Τον θέλω πίσω!!

Δεν είσαι τελικά... Το ξέρω πως δεν είσαι, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ... Ήσουν - έμοιαζες να ήσουν - αλλά δεν είσαι εσύ τελικά... Και ειλικρινά, πες μου τι πρέπει να κάνω για να μου φέρεις πίσω αυτον που ερωτεύτηκα και να φύγεις εσύ! Αυτός που με έβαζε πάνω απ' όλα, αυτός που έλιωνε στο τηλέφωνο, αυτός που με σκεφτόταν συνέχεια! Αν έκανα κάτι εγώ και τον εξαφάνισα, πες μου τι έκανα για να το διορθώσω! Αλλά τον θέλω πίσω!

... Αυτόν που με έκανε να μην θέλω να βγω χωρίς αυτόν γιατί θα μου έλειπε... Αυτόν που δεν  άφηνε στιγμή να μην με σκεφτεί και να μην με πάρει τηλέφωνο... Πού τον έχεις κρύψει και γιατί; Τον θέλω πίσω!

Και από Τρίτη σκοπεύω να αλλάξω τακτική. Θα αρχίσω να απομακρύνομαι για να δω αν θα με κυνηγήσεις... Πουτανιά ναι, αλλά θέλω να ξέρω! Θέλω απαντήσεις και ή θα μου τις δώσεις ή θα τις πάρω μόνη μου!

Απαντήσεις

Σήμερα τα βλέπω λίγο μαύρα όλα νομίζω... Από την Πέμπτη ή ίσως να είναι κι απ' το προηγούμενο σαββατοκύριακο, νιώθω πως κάτι άλλαξε... Σε κάτι τον απογοήτευσα, με κάτι ξενέρωσε, πάντως δεν είναι ο ίδιος... Και δεν είναι ακόμα μία φορά που τα βλέπω όλα μαύρα! Όχι δεν είναι...

Κάπου διάβασα το εξής : Δινόμαστε μόνο σε κάποιον από τον οποίο δεν περιμένουμε απολύτως τίποτα. Δεν έχουμε φτιάξει καμία ιστορία για το μέλλον και το ίδιο μάλλον κι αυτός. Κάπως έτσι ξεκίνησε και με μας : δεν περίμενα τίποτα! Απολύτως τίποτα όμως! Και μετά άρχισε να με πνίγει με λόγια και ατάκες και με έκανε να αρχίσω να φαντάζομαι διάφορα. Ακόμη και το κοινό μέλλον... Και κάπου εκεί το χάσαμε - ή έτσι νιώθω... Σαν να πάψαμε ξαφνικά να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας... Σαν να αρχίσαμε να κρύβουμε πράγματα... Και δεν μου αρέσει αυτό! Καθόλου δεν μου αρέσει!

Απόψε δεν νιώθω καλά πάντως... Όλο το βράδυ δεν με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο. Και τείνω να σκεφτώ πως "αφού τον πήρα εγώ", αλλά ξέρω πως ούτως ή άλλως δεν με έπαιρνε... Και μου βγαίνει μια ζήλια στο τηλέφωνο όταν του μιλάω που δεν την θέλω, αλλά είναι ανεξέλεγκτη...

Για έξι μήνες με είχε σε ένα παραμύθι και ξαφνικά με πετάει έξω απ' αυτό. Γιατί; Αυτός έκανε λάθος που μου τα 'λεγε ή εγώ που τα πίστευα; Και σκέφτομαι πως αν αποτύχει κι αυτό - αν έχει αρχίσει ήδη να αποτυγχάνει δηλαδή - μετά δε με σώζει τίποτα! Δεν θα σηκώσει ποτέ τίποτα ξανά από τα πατώματα... Και είναι 04:00 κι ακόμα δεν έχει νυστάξει, ενώ το προηγούμενο Σάββατο μαζί μου από τις 01:30 δεν άντεχε άλλο ξενύχτι. Και δεν το θέλω, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω αυτές τις συγκρίσεις μέσα μου... Και θέλω τόσο μια ανοιχτή συζήτηση!!! Ξέρεις, απ' αυτές που τα λες όλα! Ανοίγεις τα χαρτιά σου κι όποιον πάρει ο Χάρος! Όποιος είναι να πονέσει, να το μάθει για να τελειώνουμε! Να μην χάνουμε άλλο χρόνο! Όχι κι άλλο, έχω χάσει ήδη πάρα πολύ!

