Just a dream...

"Είμαι έγκυος" σου είπα ούσα σίγουρη πως θα χαιρόσουν κι όμως δεν έγινε έτσι... "Πώς έγινε;" με ρώτησες, "αφού προσέχαμε"... Και δεν πίστεψες... Σου ορκιζόμουν πως δεν είχα πάει με αλλον, μα δεν με πίστευες... Και μ' έδιωξες...

... Και με καποια τρελή σύμπτωση ο γιατρός μου είπε πως αν το ρίξω, δεν θα μπορέσω ποτέ να κάνω παιδί... Ότι είναι η μοναδική και τελευταία μου φορά... Και μιας και από την αρχή σε ήθελα για πατέρα των παιδιών μου, το κράτησα! Και πέρασα όσες δυσκολίες περνάει μία ανύπαντρη μάνα κι ακόμη περισσότερες, δεδομένου πως είχα γυναικολογικό πρόβλημα και το ήξερες... Και τελικά γέννησα... Ένα υπέροχο πλάσμα, ξανθό με μπουκλάκια...

Και το μεγάλωσα και το ονόμασα Αλίκη, για το παραμύθι... Δεν την βάφτισα όπως σου έλεγα γιατί δεν ήσουν μαζί μου κι εκείνο το όνομα το είχα διαλέξει εμπνευσμένη από σένα... Την είπα Αλίκη, των παραμυθιών... Γιατί αυτό ήταν : ένα παραμύθι!!! Ένα τέλειο πλάσμα που δεν με ενόχλησε ούτε για μία στιγμή... Μέχρι που πήγε σχολείο... Και άρχισε να με ρωτάει για τον μπαμπά της... Πού είναι, πώς τον λένε, γιατί δεν τον βλέπει... Και της είπα πως τον είχαμε χάσει, δεν υπήρχε...

... Και σε βλέπω μετά από 6 χρόνια. Είμαι στη μαρίνα Φλοίσβου, στο παγοδρόμιο με την μικρή και παίζουμε στον πάγο κι εσύ περνάς με τον Πρόεδρο. Και σε βλέπω, με κοιτάς και σταματάς... Κι όσο κι αν θέλω να μην σου μιλήσω, πλησιάζω την έξοδο και τελικά σε χαιρετάω... Κι έρχεται και η Αλίκη κοντά μου...

"Τι κάνεις;" με ρωτάς και σου απαντάω "Καλά είμαι", μου δείχνεις την μικρή και με ρωτάς "Αυτό τι είναι;" "Η κόρη μου" σου απαντάω, " ο μπαμπάς της;" με ρωτάς... "Δεν έχει" σου απαντάω. "Πέθανε;" ρωτάς διστακτικά... "Όχι" σου λέω, "δεν την αναγνώρισε ποτέ"... Και κολλάς... "Το μαγαζί πώς πάει;" σε ρωτάω σπάζοντας τον πάγο... "Το τρέχει ο Α. μου απαντάς, εγώ είμαι μόνιμα Αθήνα. Άνοιξα μαγαζί στην Ιερά Οδό." "Ναι, νομίζω το είδα" σου λέω κι όντως το είχα δει περνώντας τις προάλλες.

"Χάρηκα που σε είδα" σου λέω και πάω να φύγω. "Παντρεύτηκες;" με ρωτάς και κολλάω. "Όχι, δεν μου χρειάστηκε ποτέ" σου απαντάω και σε ρωτάω : "Εσύ;". "Όχι" μου λες και πάω να φύγω και με σταματάς. "Το κινητό σου ισχύει;" με ρωτάς διστακτικά. "Όχι" σου απαντάω και φεύγω. Και με πιάνεις από το χέρι και με σταματάς... Και σε κοιτάζω και θυμάμαι πόσο με πλήγωσες όταν έφυγες... τότε... και δεν μπορώ να νιώσω κάτι πέρα από θλίψη και πόνο και παίρνω το χέρι μου κι απομακρύνομαι...

... Δεν υπάρχεις, δεν σε είδα ποτέ... Συνεχίζω την ζωή μου ξέρω να ζω και δεν σε σκέφτομαι πια... Και η μικρή δεν σε αναφέρει πια... Ίσως της λείπει η πατρική φιγούρα, αλλά δεν το λέει. Κι όλα κυλούν φυσιολογικά! 

