2.115 ???

Τελικά έκανα λάθος μάλλον... Δεν "ανήκω" πουθενά... Ή μάλλον συνεχίζω να ανήκω μόνο σε μένα! Να μου πεις, τι αλλάζει; Ένας τίτλος είναι, δεδομένης της κατάστασης και ακριβώς γι' ατυήν - την κατάσταση - από πριν έλεγα στον εαυτό μου πως θα είμαι ικανοποιημένη κι αν είναι μόνο αυτό : ένα σαββατοκύριακο...

Απλά... ήταν πολύ καλό! Πάρα πολύ καλό!! Κι ίσως αυτό ακριβώς να το έκανε τόσο καλό : το ενδεχόμενο να μην επαναληφθεί, να μην υπάρξει 2ος γύρος... Και σ' ευχαριστώ γι' αυτές τις 3 μέρες και νύχτες! Too good to be true? Yep! Definetely!!

Και σήμερα τα βρόντηξα όλα στο μαγαζί κι έφυγα! Γιατί ένιωσα πως δεν με εκτιμούν και δεν αναγνωρίζεται τίποτα και με πείραξε στην αξιοπρέπειά μου... Κι έφυγα! Με το κεφάλι ψηλά! Κι ας ήθελα να κλάψω αμέσως μετά... Κι ας μην σε είχα να με πάρεις μια αγκαλιά και να σου διηγηθώ τι έγινε και να μου δώσεις δίκιο... Κι ας ήμουν με άσχετους τύπους... Τώρα κλαίω! Για όλα μαζί...

Για το ότι πίστεψα έστω και για 2 μέρες πως κάποιος είναι δίπλα μου πάλι, αλλά με ενδιαφέρει αυτή την φορά... Και θα ήθελα να μείνει στη ζωή μου, αλλά δεν περνάει από το χέρι μου τίποτα τον τελευταίο καιρό... Όλα συμβαίνουν από μόνα τους κι εγώ δεν τα ελέγχω... Δεν θα σκεφτώ τίποτα, δεν θα κάνω τίποτα, αν το είδες, αν το κατάλαβες ότι σε γουστάρω, πάει καλώς, αλλιώς... απλά κρίμα! Κρίμα γιατί είσαι το 2ο καλό χαρτί που περνάει από τα χέρια μου χωρίς να μου μένει... Και γι' αυτό στενοχωριέμαι περισσότερο... Για το ποιος θα μείνει τελικά...

Φτερό στον άνεμο

Και τώρα? Έχω σχέση? Έχω...γκόμενο;;; Δεν έχω ιδέα και συμφώνησα με την Λ. που είπε να μην το ψάξω κιόλας, γιατί έτσι θα το χαλάσω... Μπορεί και να έχει δίκιο... Αυτό που σίγουρα έχει σημασία και αξία, είναι πως πέρασα ένα τέλειο σαββατοκύριακο και θα το θυμάμαι για καιρό! Μπορεί και να μην ξαναγίνει τίποτα, μπορεί να ήταν οι πρώτες και οι τελευταίες στιγμές, αλλά δεν με πειράζει. Το έζησα όσο δεν πήγε περισσότερο και η σκέψη αυτή με γεμίζει απίστευτα!

Ο άλλος δεν ήταν στο νησί... Είχε έρθει Αθήνα... Ούτε να το ξέραμε! Δεν με χάλασε, ήταν ό,τι έπρεπε για να νιώθω κι εγώ άνετα στο νησί. Και ήταν πολύ ωραία όντως. Και χτες το πρωί στη δουλειά, είχα να αντιμετωπίσω την κούρασή μου σε συνδυασμό με τις εσωτερικές μου μάχες... Γιατί έφυγα και τι κάνω - Π Α Λ Ι!!! - και ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναδώ και όλα τα σχετικά... Και με πήρε και τηλέφωνο μόλις ξύπνησε - πρώτη σκέψη το πρωί, που λέμε... - και δεν με άφησε να ησυχάσω, μόνο ξεσηκώνομαι κι άλλο και γίνονται όλα κουβάρι στο κεφάλι μου... Αλλά δεν θα το επιτρέψω να συνεχιστεί!! 

