Όταν απέλυσαν το αφεντικό μου...

"Μου είπε πως λήγει η συνεργασία μας" είπε και μούδιασα... Δεν κατάλαβα ή - υποθέτω - δεν ήθελα να καταλάβω... Δεν ήθελα να μου το ξαναπεί, θεωρούσα πως δεν θα το άντεχα... Κι έτσι ήταν... Όταν το επανέλαβε, βούρκωσα... Δεν ήθελα να κλάψω μπροστά του και κατέβαλλα τεράστια προσπάθεια... Δεν τα κατάφερα... Έκλαψα και με είδε... Κρατιόμουν όμως κι όταν είδα το αμάξι του να βγαίνει από το κτίριο, γονάτισα... Τα παιδιά στην αποθήκη σοκαρίστηκαν! Δεν ήξεραν, δεν μπορούσαν να καταλάβουν... Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί κανείς δεν είχε μαζί του την σχέση που είχα εγώ... Τόσο τέλεια, τόσο μοναδική, τόσο τέλεια επικοινωνία... Και χάνονται όλα...

Είναι τόσο θλιβερή η απώλεια... Σαν θάνατος είναι! Έκλαιγα κι έκλαιγα και δεν μπορούσα να ηρεμήσω! Ήταν τόσοι οι λυγμοί, που δεν μπορούσα να μιλήσω! Και με ρώταγαν όλοι τι έγινε και δεν μπορούσα να αθρώσω λέξη... Και γύρισα στο γραφείο μου και ξέσπασα... Κι ήρθε ο Γιαννάκης από το διπλανό τμήμα και προσπαθούσε να μάθει, αλλά εγώ έσπαγα, έτρεμα κι έκρυβα το πρόσωπό μου να μην με δουν! Ας ακούσουν τον λυγμό, τον πόνο μου, αλλά να μην με δουν... Γιατί έτσι μου είπε... Να μην το πω, να μην το διαδώσω... Κι έτσι έκανα... Δεν μίλησα σε κανέναν... Με πήραν αγκαλιά 2-3 για να ηρεμήσω και τους έδιωξα! Δεν έπρεπε να μιλήσω κι έτσι έκανα...

Και δεν με ένοιαζε η πάρτη μου, δεν σκεφτόμουν τι θα απογίνω τώρα που έχασα την... ασπίδα μου, αλλά σκεφτόμουν αυτόν! Που τόσο προσπάθησε και δεν κατάφερε τίποτα... Πόσο μάταια είναι όλα! Άνετα κι εγώ που κάθομαι μέχρι το βράδυ κάθε μέρα, μπορούν μια μέρα να με θεωρήσουν περιττή και να με διώξουν έτσι απλά!  

Και θέλω τόσο πολύ να τον ξεφτυλίσω τον Μεγάλο! Μα τόσο πολύ!!! Αλλά ο Δ. είπε να μην κάνω ηρωισμούς κι είπε στις άλλες δύο να με προσέχουν γιατί το πήρα πολύ βαριά και με φοβάται... Να έχουν το νου τους για να μην κάνω ηρωισμούς, έτσι είπε... Αλλά δεν μπορώ! Δεν μπορώ ρε γαμώτο! Τι θα μου φέρουν από Δευτέρα;;; Τι;;; Και πώς θα τον αντιμετωπίσω εγώ, όποιος κι αν είναι αυτός; Πώς;;; Και τι θα μου ζητάει;;; Νομίζω θα βάλω τα κλάμματα μπροστά του, ό,τι κι αν είναι αυτός... Απλά και μόνο γιατί "έδιωξε" τον Δ.! Κι ας μου λέει ο Λαβ να μην είμαι αρνητικά προκατειλημμένη, δεν μπορώ! Ο άνθρωπος που με προσέλαβε, φεύγει... Και μου λείπει ήδη! 