... Και ξαφνικά, ξυπνάω ιδρωμένη! Όνειρο ήταν κι αυτό, όπως και πολλά άλλα τρελά που βλέπω κατά καιρούς... Όνειρο ήταν και δεν "παίζει" να γίνει αληθινό... Ποτέ δεν θα με αφήσεις μόνη μου σε κάτι τέτοιο! Ποτέ δεν θα σκεφτείς πως το παιδί που κουβαλάω ΔΕΝ είναι δικό σου! Και το ξέρω!

Καταραμένη καθημερινότητα....

Από εδώ.......

Ααααχχχ... Τέλειωσαν οι διακοπές κι επέστρεψα σήμερα στο γραφείο. Πόσα νεύρα είχα όλη μέρα... Μα πόσα νεύρα! Κι έλειπε κι εκείνος κι όλα φάνταζαν ακόμα δυσκολότερα!! Πόσο εύκολα και ΑΜΕΣΑ τα ξεχνάμε όλα την πρώτη μέρα επιστροφής στην δουλειά,ε; Απίστευα εύκολα... Εκεί που μία εβδομάδα πριν, έλεγα πως θα ήθελα να μείνω για πάντα εκεί...

Πήγα σε διάφορα μέρη. Με φίλες στο γκομενόνησο, με εκείνον στο Ιόνιο και με κολλητούς κι εκείνον στον Αργοσαρωνικό. Παντού πέρασα τέλεια λόγω της εκάστοτε παρέας αποκλειστικά! Στο πρώτο έμεινα σε ένα θεοβρώμικο και τρισάθλιο πανδοχείο που θα έπρεπε να το έχει κλείσει ο όποιος ισχύων υγειονομικός υπεύθυνος ελέγχει τέτοιου είδους επιχειρήσεις! Μπήκα μέσα και σιχαινόμουν αγγίξω τους τοίχους!!! Αλλά, ένα μπουκάλι χλωρίνη και 2 συγκάτοικες αργότερα, έγινε η φωλιά μας! Το δωμάτιο έλαμψε πραγματικά! Και πέρασαν οι μέρες χωρίς να το καταλάβει καμιά μας... Μόνο που μου έλειπε συνέχεια εκείνος...

Από τότε που είχα ξαναπάει, το είχα ονομάσει μέσα μου γκομενόνησο κι έτσι είναι ακόμα! Κανείς που πάει μονός, δεν επιστρέφει διπλός! Αν αυτό θέλει anyway... Αλλά αυτή την φορά δεν ήταν σαν τότε, παλιά... Δεν με ένοιαζε κανείς άλλος... Περίμενα πώς και πώς να του μιλήσω στον τηλέφωνο, να τον ακούσω να μου γελάει, να του πω τι κάνω, πώς περνάω, να τον βάλω κι αυτόν στην δική μου καθημερινότητα κι ας ήταν τόσο μακρυά...

Και μετά πήγαμε μαζί στο καταπράσινο Ιόνιο... Κι ήταν ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ οι πιο ερωτευμένες μου διακοπές ever!!! Τον αγαπάω τόσο πολύ και τον νιώθω να με αγαπάει κι εκείνος τόσο βαθειά που μοιάζει τέλειο!! Δεν με ένοιαζε να λιώσω στην θάλασσα, αν τον ενοχλούσε ο ήλιος φεύγαμε. Δεν ήθελα να ξενυχτήσω οπωσδήποτε κάθε βράδυ, όταν κουραζόμασταν τρέχαμε στο δωμάτιο. Άλλωστε την προηγούμενη εβδομάδα γύριζα κάθε μέρα στις 7 το πρωί...

Και μετά, η Τρόπυ μας πήγε στην Κόστα να περάσουμε απέναντι... Τίποτα το ιδιαίτερο σαν νησί, απλά κι εκεί έζησα μοναδικές στιγμές! Ήταν οι κολλητές μου κι εκείνος... Τι άλλο να ζήταγα δηλαδή;;;

... Και τώρα έχω την αγάμητη διευθύντριά μου να μου λέει τα δικά της κι όσο κι αν θέλω να σκεφτώ "Τι μου λες εσύ τώρα..." και να την γράψω κανονικά, μοιάζει τόσο μα τόσο ανέφικτο και εκνευρίζομαι ακόμα περισσότερο με τον εαυτό μου... Πώς 2 εβδομάδες εξαφανίζονται σε μισή ώρα από την σκέψη μας; Γιατί αφήνουμε τους άλλους να μας το κάνουν αυτό;;;; Γιατί να μην είχε ο καθένας μας 1-2 μέρες προσαρμογής πριν βουτήξει πάλι στο βούρκο;;;; 

Ααααχχχχχ!!! Πού ήμουν και πού είμαι τώρα... Κι εκείνος... πάλι μακρυά μου... Καταραμένη καθημερινότητα!!! Μας βρήκες πάλι...