Τέρμα το άγχος και η πίεση και τα ζόρια! Είπαμε να είμαι καλά - που είμαι - και να μην σκέφτομαι... Δεν το έχω ξανακάνει, δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά θα το βρω. Πρέπει να το βρω... Κι όπου πάει, όπου με βγάλει...

How come is it so hard???

Παράλληλα...

Είναι πολλά, τόσο πολλά κι όλα συμβαίνουν παράλληλα... Το καθένα ανεξάρτητο, μόνο του, αυτόνομο, σε μηδενική συνάρτηση με οποιοδήποτε άλλο, αλλά κινούνται σε ταυτόχρονους ρυθμούς! Αφού έχεις κοπέλα καλό μου παιδί, τι θέλεις από μένα;;; Γιατί όλο αυτό το παιχνιδάκι με το ποιον να αποφεύγω μέσα στην εταιρεία;; Και την ΙΔΙΑ μέρα να μου ζητάς το κινητό μου;;; Τι; Τι είναι αυτό; Φοβήθηκες για κάτι κι είπες να το επισπεύσεις;;; Και ξανά...γιατί;;; Δεν πέφτω σε καμία παγίδα, έχω τις άμυνές μου και δεν πρόκειται να στενοχωρηθώ ό,τι κι αν γίνει, αλλά γιατί να μπω στη διαδικασία να το σκέφτομαι όλο αυτό και να θεωρώ πως κάτι συμβαίνει; Απλά για να γεμίζει κάτι την καθημερινότητά μου;;; Ok, έχω πολλά άλλα και είναι ήδη γεμάτη!

Από την άλλη, ο Μρ. δεν είναι καλά... Μάλλον πεθαίνει, σύμφωνα με όσα μου λέει - που δεν είναι ούτε τα μισά από όσα πραγματικά του συμβαίνουν... Πόσο τον ξέρω; Δύο μήνες! Κι όμως στενοχωριέμαι. Είναι τόσο κρίμα κι άδικο να βλέπεις να γίνεται πραγματικότητα το γνωστό ρητό που λέει πως όλα τα λεφτά του κόσμου δεν μπορούν να σου αγοράσουν υγεία... Δεν στενοχωριέμαι για μένα, αλλά γι' αυτόν, ενώ αν είχα δεθεί με οποιοδήποτε τρόπο μαζί του, θα σκεφτόμουν κι εμένα... Είναι απλά κρίμα!

Όσο για τον Γ. στο νησί...Τι να πω γι' αυτόν;;; Με την καθημερινή μας επικοινωνία, με κάνει και τον σκέφτομαι και 3 μέρες που δεν μιλήσαμε, αναρωτήθηκα τι συνέβη, αλλά δεν νομίζω πως είναι κάτι ή πρόκειται να γίνει κάτι... Ίσως μόνο για να μην μας μείνει απωθημένο και μετά τίποτα... Δεν με πειράζει μία τέτοια εξέλλιξη, καθώς - δεδομένης της κατάστασης - δεν διαφαίνεται και κάποια άλλη, απλά είναι το γαμώτο της ζωής μου, που όλα γίνονται σε άκυρες στιγμές!