... Και θυμάμαι ακόμα το interview που μου πήρε και με προσέλαβε... Εκεί που μου έλεγε τι θα έχω να κάνω και ποιες θα είναι οι αρμοδιότητές μου, κι εγώ δεν μάσησα, είπα πως με ενδιαφέρει... Και με ρώτησε από πότε μπορώ να αρχίσω και του είπα "από χτες!" και μου είπε "μου αρέσεις!" και ήξερα πως αυτός τουλάχιστον με ήθελε... Κι ας μην με ήθελε η διευθύντρια προσωπικού, αυτός ήξερα πως ήθελε να με προσλάβει κι έτσι έγινε! Και τώρα τον... φεύγουν... Και μένω μόνη... Εγώ, που ήμουν από την αρχή η προστατευόμενη του! Τι μου επιφυλάσσει η μοίρα;;; Ούτε που ξέρω! Ο κυκλώνας - λένε - θα χτυπήσει κι εμένα... Λες; Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα... Και δεν με νοιάζει, να πω την αλήθεια... Με πονάει πολύ αυτός ο αποχωρισμός... Μα τόσο πολύ! 

Και την Δευτέρα δεν θα έρθει είπε... Κι εγώ - λέει - πρέπει να παίξω θέατρο και να κάνω πως δεν ξέρω τίποτα... Να μην πω τίποτα σε κανέναν κι όταν με ρωτάνε, να λέω ψέμματα... Και τα μάτια μου;;; Πώς θα πουν ψέμματα αυτά;;; Που αυτά πάντα με καρφώνουν!

... Έχω σκεφτεί ακόμα και το ενδεχόμενο να απολύσουν κι εμένα... Η εκδίκηση θα είναι τέτοια, που θα την θυμούνται για πάντα! Ένα mail που κανείς δεν θα διαγράψει, ένα κείμενο που όλοι θα χρειαστούν για να αποδείξουν την αποτυχία του διευθύνοντα σύμβουλου, αλλά κανείς δεν έχει τα κότσια να γράψει... Αυτό θα είναι η τελευταία μου κουβέντα και μετά ας με διώξουν! Αλλά θα έχω μιλήσει, έστω και γραπτά... Και μάλιστα, σκέφτομαι να μην το στείλω μόνο στους υπαλλήλους της εταιρείας, αλλά και στους dealers! Για να ρεζιλευτεί παταγωδώς! Για να εκδικηθώ για το άδικο... Γι' αυτό! Το έχω έτοιμο και περιμένω... Όπως και να έχει, η τελευταία κίνηση θα είναι δική μου! Και αυτό θα τους πονέσει όλους!!!

Άντε και ΓΑΜΗΣΟΥ στην τελική...

Έχω τόσο πολλά νεύρα που δεν φαντάζεσαι!!! Για ακόμα μία φορά ο συγκεκριμένος άνθρωπος με εκνεύρισε τόσο μα τόσο πολύ που ήθελα να τον χτυπήσω! Και "δεν μπορείς να μου μιλάς έτσι εμένα" και άλλες τέτοιες μαλακίες!! Μ Α Λ Α Κ Ι Ε Σ !!! Και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε που δεν μπορώ να σου μιλάω έτσι;;; Δημοκρατία έχουμε ακόμα, απ' ότι θυμάμαι, και μπορώ να μιλάω σε όποιον γουστάρω όπως ακριβώς γουστάρω!!! Όποιες κι αν είναι οι συνέπειες, εγώ και ο καθένας μπορεί να μιλάει όπως θέλει, όποτε θέλει! Άντε και γαμήσου, στην τελική!

Κι είναι τόσο μα τόσο πολλοί, όλοι αυτοί που συναναστρεφόμαστε καθημερινά μεταξύ 9-5 που νομίζουν πως τους ανήκει ο πλανήτης και χάρη μας κάνουν που υπάρχουμε κι εμείς! Το έχουν πιστέψει και είναι η πρώτη τους σκέψη κάθε πρωί και η τελευταία τους κάθε βράδυ! Για όνομα του Θεού δηλαδή! Για όνομα... 