Αλλά... απ' την άλλη, ίσως όλα να είναι παιχνίδια του μυαλού μου... Σκέψεις που με τρελαίνουν και με αφήνουν ράκο, αλλά δεν ισχύουν! Και λες : "Γιατί τώρα γίνεται όλο αυτό;" Κι απάντηση δεν παίρνεις! Αλλά μια απάντηση πάντα την θες! Όποια κι αν είναι αυτή, όσο κι αν σε πονάει ή σε χαροποιεί, απλά την θες!

Αναλώσιμα και υποκατάστατα...

Βγήκα με το αφεντικό μου σήμερα - δεν αντέχω τα "πρώην αφεντικό" κτλ... δεν πέθανε κανείς, απλά έφυγε... Ήταν τόσο ωραίο να μιλάω πάλι μαζί του! Βασικά να τον αφήνω να μιλάει εκείνος, μιας και τόσο του αρέσει! Από την μία χαιρόμουν που τον έβλεπα και γελάγαμε κι από την άλλη μελαγχολούσα που δεν είναι πια μαζί μας στο γραφείο... Τον φάγανε, δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια... Τον φάγανε!

Και σκεφτόμουν για ακόμα μία φορά πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι... Και πόσο εύκολα βρίσκεται του καθενός ο αντικαταστάτης... Αναλώσιμα και υποκατάστατα... Έννοιες που τις διδάχτηκα στις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας στο Λύκειο... Τι θυμήθηκα τώρα! Οι δύο αυτές έννοιες - λέει - επηρεάζουν την ζήτηση και την προσφορά... Μαλακίες! Το αφεντικό μου έφυγε - τον έδιωξαν - κι αυτό έχει σημασία... Από τότε έχει σταματήσει ο χρόνος για μένα και την Δευτέρα συμπληρώνεται ένας μήνας... Ένας μήνας που δεν έχει υπάρξει όμοιός του για μένα μέσα στην εταιρεία... Ένας μήνας, μικρό δείγμα του πώς θα είναι η επαγγελματική μου ζωή από εδώ και πέρα... 

Πόσο μου λείπεις αφεντικούλη μου! Κάθε μέρα όλο και περισσότερο... Που μου 'λεγαν πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός...

...

... Και να σου πω και κάτι; Ας μην τον "πηγαίνει" ο πατέρας μου! Δεν με νοιάζει! Δηλαδή, με νοιάζει, αλλά δεν το αφήνω να με επηρεάσει... Όταν με κοιτάει στα μάτια και μου λέει πως σε μένα βρίσκει όσα έψαχνε στη γυναίκα που θα ζήσει μαζί της για πάντα (...) ε! δεν με νοιάζει ποιος τον πάει και ποιος όχι! Ειλικρινά δεν με νοιάζει... ΕΓΩ τον πάω και τον αγαπάω κι αυτό μετράει! Τ Ε Λ Ο Σ!!!

Μέχρι πότε;;;;;

Δεν θα τελειώσει ποτέ?
Ας πάψει λίγο αυτό το ‘γιατί’
Ακούγεται τόσο εκκωφαντικά μες στη σιωπή.
Ας σταματήσουν πια οι σκέψεις.
Καμιά δεν έφτασε να με γλυκάνει.

Κοιτάζω δίπλα μου την μελλοντική απουσία.
Την βλέπω μέσα μου...
Κοιτάζω στα μάτια τους την απουσία.
Κοιτάζω εκείνο το λευκό κτίριο,  που καθημερινά μου την δίνει το άσπρο του χρώμα...
Και θέλω να σταθώ απ' έξω, να ουρλιάξω, 
μέχρι να γκρεμιστούν οι τοίχοι.
Να μη μείνει όρθιο ντουβάρι.

Να είναι ίδιο το έξω με το μέσα μου.

Κι όμως κάτι με κρατάει όρθια... Είναι ένα "σ' αγαπάω" που μου λέει, ένα "τρελλαίνομαι για σένα" και λυγίζω... Αλλά για πόσο;;; Για πόσο λολάκι μου;;; Εσύ που με ξέρεις... Για πόσο μπορώ να λειτουργώ χωρίς να σκέφτομαι;;; Για πόσο;;;

Λολάκι μου... δεν αντέχω... μου λείπεις!!!!!