Δεν παραπονιέμαι. Ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου άνοιξε - επιτέλους!! - και έχω και πάλι κάτι σίγουρο και σταθερό στα χέρια μου... Όλα τα άλλα, θα φτιάξουν - μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα - το πιστεύω αυτό! Απλά...να... θα ήθελα κι εγώ να έχω ένα λόγο να τους παρατήσω όλους, έτσι για να μην νιώθω πως με παρατάνε... Ή - αν θες - για να δούνε πώς είναι αυτό που κάνουν... Μόνο γι' αυτό... Δεν ξέρω αν έτσι πρέπει να είναι οι σχέσεις, δηλαδή τι; Βρίσκεις ένα ταίρι και ξεχνάς όλο σου το παρελθόν;;; Δεν ξέρω ειλικρινά. Ίσως εγώ να το έκανα λάθος τόσα χρόνια που προσπαθούσα να τους "χωρέσω" όλους και να μην μένει κανείς παραπονεμένος, ίσως γι' αυτό να είχα συνέχεια καυγάδες με τον Β. κι ίσως - τελικά - να είχε δίκιο αυτός : να μην έπρεπε να διατηρώ τις φιλίες μου και τις σχέσεις μου με όλους τους υπόλοιπους και να τους παράταγα όλους για την πάρτη του! Δεν έχω ιδέα, αλήθεια, δεν ξέρω και δεν θα μάθω και ποτέ...

Λες;;;;;

2.114 Κάτι θα 'θελα κι εγώ κάποτε, αλλά δεν με νοιάζει πια...

Men have gone crazy!!!!

Αχχχχχχ!!!!! Τι γίνεται;;; Τι συμβαίνει;;;; Πάλι όλα γίνονται όμορφα ή η διάθεσή μου έφτιαξε;;;
Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω, αν τρελλάθηκαν όντως οι άντρες ή εγώ το βλέπω έτσι... Πάντως θα αρχίσω να πιστεύω στα θαύματα, σίγουρα...

Εκεί που με έφτυνε, με παρα-πρόσεξε και μου στέλνει και μηνύματα...
Ο άλλος, που χάθηκε, εξαφανίστηκε, άνοιξε η γη και τον κατάπιε θαρρείς, με πήρε τηλέφωνο και θέλει να βγούμε...
Κόσμος μπαινοβγαίνει στη ζωή μου - νομίζω - αλλά στην ουσία, παραμένει εκεί κι εγώ νομίζω το αντίθετο...
Κάτι δεν πάει καλά...Ή - πάλι - κι ίσως αυτό να είναι το "καλά" και μην έχοντας συνηθίσει σε αυτό να μου φαίνεται κάπως...

Δεν ξέρω... Δεν ξέρω τι να σκεφτώ, τι να νιώσω, τι να υποθέσω... Ας γίνουν όλα από μόνα τους!! Δεν θα κουνήσω ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι αυτή την φορά... Τίποτα! Παύση! Καμία κίνηση - ματ ή όχι!! Καμία απολύτως!

Απλά θα είμαι εδώ... Για όσο... Θα περιμένω εδώ μέχρι...να φύγω... Πάλι... Και να περιμένω κάπου αλλού... Μέχρι να με βρει κάποιος και μένα και να σταματήσω να περιμένω πια...

2.113

Τα αναπάντητα...

"Ξέρεις το έργο "Το φιλί του δολοφόνου;" μου είπε κι έσκυψε και με φίλησε. Και δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι το "πού ήταν πριν 2 μήνες" και του το είπα τελικά!!... Και μου είπε πως είναι παραδοσιακός τύπος, θέλει αυτός να κυνηγάει κι όχι να το βρίσκει έτοιμο... Κι έτσι έκανε...Όπως απροσδόκητα με πέτυχε το μεσημέρι, το ίδιο... απρόσμενα ήρθε και το βράδυ γνωρίζοντας καλά τι επιδίωκε...

Κι εγώ, ζώντας μακρυά, ούσα περαστική από εκεί, έμοιαζα σίγουρα σαν ένας "πειρασμός" χωρίς ευθύνες κι επακόλουθα, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς sex, αλλά στιγμές... Πολλές και έντονες στιγμές μεν, αλλά μόνο αυτό!

