Μοναξιά...

Γρίφος - Stavento

Συναισθήματα

Δεν ξέρω τι και πώς αλλά την πάτησα νομίζω... Ερωτεύτηκα... Κάτω από τις πιο ακατάλληλες συνθήκες, εγώ πήγα και τσιμπήθηκα... Πόσο αστεία είναι η ζωή κάποιες φορές! Και πόσο επαληθεύεται αυτό που λέμε πως όταν κάνουμε σχέδια, ο Θεός σπάει πλάκα μαζί μας!

Και τι δεν είχα σκεφτεί στις αρχές αυτού του καλοκαιριού και πόσο διαφορετική με βρίσκει το τέλος του... Η νύχτα με την μέρα! Σε τι κατάσταση ήμουν και σε ποια είμαι; Πόσο ήθελα να μείνω μακριά από όλα τους και πόσο μέσα τους μπλέχτηκα τελικά; Για συναισθήματα μιλάω φυσικά! Αυτά που κλειδώνεις απ' έξω κι όμως μπαίνουν από την κλειδαρότρυπα...

Καλοκαιρινές ιστορίες... (;)

Περνάνε οι ώρες κι όλο και πιο κοντά έρχεσαι στην ώρα της συνειδητοποίησης πως όλα τέλειωσαν... Οι ιστορίες του καλοκαιριού μένουν για πάντα στις καρδιές μας, αλλά μόνο εκεί! Από την αρχή το ήξερες, γιατί στενοχωριέσαι τώρα; Σου λείπει, και; Τι διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί; Δεν σκέφτεσαι λογικά, βάζεις πάντα το συναίσθημα πάνω από όλα και πνίγεσαι... Κι η ζωή προχωράει.

... Πάντα προχωράει η ζωή... Τραβάει το δρόμο της και αφήνει μαζί σου πίσω τις αποσκευές που σε βαραίνουν χωρίς να τις χρειάζεσαι. Ποιος επιλέγει όμως;

"Δεν ξέρω" - Αρβανιτάκη-Μήτσης

Just a dream...

Γιατί άραγε συμβαίνουν όλα αυτά; Ποιο είναι το σχέδιό Του αυτή τη φορά; Γιατί ξύπνησαν όλα αυτά τα συναισθήματα; Που δεν πίστευες ότι υπήρχαν καν... Γιατί κάνει ζέστη ξανά, εκεί που επικρατούσε παγωνιά; Ποιος ο λόγος;

Είναι τόσο απλά όλα! Δεν θες, κρατιέσαι με νύχια και με δόντια μακρυά από όλα αυτά που σε έχουν σκοτώσει κι όμως θα βρεθεί αυτός που θα σου κρατήσει το χέρι, θα σου μαζέψει τα μαλλιά από το κούτελο, θα σε αγκαλιάσει ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεσαι κι εσύ απλά θα λυθείς... Στα κλάμματα αρχικά, στην κυριολεξία τελικά! Θα πανικοβληθείς, θα τρομάξεις, θα θες να το βάλεις στα πόδια, αλλά τελικά θα το ζήσεις...

Κύκλους κάνει η ζωή και μας παρασέρνουν στις τροχιές τους! Κι όσο αποφεύγεις καταστάσεις, τόσο σου έρχονται καταπάνω σου! Ακολουθούμε ένα σχέδιο ή έχουμε ελευθερία κινήσεων; Είναι όλα προσχεδιασμένα τελικά; Να χτυπιέσαι και να πονάς και να θες να σταματήσει να αιμορραγεί η πληγή, αλλά να μην γίνεται και μετά από ένα διάστημα, τι; Όλα καλά ξανά; Πώς γίνεται; Πότε ξαναμάζειψες τα κομμάτια σου; Πού τα βρήκες; Πού ήταν, ήξερες; Ή μήπως σε βοήθησε κάποιος; Κι αυτός πού ήξερε πού ήταν και στα έδειξε;

Ένα όνειρο είναι όλο αυτό και φοβάσαι να ξυπνήσεις... Σαν ένα ταξίδι που δεν θες να τελειώσει, αλλά ξέρεις πως θα τελειώσει! Και η πραγματικότητα σε χαστουκίζει, αλλά δεν λες με τίποτα να ξυπνήσεις, αρνείσαι κατηγορηματικά...

