Everyone we meet is afraid of something, loves something, and has lost something”
Σ'αγαπάω, μ' ακούς; Είμαι ακόμα εδώ, με ακούς; Μόνο εσένα είχα, το ξέρεις; Και τώρα δεν έχω κανέναν, μ' ακούς;
Είμαι εδώ, γύρνα πίσω... Όλα θα τα καταφέρουμε, με ακούς; Όλα! Έλα να με βρεις... Θέλω έναν ώμο να κλάψω, μια αγκαλιά να ζεσταθώ... Είμαι ακόμα εδώ, με ακούς;
Έλα!
Ήθελα τόσο να μιλήσω! Για πρώτη φορά ήθελα τόσα να πω και δεν με είχες αφήσει, με είχα προλάβει... Τα μάζεψες κι έφυγες τόσο βιαστικά... Σαν να ετοίμαζα πρωινό, ενώ είχες χαθεί από το προηγούμενο βράδυ! Κι όσο ήθελα να με πάρεις να μου ευχηθείς, τόσο ήξερα πως δεν θα το κάνεις. Είχα προετοιμαστεί για το χειρότερο, για να μην πονέσω για ακόμα μια φορά, κι όμως με πήρες.
Νευρικός στην αρχή, επαναλάμβανες τις ίδιες προτάσεις, δεν ήξερες ακριβώς τι ήθελες, αλλά εγώ ήξερα. Είπα πολλά, όσο περισσότερα μπορούσα υποθέτω στα είκοσι λεπτά που μου χαρίστηκαν από το πουθενά. Ήμουν κακιά, ήμουν ειλικρινής, ήμουν ωμή, ήμουν ευάλωτη αλλά και δυνατή, ήμουν αδιάφορη αλλά και παράφορα ερωτευμένη! Ήμουν απ' όλα! Παραδέχτηκες πως δεν τολμάς να με αντικρίσεις και σου είπα πως δεν έχεις κάτι να φοβάσαι. "Με έχεις διαλύσει" σου είπα "δεν έχω κουράγιο να σε παλέψω, μην το κρύβουμε πια". Κόμπιασα αλλά δεν έκλαψα λέγοντάς το, παρέμεινα ψύχραιμη για να μην κλείσεις το τηλέφωνο, μόλις νιώσεις τον πόνο μου...
"Μακάρι να βρεθεί τρόπος να δουλέψει αυτή η σχέση κάποια στιγμή..." είπες και σου απάντησα πως ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Έτσι δεν λειτουργεί ούτως ή άλλως πάντα; Όλα έχουν ένα μοναδικό τρόπο να διορθώνονται, είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον. Από την ώρα που μιλήσαμε, νιώθω τόσο καλύτερα που δεν μπορώ να στο περιγράψω με λέξεις! Σαν να έφυγε ένα μικρό βάρος από μέσα μου! "Είσαι ένα μπαλόνι αυτή τη στιγμή και κάποια στιγμή θα σκάσεις" είχε πει η Ν. τις προάλλες και είχε τόσο μα τόσο δίκιο! Και το χειρότερο... σκάσιμο που μπορώ να φανταστώ, θα ήταν να γυρίσω πιωμένη ένα βράδυ και να σε πάρω και να τα βγάλω όλα από μέσα μου με τον χειρότερο δυνατό τρόπο που θα μπορούσε να υπάρξει! Γιατί... αυτό κάνω σχεδόν πάντα, μην γελιόμαστε. Αλλά μου έδωσες μία ευκαιρία εκεί που δεν το είχα φανταστεί καν, και πραγματικά μπορώ να ανασάνω ξανά!
Πάντα θα μου λείπεις, και δεν δημιουργώ αυταπάτες, το τηλεφώνημα αυτό δεν αλλάζει τίποτα, αλλά ήταν κάτι... Δεν ήσουν υποχρεωμένος να με πάρεις, θέλησες και το έκανες, κι ένας Θεός ξέρει πόσο ήθελα να το κάνεις, οπότε... ήταν ΚΑΤΙ αναμφισβήτητα! Και δεν ξέρω αν θα βρεθεί όντως τρόπος να ξαναείμαστε μαζί, αλλά προς το παρών, δεν έχω κάπου να πάω, ούτε κάτι καλύτερο να κάνω... Εσένα θέλω!
