολάκι μου ρε γαμώτο... Δεν είναι το ίδιο σε όποιον κι αν μιλήσω... Ίσως μόνο εκείνη τελικά με ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε... Εκείνη ΜΟΝΟ μπορεί να με χαστουκίσει και να με επαναφέρει στην πραγματικότητα... Να μου πει πως είμαι καλά κι ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μου... Και πως όλα καλά θα πάνε και τίποτα δεν θα μου χαλάσει αυτό που ζω τώρα... Ίσως γιατί είναι η μόνη που με "διαβάζει" και πάντα το έκανε με απόλυτη επιτυχία! Λολάκι μου θέλω τόσο πολύ να σε δω και να μιλήσουμε... Καταρρέω... Σε χρειάζομαι... Μακάρι να ήμασταν κοντά... 

"Γιατί έχω αλήτισσα ψυχή και δεν πονάω... Είμαι απ' τα πάθη μου πολύ πιο δυνατή..."

Άννα Βίσση - Αλήτισσα Ψυχή

Επόμενη σελίδα

Είναι όλα μπερδεμένα μέσα μου! Σκέψεις ανακατεμένες, συναισθήματα διφορούμενα, πράξεις έντονης κυκλοθυμικότητας... Μια εβδομάδα που μου φάνηκε μήνας! 

Μέχρι και την Τετάρτη ήμουν ένας άνθρωπος νέος για τους συναδέλφους! Έκλαιγα με το παραμικρό, σηκωνόμουν κι έφευγα στα καλά καθούμενα, δεν ηρεμούσα με τίποτα και πουθενά! Με πόναγε ακόμα ο διωγμός του αφεντικού μου και μου έφταιγαν όλοι και όλα... Μέχρι που με βούτηξε κυριολεκτικά ο Λαβ και πήγαμε στην Ελευσίνα, ήπιαμε 2 μπύρες και συνειδητοποίησα  σε τι αδιέξοδο βρίσκομαι... Δεν έχει μέση οδό δυστυχώς... Κι ενώ θεώρησα πως είχα ηρεμήσει κι επέστρεψα στο γραφείο, μέσα στα πρώτα 10 λεπτά έκανα τέτοιο ξέσπασμα που κανείς δεν μπορούσε να με ηρεμήσει! 

Ο Λαβ πήρε τηλέφωνο το αφεντικό μου και τον παρακάλεσε να μου μιλήσει για να μην παραιτηθώ, μιας και - είπε - μόνο εκείνον θα άκουγα... Και με πήρε ο άνθρωπος και μιλήσαμε αρκετή ώρα και μου είπε πόσο δύσκολα είναι "εκεί έξω" και να μην φύγω αν δεν έχω βρει πρώτα κάτι άλλο. Λόγια που όλη η εταιρεία μου έλεγε από την Δευτέρα, αλλά δεν τα άκουγα... Ήμουν αλλού και δεν έφευγα από "εκεί" με τίποτα... 

... Και από την Πέμπτη... επανήλθα! Ήμουν χαμογελαστή και κεφάτη, τους πείραζα όλους, τους την "έλεγα" για τα πάντα, τσαμπουκαλευόμουν για τα πάντα... Ήμουν εγώ! Και κάποιος είπε "το αγρίμι επέστρεψε" και γέλασαν όσοι ήταν μπροστά! Δεν μου πέρασε όμως πραγματικά και λίγοι το ξέρουν... Αλλά είπα, αντί να μου σπάσουν αυτοί τα νεύρα και να με βλέπουν να λυγίζω, θα τους τα σπάσω εγώ! Κι όσο κρατήσει! 

... Δεν έχω πάψει ούτε λεπτό να μην σκέφτομαι το αφεντικό μου και να μην ανησυχώ για την θέση μου στην εταιρεία, τώρα που δεν έχω πια "προστασία", αλλά θέλω να δουν όλοι πώς δουλεύω και πόσο τρέχω για τα πάντα εκεί μέσα! Θέλω να δουν την δουλειά μου και μετά ας με κρίνουν, ας με διώξουν αν αυτό θέλουν, αλλά τουλάχιστον θα τα έχω καλά με μένα... Δεν θα μετανιώνω για ενέργειες που έγιναν πάνω σε έκρηξη θυμού ή στενοχώριας! Κι αυτό μετράει πολύ! 

... Κι ενώ το καλοκαίρι προχωράει, αρχίσαμε τα σχέδια για σαββατοκύριακες αποδράσεις με το σκάφος! Πρώτος προορισμός : Η Σκύρος. Ούτε που ξέρω πού βρίσκεται, αλλά δεν έχει σημασία! Θα την μάθω! Όπως είπε και η Ν. από την δουλειά, πρέπει να παίρνω κουράγιο από όσα πάνε καλά στη ζωή μου και να πιστεύω πως θα φτιάξουν και τα υπόλοιπα, κι όχι να τα χαλάω όλα εξαιτίας ενός... Κι έχει δίκιο! Όλοι τους δίκιο έχουν... Γιατί ο άλλος που μου είπε "Είναι μόνο δουλειά!";;; Μόνο αυτό είναι! Γιατί την κάνω ζωή μου εγώ δεν ξέρω, αλλά είναι αυτό και μόνο! 

Κι αν κάθε εμπόδιο είναι για καλό, κάτι καλό θα μου συμβεί και μένα, έτσι δεν είναι; Δεν ξέρω από πού ακριβώς να το περιμένω, αλλά θέλω να διατηρήσω αυτή μου την αισιοδοξία μέχρι κάτι να συμβεί... Ό,τι κι αν είναι αυτό, όπου και να με βγάλει! 

Αρκετά... Πάω να μαυρίσω λιγάκι!!!!