Κι αν απόψε τον μισώ, δεν παύω ούτε στιγμή να τον λατρεύω και να τον σκέφτομαι συνεχώς... Κι όμως... απόψε τον μισώ όσο δεν πάει!... Γιατί είναι όσα δεν είχα ποτέ και γιατί όσα μου δίνει απλόχερα χωρίς να τα ζητάει πίσω, θα μου τα πάρει σε ένα χρόνο από τώρα και ΠΡΕΠΕΙ να τον μισήσω από τώρα, από φέτος... Γιατί κι αυτός δεν αγαπάει την Αθήνα όπως εγώ και ΜΠΟΡΕΙ, αντέχει να με αφήσει - κι αυτος! - για να κυνηγήσει το όνειρό του...

... Γιατί είμαι καταραμένη τελικά και πρέπει να το πάρω απόφαση ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ πως κανείς και τίποτα δεν θα αλλάξουν την μοίρα μου... Ό,τι και να κάνω, όσο και να προσπαθήσω, ΠΟΤΕ δεν θα βρω το άλλο μου μισό εδώ στην Αθήνα... Απλά δεν θα μου το επιτρέψει ο Θεός, δεν θέλει, δεν γουστάρει... Όσο κι αν με πονάει, δεν μπορώ αυτή την στιγμή να τον αφήσω να μου φύγει! Δεν μπορώ, απλά... 

... Και ήμουν με την παιδική μου φίλη και τα λέγαμε όλα, ανοίξαμε τις ψυχές μας που λένε, και ήθελα να μείνω εκεί, στις αναμνήσεις του σχολείου, στα παιδικά τα χρόνια, που κάναμε κοπάνα και καπνίζαμε στο μαγαζάκι δίπλα στο λύκειο και μας έβλεπαν οι καθηγητές... 

... Κι όμως πάλι δεν ήμουν πλήρης...Μου λείπει το λολάκι μου ρε γαμώτο... Δεν είναι το ίδιο σε όποιον κι αν μιλήσω... Ίσως μόνο εκείνη τελικά με ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε... Εκείνη ΜΟΝΟ μπορεί να με χαστουκίσει και να με επαναφέρει στην πραγματικότητα... Να μου πει πως είμαι καλά κι ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μου... Και πως όλα καλά θα πάνε και τίποτα δεν θα μου χαλάσει αυτό που ζω τώρα... Ίσως γιατί είναι η μόνη που με "διαβάζει" και πάντα το έκανε με απόλυτη επιτυχία! Λολάκι μου θέλω τόσο πολύ να σε δω και να μιλήσουμε... Καταρρέω... Σε χρειάζομαι... Μακάρι να ήμασταν κοντά... 

"Γιατί έχω αλήτισσα ψυχή και δεν πονάω... Είμαι απ' τα πάθη μου πολύ πιο δυνατή..."

Άννα Βίσση - Αλήτισσα Ψυχή

Επόμενη σελίδα

Είναι όλα μπερδεμένα μέσα μου! Σκέψεις ανακατεμένες, συναισθήματα διφορούμενα, πράξεις έντονης κυκλοθυμικότητας... Μια εβδομάδα που μου φάνηκε μήνας! 

Μέχρι και την Τετάρτη ήμουν ένας άνθρωπος νέος για τους συναδέλφους! Έκλαιγα με το παραμικρό, σηκωνόμουν κι έφευγα στα καλά καθούμενα, δεν ηρεμούσα με τίποτα και πουθενά! Με πόναγε ακόμα ο διωγμός του αφεντικού μου και μου έφταιγαν όλοι και όλα... Μέχρι που με βούτηξε κυριολεκτικά ο Λαβ και πήγαμε στην Ελευσίνα, ήπιαμε 2 μπύρες και συνειδητοποίησα  σε τι αδιέξοδο βρίσκομαι... Δεν έχει μέση οδό δυστυχώς... Κι ενώ θεώρησα πως είχα ηρεμήσει κι επέστρεψα στο γραφείο, μέσα στα πρώτα 10 λεπτά έκανα τέτοιο ξέσπασμα που κανείς δεν μπορούσε να με ηρεμήσει! 