Εδώ.....Στη φυλακή!!!

Μπορώ να το κόψω;;;

Σκέφτομαι να το κόψω το ρημάδι... Εδώ και πολλές μέρες το σκέφτομαι...

Το σαββατοκύριακο είπα πως όταν τελείωνε ο καπνός μου δεν θα έπαιρνα άλλον. Τελικά πήρα... 

Μετά είπα όταν θα τέλειωνε το πακέτο δεν θα ξαναέπαιρνα. Τελικά πήρα κι ακόμα το έχω...

Κι όμως θέλω να το κόψω... ή έστω να δοκιμάσω αν μπορώ. Παλιά - νομίζω - μπορούσα πιο εύκολα. Λογικό θα μου πεις, ε; Ίσως... 

Όλοι λένε πως είναι στο μυαλό μας όλα και αν το θέλουμε, το κάνουμε... Λες; 

Θέλω να το κόψω για διάφορους λόγους. Πρώτα απ' όλα για να αποδείξω σε μένα πως μπορώ. Έπειτα για να μην μυρίζω συνέχει και πάντα καπνίλα. Κι είναι κι αυτός... Που δεν καπνίζει και με ανέχεται... Να μυρίζει, να γεύεται, να το έχει πάνω του συνεχώς... 

Δεν το έχω πει σε κανέναν, γιατί όποτε με βλέπει να καπνίζω, θα με κοροϊδεύει κτλ κτλ. Μόνη μου τα σκέφτομαι αυτά και στενοχωριέμαι που πήρα "ακόμη ένα καπνό" ή πακέτο... 

17 και σήμερα!!!

Πάλι έφυγα στις 10 και από την δουλειά κι επειδή αυτή την εβδομάδα συνέβη 3/5 μέρες, νιώθω τόσο μα τόσο κουρασμένη που θέλω να βάλω τα κλάματα! Κι εκείνος είναι το ίδιο κουρασμένος και ταυτόχρονα αγχωμένος με τις δουλειές του και δεν έχω και κάποιον να με νταντέψει, που τό έχω τόση ανάγκη όταν είμαι τόσο κομμάτια... 

Και περνάνε οι μέρες και περιμένω πώς και πώς να έρθει η 10η του Αυγούστου για να φύγω για τις διακοπούλες μου!!! Μόνο αυτό έχω στο μυαλό μου... Στη δουλειά συμβαίνουν διάφορα, όλα με εκνευρίζουν κάποιες φορές, θέλω να τα σπάσω όλα και να φύγω, να εξαφανιστώ, αλλά αυτή η προσμονή με ηρεμεί και με χαλαρώνει αυτομάτως! Μαγεία!!!

Δεν μπορώ άλλο... Τέτοιες στιγμές, λέω πως δεν αντέχω και θέλω να φύγω μακρυά... Μα πολύ μακρυά... Θέλω να πω ένα "άντε γαμηθείτε" σε τόσο πολλά άτομα κι ένα "ευχαριστώ" σε πολύ λιγότερα και μετά να φύγω, να χαθώ!

Πόσες; Πόσες μέρες έμειναν;;;;; 17 μερούλες είναι!!!! Στις 14 σταματάω την δουλειά και στην 17η θα είμαι στο νησί!!!! Μόνο αυτό με νοιάζει... Μόνο αυτό ΠΡΕΠΕΙ να με νοιάζει anyway...

Μύθος σου λέω, μύθος...

Πέρασε η πανσέληνος και χαζεύω το φεγγάρι που σταδιακά μικραίνει μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς... Πόσο μικροί γινόμαστε όλοι αν χρειαστεί... Ασήμαντοι, αόρατοι... Στο τραπέζι μίλησαν για φιλικό τους ζευγάρι, θαυμάζοντας τον δυναμισμό της κοπέλας. Πόσο όμως μπορεί ο καθένας τους να δεχτεί τον δυναμισμό της οποιασδήποτε είναι άλλο θέμα...