This is just some trip that we are on
When the trip is over we will think of this
As someplace that we once beloved

Οι άντρες είναι πάντα παιδιά!

Οι άντρες μένουν πάντα παιδιά, λέμε μεταξύ μας οι γυναίκες και γελάμε! Τι γίνεται όμως όταν ΔΕΝ γελάμε πια; Όταν μας κουράζει τόοοοοοσο πολύ η παιδιάστικη συμπεριφορά τους και γίνονται τα νεύρα μας κρόσια; Όταν παύουν να είναι γοητευτικές οι παιδικές αντιδράσεις και τα ασαφή μηνύματα κι όταν αναζητάμε τις ξεκάθαρες απαντήσεις και ερμηνείες... Όταν δεν θέλουμε πια ένα παιδί δίπλα μας, αλλά έναν άντρα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κι όλα σε... βρέφη πέφτουμε...

Κουράστηκα! Πάλι νιώθω τόοοοοσο κουρασμένη που δεν την παλεύω πια! Για ποιο λόγο να ασχολείσαι, να πανικοβάλλεσαι, να αρχίζεις να αναζητάς καταστάσεις και συναισθήματα όταν όλα γίνονται καπνός; Όταν σου λένε τόσα ψέματα, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, που καταλήγεις να σκέφτεσαι πως δεν θες να ξαναπροβληματιστείς με τίποτα! Τίποτα ρε παιδί μου, να μην με νοιάζει τίποτα! ΤΙΠΟΤΑ!

Σε 2 ρόδες...

Ανέβηκα σε μηχανή σήμερα. Όχι ότι δεν το κάνω συχνά τελευταία, αλλά σήμερα σε σκέφτηκα... Φοβήθηκα πίσω από τον οδηγό και θυμήθηκα τις φορές - εκείνες τις ελάχιστες φορές - που είχα τρομάξει μαζί σου. Με κατέκλυσε εκείνο το συναίσθημα της απόλυτης ευτυχίας που ένιωθα και με έντονη ταχυπαλμία να με διακατέχει, σκεφτόμουν "ας σκοτωθώ τώρα, ας πέσουμε, δεν με νοιάζει γιατί νιώθω τόσο γεμάτη"... Από την μία ένιωθα πως δεν θα με πείραζε να πεθάνω με την αδρεναλίνη να ρέει στο αίμα μου κι από την άλλη, προσευχόμουν να μην πεθάνω ενώ είχε φτιάξει η ζωή μου τόσο πολύ! Ανάμικτα συναισθήματα, μπερδεμένες σκέψεις...

"Θα χρειαστεί να καλέσεις τον μπαμπά μου να του πεις πως είμαι νεκρή" σου έλεγα όποτε σε έπιανε η τρέλα σου πάνω στη μηχανή κι ηρεμούσες στο δευτερόλεπτο! Ήταν τόσο αστεία αυτή σου η άμεση αντίδραση... Περνάγαμε καλά, έτσι δεν είναι;

Anyway, δεν έχουν σημασία όλα αυτά, τέλειωσαν, ξεχάστηκαν, έφυγαν μακριά! Πάμε γι' άλλα! Είναι αυτές οι αναμνήσεις μόνο που δυσκολεύονται να βγουν από την μνήμη μου και σε φέρνουν μπροστά μου. Όχι συχνά, αλλά σε φέρνουν... Έχω φύγει τόοοοοοσο μακριά όμως... Δεν νιώθω πως έχουμε τελειώσει, τουλάχιστον όχι στο 100% του, αλλά συνεχίζω κι απομακρύνομαι. Ούτως ή άλλως, κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν θα μάθει! Ποτέ!