Ο Λαβ πήρε τηλέφωνο το αφεντικό μου και τον παρακάλεσε να μου μιλήσει για να μην παραιτηθώ, μιας και - είπε - μόνο εκείνον θα άκουγα... Και με πήρε ο άνθρωπος και μιλήσαμε αρκετή ώρα και μου είπε πόσο δύσκολα είναι "εκεί έξω" και να μην φύγω αν δεν έχω βρει πρώτα κάτι άλλο. Λόγια που όλη η εταιρεία μου έλεγε από την Δευτέρα, αλλά δεν τα άκουγα... Ήμουν αλλού και δεν έφευγα από "εκεί" με τίποτα... 

... Και από την Πέμπτη... επανήλθα! Ήμουν χαμογελαστή και κεφάτη, τους πείραζα όλους, τους την "έλεγα" για τα πάντα, τσαμπουκαλευόμουν για τα πάντα... Ήμουν εγώ! Και κάποιος είπε "το αγρίμι επέστρεψε" και γέλασαν όσοι ήταν μπροστά! Δεν μου πέρασε όμως πραγματικά και λίγοι το ξέρουν... Αλλά είπα, αντί να μου σπάσουν αυτοί τα νεύρα και να με βλέπουν να λυγίζω, θα τους τα σπάσω εγώ! Κι όσο κρατήσει! 

... Δεν έχω πάψει ούτε λεπτό να μην σκέφτομαι το αφεντικό μου και να μην ανησυχώ για την θέση μου στην εταιρεία, τώρα που δεν έχω πια "προστασία", αλλά θέλω να δουν όλοι πώς δουλεύω και πόσο τρέχω για τα πάντα εκεί μέσα! Θέλω να δουν την δουλειά μου και μετά ας με κρίνουν, ας με διώξουν αν αυτό θέλουν, αλλά τουλάχιστον θα τα έχω καλά με μένα... Δεν θα μετανιώνω για ενέργειες που έγιναν πάνω σε έκρηξη θυμού ή στενοχώριας! Κι αυτό μετράει πολύ! 

... Κι ενώ το καλοκαίρι προχωράει, αρχίσαμε τα σχέδια για σαββατοκύριακες αποδράσεις με το σκάφος! Πρώτος προορισμός : Η Σκύρος. Ούτε που ξέρω πού βρίσκεται, αλλά δεν έχει σημασία! Θα την μάθω! Όπως είπε και η Ν. από την δουλειά, πρέπει να παίρνω κουράγιο από όσα πάνε καλά στη ζωή μου και να πιστεύω πως θα φτιάξουν και τα υπόλοιπα, κι όχι να τα χαλάω όλα εξαιτίας ενός... Κι έχει δίκιο! Όλοι τους δίκιο έχουν... Γιατί ο άλλος που μου είπε "Είναι μόνο δουλειά!";;; Μόνο αυτό είναι! Γιατί την κάνω ζωή μου εγώ δεν ξέρω, αλλά είναι αυτό και μόνο! 

Κι αν κάθε εμπόδιο είναι για καλό, κάτι καλό θα μου συμβεί και μένα, έτσι δεν είναι; Δεν ξέρω από πού ακριβώς να το περιμένω, αλλά θέλω να διατηρήσω αυτή μου την αισιοδοξία μέχρι κάτι να συμβεί... Ό,τι κι αν είναι αυτό, όπου και να με βγάλει! 

Αρκετά... Πάω να μαυρίσω λιγάκι!!!!

Όταν απέλυσαν το αφεντικό μου...

"Μου είπε πως λήγει η συνεργασία μας" είπε και μούδιασα... Δεν κατάλαβα ή - υποθέτω - δεν ήθελα να καταλάβω... Δεν ήθελα να μου το ξαναπεί, θεωρούσα πως δεν θα το άντεχα... Κι έτσι ήταν... Όταν το επανέλαβε, βούρκωσα... Δεν ήθελα να κλάψω μπροστά του και κατέβαλλα τεράστια προσπάθεια... Δεν τα κατάφερα... Έκλαψα και με είδε... Κρατιόμουν όμως κι όταν είδα το αμάξι του να βγαίνει από το κτίριο, γονάτισα... Τα παιδιά στην αποθήκη σοκαρίστηκαν! Δεν ήξεραν, δεν μπορούσαν να καταλάβουν... Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί κανείς δεν είχε μαζί του την σχέση που είχα εγώ... Τόσο τέλεια, τόσο μοναδική, τόσο τέλεια επικοινωνία... Και χάνονται όλα...