Δεν ξέρω... Είμαι πολύ κουρασμένη από την δουλειά. Αυτό το καθημερινό δωδεκάωρο με έχει εξαντλήσει μάλλον και χάνω την υπομονή μου με το παραμικρό, αλλά δεν με νοιάζει! Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να του τα πω του ΜΑΛΑΚΑ αυτά που ήθελα κι επιτέλους τα είπα!!! Πως ούτε αυτός μπορεί να μου μιλάει έτσι κι ότι δεν είναι όλοι οι γύρω του σκουπίδια τελος πάντων! Και πολύ το χάρηκα! Κι αν είχα κι άλλα 5 χρόνια στην πλάτη μου, δεν θα έφευγα - όπως έκανα - αλλά ένιωσα πως χάνω τόσο πολύ τον έλεγχο και σηκώθηκα κι έφυγα για να μην πω κι άλλα ή - στην τελική - για να μην παραιτηθώ! 

Και τώρα, που έχω ηρεμήσει κάπως, πάλι σκέφτομαι πως δεν θέλω να παραιτηθώ! Θα περιμένω μέχρι να με απολύσουν, αν αυτό θέλουν, αλλά δεν παραιτούμαι! Κι όσο περνάει ο καιρός κι έχω όλο και περισσότερα νεύρα με τα πάντα στη δουλειά, θα πω όλα όσα έχω να πω και μετά θα είμαι έτοιμη για την απόλυσή μου! Ναι θα είμαι!

Δεν μπορούσε να έχει βγει πέρσι?????!!!!!!!!!!

"Πέγκυ Ζήνα - Αναθεώρησα"

Διφορούμενα...

Και παντρεύτηκε - που λες - ο γάτος κι ήμασταν εκεί και τον είδαμε! Και είχε τόσο άγχος και ίδρωνε, αλλά ήταν εκεί! Ο γαμπρός δίπλα στη νύφη... Μια νύφη που δεν ξέρω πόσα ξέρει, πόσα υποψιάζεται αλλά καταπίνει αμάσητα... Ίσως και να μην την νοιάζει! Γιατί... "σημασία έχει ποιανής το όνομα είναι στη βέρα του" όπως είπε ο Λαβ σε σχετική συζήτηση που ξεκινήσαμε. Δεν ξέρω αν συμφωνώ. Είναι κάπως διφορούμενο...

Από την μία, μπορεί αυτός να γύριζε από δω κι από εκεί τόσα χρόνια κι εκείνη να ζούσε στο δικό της κόσμο - που κι αυτό είναι διφορούμενο γιατί μπορεί και να τα ήξερε όλα, αλλά να είχε τον σκοπό της : να τον άφηνε να κάνει τα δικά του για να καταλήξει σε εκείνη - αλλά τελικά αυτήν πήρε! Με αυτήν έμεινε, αυτή έκρινε πως του ταίριαζε και δεν την άφησε να του φύγει...

Από την άλλη, θα ήθελα να είμαι στη θέση της; Να ξέρουν οι γύρω πως "παίρνω" έναν... γυριστούλη;;; Και τι σημασία έχει η άποψη των άλλων, θα μου πεις... Αν εκείνη όντως δεν ξέρει τίποτα, είναι μέσα στην απόλυτη ευτυχία και της την προσφέρει αυτός! Οπότε είναι πολύ ευτυχισμένοι κι οι δυο! 

... Δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω... Κι εμένα η ιστορία κάπως έτσι δεν θα κατέληγε; Θα παντρευόμουν με κάποιον που δεν είχε ιδέα τι έκανα τόσα χρόνια... Και θα πίστευε πως μόνο εκείνον αγαπάω και γι' αυτόν υπάρχω και θα ήταν απίστευτα ευτυχισμένος! Η άγνοια είναι ευτυχία; Ίσως... Είναι τόσο δύσκολες οι σχέσεις που σημασία έχει απλά να βρεις κάποιον πριν... σε πάρουν τα χρόνια; Μήπως εμείς τις κάνουμε δύσκολες; Ή είναι όντως; Αχ! Δεν ξέρω! 

..."Σημασία έχει το όνομα στη βέρα..."

Is never my fault!!