Δεν ξεχνάω, απλά δεν θέλω να θυμάμαι!

Και δεν έτυχε, δεν έγινε σιγά-σιγά, έτσι για να ξέρεις. Απλά ξύπνησα μια μέρα και συνειδητοποίησα πως μου τέλειωσε, εσύ μου τέλειωσες... Αποφάσισα εκείνο το πρωί να αφεθώ και να περπατήσω σε έναν ψευτόκοσμο και να μην σταματήσω να περπατάω - να τρέχω!! - μέχρι να μην μπορώ άλλο πια! Δεν αφήνω το μυαλό να σε σκεφτεί καν...

Μιλάω πια κανονικά για σένα, για μας, τι έγινε, πώς, γιατί κτλ. Δεν δακρύζω, ούτε καν βουρκώνω, μόνο εκνευρίζομαι! Σκέφτομαι πως την πιο δύσκολη στιγμή, φάνηκες τόσο λίγος, τόσο μικρός... Πού ήταν ο άντρας που γνώρισα, λάτρεψα, ερωτευόμουν καθημερινά και στο τέλος, τον αγάπησα; Ξέπεσες μέσα μου, σε απομυθοποίησα εκείνη τη μέρα, σε εκείνη τη σκάλα, εγώ πάνω, εσύ κάτω, να μην ξέρεις τι να πεις, τι να κάνεις, πώς να συμπεριφερθείς... Δεν ήσουν αυτός που ήξερα τόσο καιρό, σίγουρα δεν ήσουν!

Κι είπα προχώρα, ξημέρωσε, ξύπνα! Κι αυτό έκανα : ξύπνησα! Περνάω όσο καλύτερα μπορώ, διασκεδάζω με την ψυχή μου, κοιμάμαι λίγο, πίνω πολύ, ρουφάω την κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία μου... Ερωτεύομαι από την αρχή... τη ζωή, τη ζωή μου! Και περνάνε οι μέρες, οι μήνες, πριν ένα μήνα ακριβώς σε είδα για τελευταία φορά και αυτή την ανάμνηση θέλω να κρατήσω : εσένα στα μαύρα σου τα χάλια απεγνωσμένα να προσπαθείς να διατηρήσεις μία φιλική σχέση, εμένα στα καλύτερά μου να προσπαθώ να σε αποφύγω.

Πέρασαν τα γενέθλιά σου και ούτε μήνυμα δεν σου έστειλα... Δεν είμαστε φίλοι κι ούτε θα γίνουμε ποτέ... Ελπίζω να το πήρες το μήνυμα... Και, για να μην παρεξηγιόμαστε, δεν έχω ξεχάσει τίποτα, απλά δεν θέλω να θυμάμαι πια... Ξέρεις την διαφορά;;;

Έλλη Κοκκίνου - Ερωτεύτηκα

Απλά έφυγα!

Κι εκεί που όλοι ψιθύριζαν γύρω μου "μην αναφέρεις αυτόν" ή "μην την ρωτήσεις τίποτα" κι όποιος τους ξέφευγε και με ρώταγε, του απαντούσα πως δεν μιλάω γι' αυτό, ξαφνικά μίλησα! Από το πουθενά και χωρίς να με ρωτήσουν... Σε χαλαρή συζήτηση και θέλοντας από μόνη μου να εξηγήσω μαζεμένες απορίες κι ερωτηματικά, ανέλυσα με 10 λέξεις αυτό που κράταγα κλειδωμένο. Και δεν το συνειδητοποίησα καν! Μόνο αφού τέλειωσα, σκέφτηκα "να που μιλάω γι' αυτό τελικά"...

Στο νησί θυμήθηκα όσα είχα ξεχάσει... Όσα μου κατέρριψες με 2 σου κουβέντες... Όσα θεωρούσα δεδομένα, αλλά μου τα αναποδογύρισες... Ξαναένιωσα συναισθήματα που μου είχες σκοτώσει και σαν να ξύπνησα! Κι από τότε, τρέχω! Τρέχω ασταμάτητα σαν να φοβάμαι μην με... προλάβουν όσα μου προκάλεσε η φυγή σου και με ρίξουν ξανά... Δεν θέλω με τίποτα να σκέφτομαι όσα με πληγώνουν, τουλάχιστον μέχρι να μην με πληγώνουν πια...