... Τον άκουσα να μιλάει με τη μάνα του στο τηλέφωνο και να θέλει να την αποφύγει και να της το κλείνει απότομα, βιαστικά. "Τι έγινε;" τον ρώτησα, αλλά δεν μου είπε. Τι νόημα έχει που έχω αντιληφθεί - σαν εξωτερικός παράγοντας πάντα - τι πρόβλημα του δημιουργεί η οικογένειά του και η σχέση που έχει μαζί τους, αν δεν το καταλαβαίνει ο ίδιος; Γενικά πιστεύω πως δεν πρέπει και να πολυανακατεύομαι στα οικογενειακά του καθενός, όποιος κι αν είναι αυτός, ό,τι κι αν σημαίνει για μένα. Από τη μία θαυμάζει τον δυναμισμό άλλης που "τράβηξε" τον άντρα της μακρυά απ' τους δικούς του, κι απ' την άλλη δεν θα μπορέσει να καταλάβει ποτέ τι ζημιά του κάνει η δική του οικογένεια στο βαθμό που τους έχει αφήσει να επεμβαίνουν σε όλα!

Έπειτα μίλησαν και για διακοπές... Πονεμένο θέμα που μου προκαλεί θλίψη όποτε αναφέρεται κι ο φίλος του το "διάβασε" στα μάτια μου, όσο κι αν προσπάθησα να το κρύψω... Με πονάει, τι να πω; Ψέμματα; Κι αν με πονούσε μία φορά η αναποφασιστηκότητά του και η μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων, με πονάει δέκα - με ΣΚΟΤΩΝΕΙ - η επαναλαμβανόμενη αντιφατικότητα και αλλαγή σχεδίων στα πάντα του! Δεν μπορώ, δεν έχω μάθει έτσι, τι να κάνω; Σκοτώστε με, αλλά δεν μπορώ! Θέλω πάντα να ξέρω τι μου ξημερώνει κι όταν αυτό δεν γίνεται, με ενοχλεί. 

Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν να πάμε κάπου με σκάφος κι ειλικρινά δεν με ένοιαζε το πού, αρκεί που θα κάναμε κάτι διαφορετικό. Κι όμως, κάτι έτυχε κι είμαστε πάλι εδώ, στο μαγαζί του! Και μίλαγε με τον φίλο του και προγραμμάτιζαν για το επόμενο Σαββατοκύριακο κι όταν με ρώτησαν, δήλωσα πως δεν με νοιάζει, γιατί δεν πιστεύω τίποτα πια. Και δεν θέλω να τον κατηγορήσω - ούτε καν μέσα μου - γιατί άνοιξε μαγαζί και πρέπει να είναι εκεί, γιατί όλοι έχουν απαιτήσεις απ' αυτόν και νιώθει πιεσμένος ήδη, οπότε ας μην τον πιέζω κι εγώ, αλλά απλά δεν τον πιστεύω πια! Σκοτώστε με ξανά αν θέλετε, αλλά δεν τον πιστεύω! Με προστατεύω και προφυλάσσω και την σχέση, κι ας μην το καταλαβαίνει κανείς. Θέλω τόσο πολύ να πάψει να με ενοχλεί κι αυτό, αλλά δεν τα καταφέρνω και τσαντίζομαι. Θα γίνει - υποθέτω - αλλά θέλει τον χρόνο του κι αυτό...

Και παράλληλα με όλα αυτά, λέει και ξαναλέει και σε μένα και μπροστά σε άλλους πως θέλει να του κάνω ένα παιδί... Και δεν έχει ιδέα - κι ούτε θα μάθει ποτέ - πόσο με πονάει μια τέτοια δήλωση... Πως κάποιος με θέλει ΜΟΝΟ  για κάτι που μάλλον δεν μπορώ να κάνω...

Κι όμως τον αγαπάω πάρα πολύ και δεν μπορώ να φύγω! Όχι ακόμα τουλάχιστον... Απογοητεύομαι ναι, αλλά μάλλον ακόμα αντέχω... Μέχρι πότε; Δεν ξέρω ειλικρινά και ακόμα περιμένω πως κάτι θα καταλάβει και θα με ξαφνιάσει μια μέρα, με την διαφορά πως πλέον λιγοστεύουν οι ελπίδες μου... Και για ακόμα μία φορά στη ζωή μου περιμένω από κάποιον άλλον κάτι να αλλάξει... Μύθος ότι τα λάθη μας γίνονται μαθήματα! Μεγάλος μύθος...

Yep!!!!