Πιάσαμε μία κουβέντα περί χωρισμού... Κι ότι πιστεύει πως ψάχνω θέματα να τον κατηγορήσω για να βγει εκείνος fault κι εγώ "από πάνω". "Ψάχνεις πάντα" μου είπε "κάτι να με κατηγορήσεις"... Λες;;;

... Είχα συνηθίσει τόσα χρόνια να κατηγορώ εκείνον... Για την ζήλια ή την αδιαφορία του - ανάλογα την περίοδο - για το πόσο με υποτιμούσε, για το ότι δεν με υπολόγιζε σε τίποτα, για τους φίλους του, για όσα δεν έλεγε και κράταγε μέσα του και "έσκαγαν" κάποια στιγμή, για πολλά - αν όχι για όλα!. Πάντα έφταιγε εκείνος... Ακόμη κι όταν τον κεράτωνα : είχα μέσα μου την δικαιολογία - ελαφρυντικό πως το έκανα για να τον εκδικηθώ! Απίστευτο; Κι όμως έτσι ήταν...

Λες να έμαθα έτσι και να μην μπορώ να λειτουργήσω αλλιώς; Να πρέπει πάντα να κατηγορώ όποιον έχω δίπλα μου για να είμαι εγώ καλά; Να νιώθω πως δεν φταίω ποτέ; Κι αν με εκείνον τέλειωσε άδοξα εντελώς, αυτόν δεν θέλω να τον χάσω. Έχω μπροστά μου το κινητό του, αυτός κοιμάται κι όμως δεν θέλω να το ψάξω! Μόνο το λολάκι μου μπορεί να καταλάβει τι εννοώ και πώς νιώθω, γράφοντας κάτι τέτοιο! Κι όμως έτσι είναι... Αγάπησα λολάκι μου, αγάπησα ξανά και δεν θέλω να το χαλάσω. Ό,τι κι αν κάνω λάθος, πρέπει να το σταματήσω. Απλά πρέπει...

Free at last!!!

Είσαι με κάποιον και προσπαθείς συνεχώς κάτι να αποδείξεις... Ότι αξίζεις να σε εμπιστευτεί; Ότι δεν έχει λόγο να ανησυχεί για σένα; Ότι δεν θες να τον κερατώσεις; Το οτιδήποτε πρέπει να το αποδείξεις γιατί αυτονότητα κατηγορείσαι για το αντίθετο! Κι έρχεται κάποιος που παίρνει σαν δεδομένο το... αντίθετο και σου ταράζει τα νερά! Ξαφνικά δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα! Σε πιστεύει... Απλά... Κι εσύ λιώνεις! Φτάνεις στο αντίθετο σημείο : να σκέφτεσαι πως ίσως να μην νοιάζεται αρκετά, να μην σε κατηγορεί για απιστία, γιατί απλά... δεν τον νοιάζει αν θα τον κερατώσεις! Κι όμως δεν είναι έτσι...

Είχα τόσο πολύ ανάγκη να πάψω να λέω ψέμματα! Μα τόσο πολύ! Ναι, την Κυριακή ήμουν με την φιλενάδα μου 5 ολόκληρες ώρες! Ναι, σήμερα βγήκα με την κουμπάρα μου κι αράξαμε για ώρες πάλι! Κι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μπορώ να το ομολογήσω! Όχι, δεν είχε κάποιο πρόβλημα που έπρεπε να το συζητήσουμε ΚΑΜΙΑ τους! Είναι όλες τους πολύ καλά και περάσαμε κάποιες - πολλές ναι! - ώρες μαζί μιλώντας για πάρα πολλά και απίθανα πράγματα! Ναι, πέρναγα καλά και χωρίς αυτόν και δεν είμαι υποχρεωμένη να το κρύψω για να "καλύψω" τα όσα κόμπλεξ κουβαλάει! Πόση ευτυχία μου δίνει αυτό και μόνο αυτό... Δεν περιγράφεται!!! 