Είναι τόσο θλιβερή η απώλεια... Σαν θάνατος είναι! Έκλαιγα κι έκλαιγα και δεν μπορούσα να ηρεμήσω! Ήταν τόσοι οι λυγμοί, που δεν μπορούσα να μιλήσω! Και με ρώταγαν όλοι τι έγινε και δεν μπορούσα να αθρώσω λέξη... Και γύρισα στο γραφείο μου και ξέσπασα... Κι ήρθε ο Γιαννάκης από το διπλανό τμήμα και προσπαθούσε να μάθει, αλλά εγώ έσπαγα, έτρεμα κι έκρυβα το πρόσωπό μου να μην με δουν! Ας ακούσουν τον λυγμό, τον πόνο μου, αλλά να μην με δουν... Γιατί έτσι μου είπε... Να μην το πω, να μην το διαδώσω... Κι έτσι έκανα... Δεν μίλησα σε κανέναν... Με πήραν αγκαλιά 2-3 για να ηρεμήσω και τους έδιωξα! Δεν έπρεπε να μιλήσω κι έτσι έκανα...

Και δεν με ένοιαζε η πάρτη μου, δεν σκεφτόμουν τι θα απογίνω τώρα που έχασα την... ασπίδα μου, αλλά σκεφτόμουν αυτόν! Που τόσο προσπάθησε και δεν κατάφερε τίποτα... Πόσο μάταια είναι όλα! Άνετα κι εγώ που κάθομαι μέχρι το βράδυ κάθε μέρα, μπορούν μια μέρα να με θεωρήσουν περιττή και να με διώξουν έτσι απλά!  

Και θέλω τόσο πολύ να τον ξεφτυλίσω τον Μεγάλο! Μα τόσο πολύ!!! Αλλά ο Δ. είπε να μην κάνω ηρωισμούς κι είπε στις άλλες δύο να με προσέχουν γιατί το πήρα πολύ βαριά και με φοβάται... Να έχουν το νου τους για να μην κάνω ηρωισμούς, έτσι είπε... Αλλά δεν μπορώ! Δεν μπορώ ρε γαμώτο! Τι θα μου φέρουν από Δευτέρα;;; Τι;;; Και πώς θα τον αντιμετωπίσω εγώ, όποιος κι αν είναι αυτός; Πώς;;; Και τι θα μου ζητάει;;; Νομίζω θα βάλω τα κλάμματα μπροστά του, ό,τι κι αν είναι αυτός... Απλά και μόνο γιατί "έδιωξε" τον Δ.! Κι ας μου λέει ο Λαβ να μην είμαι αρνητικά προκατειλημμένη, δεν μπορώ! Ο άνθρωπος που με προσέλαβε, φεύγει... Και μου λείπει ήδη! 

... Και θυμάμαι ακόμα το interview που μου πήρε και με προσέλαβε... Εκεί που μου έλεγε τι θα έχω να κάνω και ποιες θα είναι οι αρμοδιότητές μου, κι εγώ δεν μάσησα, είπα πως με ενδιαφέρει... Και με ρώτησε από πότε μπορώ να αρχίσω και του είπα "από χτες!" και μου είπε "μου αρέσεις!" και ήξερα πως αυτός τουλάχιστον με ήθελε... Κι ας μην με ήθελε η διευθύντρια προσωπικού, αυτός ήξερα πως ήθελε να με προσλάβει κι έτσι έγινε! Και τώρα τον... φεύγουν... Και μένω μόνη... Εγώ, που ήμουν από την αρχή η προστατευόμενη του! Τι μου επιφυλάσσει η μοίρα;;; Ούτε που ξέρω! Ο κυκλώνας - λένε - θα χτυπήσει κι εμένα... Λες; Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα... Και δεν με νοιάζει, να πω την αλήθεια... Με πονάει πολύ αυτός ο αποχωρισμός... Μα τόσο πολύ! 