Γιορτάζουμε σήμερα! Πέρσι ήσουν το πρώτο μου "χρόνια πολλά", φέτος... σιγή... Πρώτος ήταν ο ψηλός μου και δεύτερη η Ίζι... Εσύ; Άφαντος... Με διέγραψες... Τόσο απλά, τόσο εύκολα, σαν να μην έγινε τίποτα...
"Δεν ήμουν έτοιμος για το επόμενο βήμα" είπες... Και ποιος σου ζήτησε το επόμενο βήμα; Μόνος σου το σκέφτηκες, μόνος σου το ανακοίνωσες, μόνος σου το πίστεψες, μόνος σου το φοβήθηκες! Εγώ δεν έκανα κανένα όνειρο, θυμάσαι; Όταν με γνώρισες, δεν ήθελα καν να παντρευτώ... Εσύ με ξεσήκωσες με τα "εσύ είσαι, δεν θέλω να βρω καμία άλλη" και με το "ξανθό παιδί με μπουκλάκια"... Εγώ δεν είχα όνειρα, δικά σου ήταν όλα τα όνειρα και με έβαλες να τα περπατήσω! Τα ψέμματα που μου έλεγες, γιατί τα πληρώνω εγώ, μου λες; Το ότι εσύ φάνηκες ψεύτης και δειλός, γιατί να πληγώνει εμένα, μου λες;
Και ήρθες Αθήνα και δεν με πήρες τηλέφωνο... Βγήκες με το φιλαράκι σου και "γίνατε χάλια", όπως είπε... Αυτό θες; Αυτό σου έλειπε; Δεν νομίζω! Κι έφερες και τον αδερφό σου και τον κουμπάρο σου μαζί... Φοβήθηκε η μανούλα πως θα παραστρατήσεις και θα με πάρεις τηλέφωνο κι έστειλε τις... ειδικές δυνάμεις; Μα πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι όλοι τους, μου λες; Σε είδα, το ξέρεις; Πάχυνες, μάκρυνες το μαλλί, γιατί; Γιατί αφήνεσαι έτσι; Μαζί μου ήσουν κούκλος, τώρα τι έγινε;
Είχες πει πως θα με έπαιρνες όταν ερχόσουν Αθήνα, το υποσχέθηκες κιόλας... Πόσο άνανδρος είσαι τελικά; Πέρασα τόσο καιρό νομίζοντας πως ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βρήκα έναν άντρα, αλλά πάλι έπεσα έξω! Μην τα φοράς τα παντελόνια, δεν σου αξίζουν πια... Δεν σε αφήνει η μανούλα; Κρίμα, πραγματικά κρίμα!
Και να σου πω κάτι; Την επόμενη μην την αφήσεις να πλησιάσει τον αδερφό σου... Αυτόν που τόσο αγαπάς και λατρεύεις και είναι ο Θεός σου! Απλά μην την αφήσεις! Δεν ξέρω πόσες θα ανεχτούν όσα ανέχτηκα εγώ... Μου την έπεσε ο πολυαγαπημένος σου αδερφός, κόζαρε τον κώλο μου κάθε φορά που βγαίναμε κι εγώ περίμενα ΚΑΤΙ να κάνεις, αλλά δεν το έκανες ποτέ! Αυτόν θες; Ζήσε μαζί του! Θέλεις - ίσως - να μοιράζεστε τις γυναίκες σας; Αυτό είναι το λάθος μου; Ότι δεν "τσίμπησα" ; Χαλάλι! Η επόμενη όμως, να ξέρεις, δεν θα σε αγαπήσει τόσο και δεν θα ανεχτεί τις οικογενειακές σου μαλακίες και απλά θα φτύσει τον αδερφό σου όπως του αξίζει! Εγώ δεν το έκανα, ήμουν ευγενική! Μαλακία μου...