Κι όλα καλά είναι και θα παραμείνουν έτσι! Το ξέρω, το νιώθω!! Μου το χρωστάει η ζωή! Με πέθανε και με επανέφερε! Επιτέλους είναι η σειρά μου, τώρα το ξέρω! Θα... ροκάρω και τίποτα δεν θα μου το χαλάσει! Τίποτα όμως!! Τίποτα απολύτως!!!

Is my story ending????

Θέλω να κλάψω απόψε... Πολύ... Ένα ποταμό δάκρυα και να μην σταματήσω εκτός αν βρεθεί κάποιος να το κάνει... Τι μου συμβαίνει; Δεν ξέρω, ιδέα δεν έχω ειλικρινά! Απλά θέλω να κλάψω... Πολύ... Πάρα πολύ... Να παρασυρθούν όλα και να μην μείνει τίποτα μετά... 

... Χτες στο γύρισμα τα κατάλαβα όλα... Δυστυχώς δεν έχω κανένα τρόπο να τον κρατήσω κοντά μου... Τα σκάφη και η θάλασσα θα μου τον πάρουν τελικά... Μόνο γι' αυτό ζει, δεν με έχει ανάγκη... Καμία απολύτως... Αυτό είναι όλη του η ζωή, είτε μου αρέσει είτε όχι... Δεν έχω κάποιο τρόπο να τον "πάρω" από εκεί, όσο κι αν με πονάει αυτό... Ok στη Ρώμη περάσαμε τέλεια, αλλά η καθημερινότητά μας δεν αλλάζει... Η αγωνία του και το τρέξιμό του για το μαγαζί του εκεί δεν σταματάει... 

Και χωρίς να το θέλω τρέχει το μυαλό στα παλιά, στα γνώριμα... Τι να πρωτοπιάσω;;; Τον πατέρα μου; Που επί δεκαετίες ολόκληρες προσπαθεί και δεν καταφέρνει να ισιώσει την ζωή του; Εκείνον που δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό του για δική του δουλειά στον τόπο του; Πάντα με βάζουν στην άκρη για κάτι άλλο... The story of my life... 

Και ήθελα τόσο πολύ να είμαι μαζί του απόψε... Λίγο το ποτό, λίγο το ότι γύρισε για μένα... Ήθελα να είμαι μαζί του... Αλλά ήθελα και να τον δοκιμάσω... Να δω αν θα έρθει σε μένα, όπως πάω εγώ σε αυτόν... Θα μου πεις, δεν το ήξερε, πάντα το αντίστροφο συμβαίνει, αλλά δεν πειράζει.... Όλο δεν πειράζει είμαι, κι όμως όλα με πειράζουν... Πάλι έπεσα στο λούκι και δεν μπορώ να βγω... Πάλι ερωτεύτηκα, αγάπησα, την πάτησα! Και πάλι μόνη μου θα μείνω στο τέλος... Χτες του είπα πως μάλλον λάθος έκανα και δεν είναι αυτός, όπως νόμιζα και μου είπε πως αυτός το ήξερε από την αρχή... Λες; Και τι θα γίνω μετά; Που πάλι πίστεψα σε κάτι; Που κρατιόμουν τόσο καιρό και δεν πίστευα κανέναν, δεν ερωτευόμουν, τους απέφευγα όλους... Κι όταν επιτέλους αφέθηκα... πάλι λάθος έκανα; Λες;;;;

Κι αν όντως δεν είναι αυτός, ποιος είναι; Και πότε θα τον βρω; Και... θα τον βρω ποτέ;;;; Ίσως να ισχύει αυτό που μου είχαν πει κάποτε : δεν κάνω εγώ για σχέσεις. Μπορεί και να είναι έτσι... Δεν ξέρω, δεν θα το μάθω ποτέ, ή ίσως και να μάθω, αλλά θα είναι πολύ αργά, έτσι δεν είναι; 

... Και ήμουν 5 ώρες με την φίλη μου την Ν. και μιλάγαμε για τα πάντα... Μέχρι και διακοπές σχεδιάσαμε... Κάτι που μαζί του δεν μπορώ να κάνω, κυρίως λόγω του μαγαζιού... Πάλι είμαι με κάποιον που τα καλοκαίρια δεν θα υπάρχει! Ο άλλος ήταν κολλημένος με το νησί του, ο Λαβ ανοίγει επιχείρηση εκεί και πρέπει να ασχολείται με αυτήν... Το συμπέρασμα ένα : ποτέ δεν θα έχω κάποιον μαζί μου το καλοκαίρι... Που είναι η εποχή μου... Που... ανθίζω και τα βλέπω όλα άσπρα και ροζ... 