Χωρίς ξεμυαλίσματα, χωρίς ελπιδοφόρα μηνύματα, χωρίς υποσχέσεις για ένα μέλλον που δεν υπάρχει... Μόνο αυτό : η στιγμή, ένα τρίωρο τόσο γεμάτο που ένιωσα πως ήταν μόνο 10 λεπτά... Και με φιλούσε σαν να μην πρόκειται να με ξαναφιλήσει ποτέ... Και μπορεί έτσι να γίνει όντως... Και δεν νιώθω άσχημα, ούτε καλά όμως...

Παραμένει μέσα μου η απορία, γιατί τώρα, αλλά αφού δεν πήρα κάποια απάντηση, δεν το ψάχνω περαιτέρω... Όλα γίνονται για κάποιο λόγο... Ίσως αργήσω να τον μάθω, αλλά δεν πειράζει...

Άργησα να μάθω κι άλλους λόγους και μου βγήκε σε καλό, οπότε δεν θέλω απαντήσεις τώρα άμεσα! Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει είτε το θέλω είτε όχι, είτε μπορώ να επέμβω, είτε όχι!

Και ναι, σήμερα πέρασα τόσο καλά, και δουλεύοντας και μετά, που σκεφτόμουν πάλι το γιατί έφυγα και τι κάνω κτλ. Αλλά μεθαύριο που θα είμαι σπίτι μου, ξέρω πως όλα αυτά θα μου μοιάζουν χαζές κι ασήμαντες σκέψεις... Γιατί έτσι είναι η ζωή μου : αναπάντητα γιατί και πώς...

2.112 What makes tha difference!!

'Ολα φτιάχνουν τελικά!!!

Περίμενα και περίμενα και βασανιζόμουν κι έκλαιγα και πόναγα μερόνυχτα ολόκληρα και σκεφτόμουν τα παλιά και μετάνιωνα κι ήθελα να γυρίσω πίσω, στα σίγουρα - που δεν ήταν σίγουρα γιατί αλλιώς δεν θα τα άφηνα, αλλά έτσι μου έμοιαζαν - και δεν είχα όρεξη για τίποτα... Κι όμως τώρα αρχίζει να διαφαίνεται η εξήγηση του "κάθε εμπόδιο για καλό" που μου έλεγαν όλοι!

Ναι! Ήταν ένα εμπόδιο σίγουρα, θεωρούσα για πολύ καιρό πως είχα καταστρέψει την ζωή μου,  δεν μπορούσα με τίποτα να με συγχωρέσω και έμενα κολλημένη στο παρελθόν!Τώρα ξέρω... 
Τώρα κατάλαβα τι περίμενα τόσο καιρό και αισθάνομαι ευγνώμων γιατί 
άξιζε η αναμονή και η ταλαιπωρία μου...

Την Μ. Παρασκευή θα επιστρέψω εκεί... Για 4 μέρες, αλλά είμαι κάπως... Θα δουλεύω όλες τις μέρες που θα βρίσκομαι εκεί, αλλά...δεν ξέρω...είναι κάπως περίεργο... 
Θα αποφύγω για ακόμα μία φορά συναντήσεις και συγκινήσεις κτλ κτλ
Δεν ξέρω αν είναι θέμα ετοιμότητας ή συνήθειας, αλλά δεν θέλω!
Δεν υπάρχει λόγος...
Βέβαια μπορεί να τεθεί κανένα θέμα ευχετήριου τηλεφωνήματος ή παρουσίας - ακόμα χειρότερα... - αλλά νομίζω πως θα μπορέσω να το αντιμετωπίσω αυτή την φορά! Αλλά πάλι δεν μπορώ να το πω με την σιγουριά που θα ήθελα... Δεν ξέρω γιατί, μιας και η ζωή μου μοιάζει πολύ ωραία πλέον...

Θα δείξει! Παίρνω όλη την ικανοποίηση που χρειάζομαι από την δουλειά μου και θα έρθουν κι όλα τα υπόλοιπα μόνα τους! 
Ή - έστω - με μία μικρή βοήθεια... 
Τώρα έχω όρεξη, κι αυτή είναι η διαφορά...