Και την Δευτέρα δεν θα έρθει είπε... Κι εγώ - λέει - πρέπει να παίξω θέατρο και να κάνω πως δεν ξέρω τίποτα... Να μην πω τίποτα σε κανέναν κι όταν με ρωτάνε, να λέω ψέμματα... Και τα μάτια μου;;; Πώς θα πουν ψέμματα αυτά;;; Που αυτά πάντα με καρφώνουν!

... Έχω σκεφτεί ακόμα και το ενδεχόμενο να απολύσουν κι εμένα... Η εκδίκηση θα είναι τέτοια, που θα την θυμούνται για πάντα! Ένα mail που κανείς δεν θα διαγράψει, ένα κείμενο που όλοι θα χρειαστούν για να αποδείξουν την αποτυχία του διευθύνοντα σύμβουλου, αλλά κανείς δεν έχει τα κότσια να γράψει... Αυτό θα είναι η τελευταία μου κουβέντα και μετά ας με διώξουν! Αλλά θα έχω μιλήσει, έστω και γραπτά... Και μάλιστα, σκέφτομαι να μην το στείλω μόνο στους υπαλλήλους της εταιρείας, αλλά και στους dealers! Για να ρεζιλευτεί παταγωδώς! Για να εκδικηθώ για το άδικο... Γι' αυτό! Το έχω έτοιμο και περιμένω... Όπως και να έχει, η τελευταία κίνηση θα είναι δική μου! Και αυτό θα τους πονέσει όλους!!!

Άντε και ΓΑΜΗΣΟΥ στην τελική...

Έχω τόσο πολλά νεύρα που δεν φαντάζεσαι!!! Για ακόμα μία φορά ο συγκεκριμένος άνθρωπος με εκνεύρισε τόσο μα τόσο πολύ που ήθελα να τον χτυπήσω! Και "δεν μπορείς να μου μιλάς έτσι εμένα" και άλλες τέτοιες μαλακίες!! Μ Α Λ Α Κ Ι Ε Σ !!! Και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε που δεν μπορώ να σου μιλάω έτσι;;; Δημοκρατία έχουμε ακόμα, απ' ότι θυμάμαι, και μπορώ να μιλάω σε όποιον γουστάρω όπως ακριβώς γουστάρω!!! Όποιες κι αν είναι οι συνέπειες, εγώ και ο καθένας μπορεί να μιλάει όπως θέλει, όποτε θέλει! Άντε και γαμήσου, στην τελική!

Κι είναι τόσο μα τόσο πολλοί, όλοι αυτοί που συναναστρεφόμαστε καθημερινά μεταξύ 9-5 που νομίζουν πως τους ανήκει ο πλανήτης και χάρη μας κάνουν που υπάρχουμε κι εμείς! Το έχουν πιστέψει και είναι η πρώτη τους σκέψη κάθε πρωί και η τελευταία τους κάθε βράδυ! Για όνομα του Θεού δηλαδή! Για όνομα... 

Δεν ξέρω... Είμαι πολύ κουρασμένη από την δουλειά. Αυτό το καθημερινό δωδεκάωρο με έχει εξαντλήσει μάλλον και χάνω την υπομονή μου με το παραμικρό, αλλά δεν με νοιάζει! Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να του τα πω του ΜΑΛΑΚΑ αυτά που ήθελα κι επιτέλους τα είπα!!! Πως ούτε αυτός μπορεί να μου μιλάει έτσι κι ότι δεν είναι όλοι οι γύρω του σκουπίδια τελος πάντων! Και πολύ το χάρηκα! Κι αν είχα κι άλλα 5 χρόνια στην πλάτη μου, δεν θα έφευγα - όπως έκανα - αλλά ένιωσα πως χάνω τόσο πολύ τον έλεγχο και σηκώθηκα κι έφυγα για να μην πω κι άλλα ή - στην τελική - για να μην παραιτηθώ! 

Και τώρα, που έχω ηρεμήσει κάπως, πάλι σκέφτομαι πως δεν θέλω να παραιτηθώ! Θα περιμένω μέχρι να με απολύσουν, αν αυτό θέλουν, αλλά δεν παραιτούμαι! Κι όσο περνάει ο καιρός κι έχω όλο και περισσότερα νεύρα με τα πάντα στη δουλειά, θα πω όλα όσα έχω να πω και μετά θα είμαι έτοιμη για την απόλυσή μου! Ναι θα είμαι!