... Το πίστεψα ΚΑΙ ΑΥΤΟ το παραμύθι... Και δεν ξέρω πώς να φύγω όσο πλησιάζει η στιγμή μου... Εδώ και μία εβδομάδα με κατηγορεί ότι γκρινιάζω κι έχει δίκιο, αλλά δεν μιλάω, δεν του λέω τίποτα. Όλο και πιο κοντά μου είναι το τέλος και δεν θέλω να το παραδεχτώ κι όλο και περισσότερο απόμακρη είμαι... Κι αυτός κάτι καταλαβαίνει, αλλά δεν ξέρει κάτι σίγουρα... Κι αναρωτιέται κι απορεί κι απαντήσεις δεν παίρνει. Τελειώνει όντως άραγε;;;; 

Full summer!!!!!!

Rio - Shine On

Viva la Roma!!!!!!!!

Και αύριο φέυγω πάλι!!! Πάω Ιταλία!! Θα μιλήσω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τα ιταλικά που ακριβοπλήρωνα τόσα χρόνια για να μάθω και δεν ξέρω αν τα θυμάμαι καν. Μέσα σε 5 μήνες έχω πάει σε όσα μέρη δεν είχα πάει τόσα χρόνια... Τόσα χαμένα χρόνια... Κι όχι μόνο για τα ταξίδια που έχασα, αλλά για όλο το πακέτο... Πόσα λάθη, πόσες στενοχώριες... 

Αλλά ΟΛΑ αυτά πάνε πια! Ο έρωτας πλημμυρίζει την ζωή μου, ζηλεύω ξανά - και γουστάρω!! - κάποιος νοιάζεται για μένα και τρελλαίνεται, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Ok, ένα θεματάκι έχω - εσωτερικό κυρίως - με την επικείμενη επαγγελματική του δραστηριότητα, αλλά το αφήνω εντελώς στην τύχη του. Δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, έτσι δεν είναι; Εύχομαι να του πάνε όλα καλά, αλλά δεν μπορώ να μην στενοχωριέμαι και για όσα θα χάσω αν... 

Από την άλλη, πόσο καιρό μπορείς να τρώγεσαι με ένα "αν"; Όχι πολύ, trust me. Ή το ξεπερνάς ή σε τρώει αυτό! Δεν υπάρχει μέση οδός, δεν θα βρεθεί ποτέ ενδιάμεση λύση... Και ή το δέχεσαι ή υποφέρεις... Πού είμαι εγώ; Με τρώει ακόμα... Μέρα και νύχτα, είναι εκεί! Πετάγομαι ιδρωμένη στον ύπνο μου, τον βλέπω δίπλα μου να με χαϊδεύει ενώ κοιμάται και ξανακοιμάμαι. Με ρωτάει τι εφιάλτη είδα και ποτέ δεν απαντάω... Καταλαβαίνει, αλλά δεν μιλάει... Μόνο με σφίγγει. 

Κι αύριο με πάει Ρώμη! Πόσα χρόνια ήθελα να πάω εκεί και δεν πήγαινα... Πόσες φορές την έχω ερωτευτεί μέσα από λόγια και διηγήσεις άλλων... Και τελικά, να που θα την δω κι εγώ! Τα ξαναλέμε σε 5 μέρες μαζί με φωτογραφίες! Με "απίστευτες φωτογραφίες", σύμφωνα με λόγια φίλης, που θα βγάλω για να ζηλέψει εκείνη! "Δεν θέλω να ζηλέψεις", της είπα, "απλά να χαρείς για μένα, γι' αυτό που ζω"... Τέρμα οι ζήλιες και τα ματιάσματα των γύρω! Απλά φτάνει! Ώς εδώ... 