Και τελικά, ΝΑΙ, ξαναπαίρνω τα ηνία στη δουλειά! Γιατί - μάλλον - κατάλαβε πώς δουλεύω και με αξιολόγησε σωστά! Γιατί - μάλλον - συνειδητοποίησαν πως δεν έχω ΠΟΤΕ χρησιμοποιήσει δόλια μέσα και είμαι τίμια και ειλικρινής! Γι' αυτά και άλλα πολλά, εγώ ανεβαίνω κι η άλλη η σκρόφα πάει στον πάτο! Καλά να πάθει! Λίγο μπήκα στον πειρασμό να την λυπηθώ που ο ...μεγάλος την έφτυσε κι εκεί που περίμενε να την στηρίξει, την κρέμασε ενετελώς, αλλά! πάει πέρασε! 

Εδώ κι ένα χρόνο μου έσκαβε τον λάκκο μου! Να πάει να γαμηθεί λοιπόν! Δεν λυπάμαι κανέναν και νιώθω απόλυτα ικανοποιημένη, γιατί δεν χρησιμοποίησα καμία πλάγια οδό. Αντίθετα, τα ψιλοεγκατέλειψα κιόλας όλα, μιας και πίστευα πως θα το έχανα το παιχνίδι στο τέλος... Κι όμως... Τελικά να που υπάρχει Θεός! 

Και παράλληλα έχω και το μωράκι μου να με λατρεύει και να με έχει θεά και τίποτα άλλο δεν θέλω από την ζωή! Μόνο μην με γρουσουζέψει κανείς... Μόνο αυτό...

Τον θέλω πίσω!!

Δεν είσαι τελικά... Το ξέρω πως δεν είσαι, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ... Ήσουν - έμοιαζες να ήσουν - αλλά δεν είσαι εσύ τελικά... Και ειλικρινά, πες μου τι πρέπει να κάνω για να μου φέρεις πίσω αυτον που ερωτεύτηκα και να φύγεις εσύ! Αυτός που με έβαζε πάνω απ' όλα, αυτός που έλιωνε στο τηλέφωνο, αυτός που με σκεφτόταν συνέχεια! Αν έκανα κάτι εγώ και τον εξαφάνισα, πες μου τι έκανα για να το διορθώσω! Αλλά τον θέλω πίσω!

... Αυτόν που με έκανε να μην θέλω να βγω χωρίς αυτόν γιατί θα μου έλειπε... Αυτόν που δεν  άφηνε στιγμή να μην με σκεφτεί και να μην με πάρει τηλέφωνο... Πού τον έχεις κρύψει και γιατί; Τον θέλω πίσω!

Και από Τρίτη σκοπεύω να αλλάξω τακτική. Θα αρχίσω να απομακρύνομαι για να δω αν θα με κυνηγήσεις... Πουτανιά ναι, αλλά θέλω να ξέρω! Θέλω απαντήσεις και ή θα μου τις δώσεις ή θα τις πάρω μόνη μου!

Απαντήσεις

Σήμερα τα βλέπω λίγο μαύρα όλα νομίζω... Από την Πέμπτη ή ίσως να είναι κι απ' το προηγούμενο σαββατοκύριακο, νιώθω πως κάτι άλλαξε... Σε κάτι τον απογοήτευσα, με κάτι ξενέρωσε, πάντως δεν είναι ο ίδιος... Και δεν είναι ακόμα μία φορά που τα βλέπω όλα μαύρα! Όχι δεν είναι...

Κάπου διάβασα το εξής : Δινόμαστε μόνο σε κάποιον από τον οποίο δεν περιμένουμε απολύτως τίποτα. Δεν έχουμε φτιάξει καμία ιστορία για το μέλλον και το ίδιο μάλλον κι αυτός. Κάπως έτσι ξεκίνησε και με μας : δεν περίμενα τίποτα! Απολύτως τίποτα όμως! Και μετά άρχισε να με πνίγει με λόγια και ατάκες και με έκανε να αρχίσω να φαντάζομαι διάφορα. Ακόμη και το κοινό μέλλον... Και κάπου εκεί το χάσαμε - ή έτσι νιώθω... Σαν να πάψαμε ξαφνικά να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας... Σαν να αρχίσαμε να κρύβουμε πράγματα... Και δεν μου αρέσει αυτό! Καθόλου δεν μου αρέσει!

