Ζωή...

Πήγα το Σάββατο σε έναν αρραβώνα! Αυτός 30, αυτή 24, τα είχαν παλιά, χώρισαν, με κάποιο τρόπο - γυναικεία πλεκτάνη - τα ξαναβρήκαν, πολύ άμεσα ο αρραβώνας και μετά από 2 χρόνια ο γάμος. Θεού θέλοντος βέβαια...

Χάζευα το ζευγάρι και σκεφτόμουν διάφορα. Αυτός είναι ένα παιδί του χωριού, λιτός κι απέριττος. Αυτή πάλι, θέλει να δείχνει πολύ... "καθώς πρέπει". Πολύ στημένη, πολύ δήθεν, απλά και μόνο για μία τέλεια φωτογραφία, για παράδειγμα. Αλλά η ζωή μας δεν είναι όπως στις φωτογραφίες, που πάντα χαμογελάμε, έχει ups και downs...

Σκεφτόμουν τις πρώην συμμαθήτριές μου που άλλες είναι ήδη παντρεμένες κι άλλες έγιναν κιόλας μητέρες! Βλέπω και την δική μου ζωή... Ποιο παιδί; Δεν υπάρχει χαραμάδα για να χωρέσει απολύτως τίποτα, πόσο μάλλον ένα παιδί! Κι όμως υπήρξα έτοιμη για όλο αυτό το... παραμυθάκι... Έτσι νόμιζα τουλάχιστον!

Και ξέρεις ποιες γυναίκες παντρεύονται τελικά; Το κατάλαβα βλέποντας αυτό το ζευγάρι. Παντρεύονται αυτές που δεν έχουν κάτι άλλο να τις απασχολεί, αυτές που έχουν λύσει - ή έτσι νομίζουν - όλα τους τα προβλήματα και τι άλλο να θέλουν; Κάποιον να ταλαιπωρούν και κανένα κουτσούβελο... Και η μαγκιά είναι πως ΟΛΕΣ αυτές οι γυναίκες, βρίσκουν κάποιον να ταλαιπωρούν, κάποιον να πατήσουν, να περάσει το δικό τους και τελικά να παντρευτούν! 

Και όχι, δεν τις ζηλεύω όλες αυτές, αντίθετα σκέφτομαι πως... χαλάνε την πιάτσα! Ψευτονιαουρίσματα για να ρίξεις το αρσενικό, αλλά μέγαιρα πίσω από την πόρτα... Ψέμματα παντού για να πειστούν όλοι πόσο τέλεια είναι η ζωούλα μας και μετά τι; Πόσα ψέμματα μπορεί να πει κάποιος; Και μέχρι πότε; Το έκανα κι εγώ... Και ξύπνησα μια μέρα χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αλήθεια και τι ψέμματα... Ποιο από όλα το έχω ζήσει και ποιο θα ήθελα να έχω ζήσει... Ζωή είναι αυτή;;;;;

Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω! Κρατάω κάθε είδους μυστήριο μακρυά μου και νιώθω καλά με μένα! Κι ας με χαρακτηρίζουν "κατά του γάμου", δεν με νοιάζει! Ίσως και να είμαι... Ανησυχίες του τύπου "τι θα απογίνω" και "ποιος θα με πάρει εμένα" δεν με πλησιάζουν καν, πόσο μάλλον να με αγγίξουν! Αυτά όλα είναι για άλλες γυναίκες, όχι για μένα... Με πλησίασαν και με προσπέρασαν, αφήνοντάς με μόνη με απίστευτα πολλά όνειρα... Κι έπρεπε να τα διαγράψω ένα προς ένα... No thanks! Ποτέ ξανά! Ένα παιχνίδι είναι κι αυτό, αλλά με σκληρούς κανόνες... Όποιος χάνει, το μετανιώνει και δεν το ξεχνάει ποτέ... Αυτό είναι το τίμημα και είναι πανάκριβο, πίστεψέ με... Ανεκτίμητης αξίας, απλησίαστης τιμής... Ανέγγιχτο...