Ζωή...

Πήγα το Σάββατο σε έναν αρραβώνα! Αυτός 30, αυτή 24, τα είχαν παλιά, χώρισαν, με κάποιο τρόπο - γυναικεία πλεκτάνη - τα ξαναβρήκαν, πολύ άμεσα ο αρραβώνας και μετά από 2 χρόνια ο γάμος. Θεού θέλοντος βέβαια...

Χάζευα το ζευγάρι και σκεφτόμουν διάφορα. Αυτός είναι ένα παιδί του χωριού, λιτός κι απέριττος. Αυτή πάλι, θέλει να δείχνει πολύ... "καθώς πρέπει". Πολύ στημένη, πολύ δήθεν, απλά και μόνο για μία τέλεια φωτογραφία, για παράδειγμα. Αλλά η ζωή μας δεν είναι όπως στις φωτογραφίες, που πάντα χαμογελάμε, έχει ups και downs...

Σκεφτόμουν τις πρώην συμμαθήτριές μου που άλλες είναι ήδη παντρεμένες κι άλλες έγιναν κιόλας μητέρες! Βλέπω και την δική μου ζωή... Ποιο παιδί; Δεν υπάρχει χαραμάδα για να χωρέσει απολύτως τίποτα, πόσο μάλλον ένα παιδί! Κι όμως υπήρξα έτοιμη για όλο αυτό το... παραμυθάκι... Έτσι νόμιζα τουλάχιστον!

Και ξέρεις ποιες γυναίκες παντρεύονται τελικά; Το κατάλαβα βλέποντας αυτό το ζευγάρι. Παντρεύονται αυτές που δεν έχουν κάτι άλλο να τις απασχολεί, αυτές που έχουν λύσει - ή έτσι νομίζουν - όλα τους τα προβλήματα και τι άλλο να θέλουν; Κάποιον να ταλαιπωρούν και κανένα κουτσούβελο... Και η μαγκιά είναι πως ΟΛΕΣ αυτές οι γυναίκες, βρίσκουν κάποιον να ταλαιπωρούν, κάποιον να πατήσουν, να περάσει το δικό τους και τελικά να παντρευτούν! 

Και όχι, δεν τις ζηλεύω όλες αυτές, αντίθετα σκέφτομαι πως... χαλάνε την πιάτσα! Ψευτονιαουρίσματα για να ρίξεις το αρσενικό, αλλά μέγαιρα πίσω από την πόρτα... Ψέμματα παντού για να πειστούν όλοι πόσο τέλεια είναι η ζωούλα μας και μετά τι; Πόσα ψέμματα μπορεί να πει κάποιος; Και μέχρι πότε; Το έκανα κι εγώ... Και ξύπνησα μια μέρα χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αλήθεια και τι ψέμματα... Ποιο από όλα το έχω ζήσει και ποιο θα ήθελα να έχω ζήσει... Ζωή είναι αυτή;;;;;

Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω! Κρατάω κάθε είδους μυστήριο μακρυά μου και νιώθω καλά με μένα! Κι ας με χαρακτηρίζουν "κατά του γάμου", δεν με νοιάζει! Ίσως και να είμαι... Ανησυχίες του τύπου "τι θα απογίνω" και "ποιος θα με πάρει εμένα" δεν με πλησιάζουν καν, πόσο μάλλον να με αγγίξουν! Αυτά όλα είναι για άλλες γυναίκες, όχι για μένα... Με πλησίασαν και με προσπέρασαν, αφήνοντάς με μόνη με απίστευτα πολλά όνειρα... Κι έπρεπε να τα διαγράψω ένα προς ένα... No thanks! Ποτέ ξανά! Ένα παιχνίδι είναι κι αυτό, αλλά με σκληρούς κανόνες... Όποιος χάνει, το μετανιώνει και δεν το ξεχνάει ποτέ... Αυτό είναι το τίμημα και είναι πανάκριβο, πίστεψέ με... Ανεκτίμητης αξίας, απλησίαστης τιμής... Ανέγγιχτο...