Την Τετάρτη εκείνη, με έριξε πολύ η όλη... φιλική μας κουβέντα, ξέρεις. Με γύρισε τουλάχιστον 10 βήματα πίσω και δεν μπορώ να το επιτρέψω αυτό! Δεν θέλω να σε ξαναδώ, δεν με ενδιαφέρει η φιλία που θέλεις να δημιουργηθεί ανάμεσά μας, δεν έχω όρεξη για τίποτα πια! Δεν ξέρω τι νιώθω για σένα, είναι ακόμα μπερδεμένο μέσα μου και δεν ξέρω πότε θα το ξεμπερδέψω... Δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητές μου να το λύσω αυτό και συνεχίζω να τρέχω! Επιλέγω να ζω στον ψευτόκοσμό μου και να μην σε σκέφτομαι! Αλλάζω σταθμό μόλις ακούσω μελαγχολικό τραγούδι και δεν χαζεύω πια κοινές μας φωτογραφίες! Δεν θέλω να σε ξαναδώ! Δεν θέλω τίποτα που να σε θυμίζει, βρήκα δύναμη κι έσκισα και το γράμμα σου... Δεν έχει νόημα, δεν θέλω τίποτα από σένα...

Καλώς ή κακώς έφυγες και σε αφήνω να χαθείς. Αυτό δεν ήθελες άλλωστε; Στο καλό λοιπόν! Δεν έχω κάτι να σου πω, κάτι να σου ευχηθώ γιατί είναι κουβάρι μέσα μου και δεν πρόκειται να λυθεί σύντομα, απλά δεν περιμένω κάτι από σένα πια... Εγώ τέλειωσα, ήμουν μέχρι εδώ... Και δεν έχει να κάνει με την... "κόλαση" στο νησί, δεν έχει να κάνει με τίποτα νέο στη ζωή μου... Θα τρέξω όσο χρειαστεί, δεν θα σταματήσω όσο κι αν κουραστώ, γιατί θέλω να φύγω όσο πιο μακρυά γίνεται! Ό,τι μας πληγώνει, αν δεν μας σκοτώσει, μας κάνει πιο δυνατούς... Κι εγώ δυναμώνω... Μόλις με έχασες!

Έλεγα πως είμαι καλύτερα...

Συνεχίζεις να γυρίζεις, μα όλο και περισσότερο απομακρύνεσαι... Τι ήταν αυτό; Προσπάθησα να σε αποφύγω, μα όλο πάνω σου έπεφτα! Όλο νόμιζα πως είχες φύγει και συνέχεια εκεί ήσουν... Κι έπειτα, τι; Τα είπαμε σαν 2 καλοί φίλοι; Ένιωσες καλά; Σε γέμισε η κουβέντα μας; Εμένα με άδειασε ξανά...

Αυτό θα γίνεται πάντα νομίζω... Θα νιώθω πως είμαι καλά, θα σε αφήνω πίσω μου και θα εμφανίζεσαι μια μέρα και θα με στέλνεις πάλι στο μηδέν! Κι ενώ το ξέρω πως αυτό θα συμβαίνει, γιατί θέλω να σε βλέπω; Και τελικά... θέλω όντως;;;

Ήμουν καλά ρε γαμώτο! Έτσι νόμιζα τουλάχιστον και μοιάζουν τόσο πολύ αυτά τα δύο πια...

I left them to use you...

Come with me

To travel in your trip

My dream is a book full of your memories

Dance with my thoughts

Come close to me

This song is written just for me

I did all i wanted to do

I left them use you

As they dream to do

Satisfy their pleasures holding back to you

I did all i wanted to do

I left them use you

As they dream to do

I was waiting all night to get away from you