Ανέβηκα σε μηχανή σήμερα. Όχι ότι δεν το κάνω συχνά τελευταία, αλλά σήμερα σε σκέφτηκα... Φοβήθηκα πίσω από τον οδηγό και θυμήθηκα τις φορές - εκείνες τις ελάχιστες φορές - που είχα τρομάξει μαζί σου. Με κατέκλυσε εκείνο το συναίσθημα της απόλυτης ευτυχίας που ένιωθα και με έντονη ταχυπαλμία να με διακατέχει, σκεφτόμουν "ας σκοτωθώ τώρα, ας πέσουμε, δεν με νοιάζει γιατί νιώθω τόσο γεμάτη"... Από την μία ένιωθα πως δεν θα με πείραζε να πεθάνω με την αδρεναλίνη να ρέει στο αίμα μου κι από την άλλη, προσευχόμουν να μην πεθάνω ενώ είχε φτιάξει η ζωή μου τόσο πολύ! Ανάμικτα συναισθήματα, μπερδεμένες σκέψεις...
"Θα χρειαστεί να καλέσεις τον μπαμπά μου να του πεις πως είμαι νεκρή" σου έλεγα όποτε σε έπιανε η τρέλα σου πάνω στη μηχανή κι ηρεμούσες στο δευτερόλεπτο! Ήταν τόσο αστεία αυτή σου η άμεση αντίδραση... Περνάγαμε καλά, έτσι δεν είναι;
Anyway, δεν έχουν σημασία όλα αυτά, τέλειωσαν, ξεχάστηκαν, έφυγαν μακριά! Πάμε γι' άλλα! Είναι αυτές οι αναμνήσεις μόνο που δυσκολεύονται να βγουν από την μνήμη μου και σε φέρνουν μπροστά μου. Όχι συχνά, αλλά σε φέρνουν... Έχω φύγει τόοοοοοσο μακριά όμως... Δεν νιώθω πως έχουμε τελειώσει, τουλάχιστον όχι στο 100% του, αλλά συνεχίζω κι απομακρύνομαι. Ούτως ή άλλως, κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν θα μάθει! Ποτέ!
No comments:
Post a Comment