"Ξέρεις το έργο "Το φιλί του δολοφόνου;" μου είπε κι έσκυψε και με φίλησε. Και δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι το "πού ήταν πριν 2 μήνες" και του το είπα τελικά!!... Και μου είπε πως είναι παραδοσιακός τύπος, θέλει αυτός να κυνηγάει κι όχι να το βρίσκει έτοιμο... Κι έτσι έκανε...Όπως απροσδόκητα με πέτυχε το μεσημέρι, το ίδιο... απρόσμενα ήρθε και το βράδυ γνωρίζοντας καλά τι επιδίωκε...
Κι εγώ, ζώντας μακρυά, ούσα περαστική από εκεί, έμοιαζα σίγουρα σαν ένας "πειρασμός" χωρίς ευθύνες κι επακόλουθα, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς sex, αλλά στιγμές... Πολλές και έντονες στιγμές μεν, αλλά μόνο αυτό!
Χωρίς ξεμυαλίσματα, χωρίς ελπιδοφόρα μηνύματα, χωρίς υποσχέσεις για ένα μέλλον που δεν υπάρχει... Μόνο αυτό : η στιγμή, ένα τρίωρο τόσο γεμάτο που ένιωσα πως ήταν μόνο 10 λεπτά... Και με φιλούσε σαν να μην πρόκειται να με ξαναφιλήσει ποτέ... Και μπορεί έτσι να γίνει όντως... Και δεν νιώθω άσχημα, ούτε καλά όμως...
Παραμένει μέσα μου η απορία, γιατί τώρα, αλλά αφού δεν πήρα κάποια απάντηση, δεν το ψάχνω περαιτέρω... Όλα γίνονται για κάποιο λόγο... Ίσως αργήσω να τον μάθω, αλλά δεν πειράζει...
Άργησα να μάθω κι άλλους λόγους και μου βγήκε σε καλό, οπότε δεν θέλω απαντήσεις τώρα άμεσα! Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει είτε το θέλω είτε όχι, είτε μπορώ να επέμβω, είτε όχι!
Και ναι, σήμερα πέρασα τόσο καλά, και δουλεύοντας και μετά, που σκεφτόμουν πάλι το γιατί έφυγα και τι κάνω κτλ. Αλλά μεθαύριο που θα είμαι σπίτι μου, ξέρω πως όλα αυτά θα μου μοιάζουν χαζές κι ασήμαντες σκέψεις... Γιατί έτσι είναι η ζωή μου : αναπάντητα γιατί και πώς...
No comments:
Post a Comment