Απόψε δεν νιώθω καλά πάντως... Όλο το βράδυ δεν με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο. Και τείνω να σκεφτώ πως "αφού τον πήρα εγώ", αλλά ξέρω πως ούτως ή άλλως δεν με έπαιρνε... Και μου βγαίνει μια ζήλια στο τηλέφωνο όταν του μιλάω που δεν την θέλω, αλλά είναι ανεξέλεγκτη...

Για έξι μήνες με είχε σε ένα παραμύθι και ξαφνικά με πετάει έξω απ' αυτό. Γιατί; Αυτός έκανε λάθος που μου τα 'λεγε ή εγώ που τα πίστευα; Και σκέφτομαι πως αν αποτύχει κι αυτό - αν έχει αρχίσει ήδη να αποτυγχάνει δηλαδή - μετά δε με σώζει τίποτα! Δεν θα σηκώσει ποτέ τίποτα ξανά από τα πατώματα... Και είναι 04:00 κι ακόμα δεν έχει νυστάξει, ενώ το προηγούμενο Σάββατο μαζί μου από τις 01:30 δεν άντεχε άλλο ξενύχτι. Και δεν το θέλω, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω αυτές τις συγκρίσεις μέσα μου... Και θέλω τόσο μια ανοιχτή συζήτηση!!! Ξέρεις, απ' αυτές που τα λες όλα! Ανοίγεις τα χαρτιά σου κι όποιον πάρει ο Χάρος! Όποιος είναι να πονέσει, να το μάθει για να τελειώνουμε! Να μην χάνουμε άλλο χρόνο! Όχι κι άλλο, έχω χάσει ήδη πάρα πολύ!

Αλλά... απ' την άλλη, ίσως όλα να είναι παιχνίδια του μυαλού μου... Σκέψεις που με τρελαίνουν και με αφήνουν ράκο, αλλά δεν ισχύουν! Και λες : "Γιατί τώρα γίνεται όλο αυτό;" Κι απάντηση δεν παίρνεις! Αλλά μια απάντηση πάντα την θες! Όποια κι αν είναι αυτή, όσο κι αν σε πονάει ή σε χαροποιεί, απλά την θες!

Αναλώσιμα και υποκατάστατα...

Βγήκα με το αφεντικό μου σήμερα - δεν αντέχω τα "πρώην αφεντικό" κτλ... δεν πέθανε κανείς, απλά έφυγε... Ήταν τόσο ωραίο να μιλάω πάλι μαζί του! Βασικά να τον αφήνω να μιλάει εκείνος, μιας και τόσο του αρέσει! Από την μία χαιρόμουν που τον έβλεπα και γελάγαμε κι από την άλλη μελαγχολούσα που δεν είναι πια μαζί μας στο γραφείο... Τον φάγανε, δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια... Τον φάγανε!

Και σκεφτόμουν για ακόμα μία φορά πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι... Και πόσο εύκολα βρίσκεται του καθενός ο αντικαταστάτης... Αναλώσιμα και υποκατάστατα... Έννοιες που τις διδάχτηκα στις Αρχές Οικονομικής Θεωρίας στο Λύκειο... Τι θυμήθηκα τώρα! Οι δύο αυτές έννοιες - λέει - επηρεάζουν την ζήτηση και την προσφορά... Μαλακίες! Το αφεντικό μου έφυγε - τον έδιωξαν - κι αυτό έχει σημασία... Από τότε έχει σταματήσει ο χρόνος για μένα και την Δευτέρα συμπληρώνεται ένας μήνας... Ένας μήνας που δεν έχει υπάρξει όμοιός του για μένα μέσα στην εταιρεία... Ένας μήνας, μικρό δείγμα του πώς θα είναι η επαγγελματική μου ζωή από εδώ και πέρα... 

Πόσο μου λείπεις αφεντικούλη μου! Κάθε μέρα όλο και περισσότερο... Που μου 'λεγαν πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός...

...

... Και να σου πω και κάτι; Ας μην τον "πηγαίνει" ο πατέρας μου! Δεν με νοιάζει! Δηλαδή, με νοιάζει, αλλά δεν το αφήνω να με επηρεάσει... Όταν με κοιτάει στα μάτια και μου λέει πως σε μένα βρίσκει όσα έψαχνε στη γυναίκα που θα ζήσει μαζί της για πάντα (...) ε! δεν με νοιάζει ποιος τον πάει και ποιος όχι! Ειλικρινά δεν με νοιάζει... ΕΓΩ τον πάω και τον αγαπάω κι αυτό μετράει! Τ Ε Λ Ο Σ!!!