Χρόνια σου πολλά! Να είσαι πάντα καλά, να βρεις κάποια να αγαπάς, δεν θα βρεις καμία να σε αγαπήσει όσο σε αγάπησα εγώ, αλλά θα συμβιβαστείς... Αυτό κάνεις πάντα άλλωστε... Μέχρι να φύγει η μανούλα σου, αυτό θα κάνεις! Ελπίζω να μην το μετανιώσεις μόνο... Χρόνια σου πολλά!
Κι ας μου είπες πως ήμουν αυτό που πάντα αναζητούσες...
Πέγκυ Ζήνα - Είμα εδώ
Δεν μπορώ... Δεν γίνεται... Δεν το αντέχω! "Μην στενοχωριέσαι" λένε όλοι, "δεν αξίζει" αλλά δεν με πείθουν... Δεν γίνεται να μην στενοχωριέμαι! Ήσουν όλη μου η ζωή... ΕΙΣΑΙ ακόμα... Πώς με διέγραψες έτσι; Αύριο θα είσαι εδώ και δεν θες να με δεις. Γιατί; Καμία αγωνία, κανένα άγχος, γιατί; Δεν μπορεί να μην σου έχω λείψει! Δεν μπορεί! Όταν με κράταγες στα χέρια σου και δεν με άφηνες να φύγω, θυμάσαι; Τόση αγάπη... Πού πήγε όλη αυτή; Γιατί μου το έκανες αυτό; Τι έκανα λάθος; Τι;
Έρχονται ώρες που δεν το αντέχω και δεν απέχω πολύ από το να σβήσω εντελώς. Δεν έχει νόημα η ζωή μου χωρίς εσένα, απλά δεν έχει. Δεν έχω κάτι να περιμένω, όσα είχα ονειρευτεί ήταν δικά σου όνειρα... Πώς με πέταξες έξω; Πώς με διέγραψες με ένα τηλεφώνημα και τώρα που έρχεσαι δεν θες να με δεις; ΠΩΣ το κάνεις αυτό; Τίποτα δεν ήμουν για σένα τελικά; Τίποτα απολύτως; Και τότε γιατί είπες όσα είπες; "Εσύ είσαι, τελείωσε, δεν θέλω να βρω καμιά άλλη"... Τώρα; Θα βρεις κάποια άλλη μάλλον, ε;
Δεν έχω πια φωτογραφίες σου να κοιτάζω... Τις διέγραψα, νομίζοντας πως θα διαγράψω κι εσένα... Είναι σαν να πέθανες, μόνο που είσαι ολοζώντανος! Απλώνω τα χέρια μου, αλλά δεν σε αγγίζω... Θα περάσει ο καιρός και θα ξεχάσεις την μορφή μου, αλλά εγώ δεν μπορώ να σε ξεχάσω... Γιατί μου το έκανες αυτό; Γιατί;
Ο βασιλικός ξεράθηκε, έτσι για να το ξέρεις. Θυμάσαι το καλοκαίρι που είχε ξεραθεί και σου έλεγα πως αφού δεν κατάφερα να τον κρατήσω ζωντανό, φαντάσου τι θα γίνει με τη σχέση μας; Αλλά πέρσι τον ζωντάνεψα... Τώρα... δεν ξέρω αν με νοιάζει καν... Είναι δικός σου κι ίσως να θέλω να πεθάνει, σε μια μαζική προσπάθεια να σε βγάλω από τη ζωή μου!
Πού είσαι; Το καλοκαίρι θα γέμιζα το μπαλκόνι σου, θυμάσαι; Θα έφερνα φυτά και θα αγόραζα μπαμπού για να αράζουμε... Γιατί με άφησες να κάνω όνειρα; Γιατί εσύ έκανες όνειρα για μας; Όνειρα που τόσο εύκολα πέταξες... Όπως κάποιο σημείωμα παλιό, που δεν το χρειάζεσαι πια και το σκίζεις... Έχω ακόμα το γράμμα σου στο πορτοφόλι μου, το ξέρεις; Δεν τολμάω να το διαβάσω ξανά, μένω με όσα θυμάμαι, αλλά δεν μπορώ να το πετάξω...
Είδα την μηχανή μας σήμερα... Ολόιδια! Άσπρη με ίδιες εξατμίσεις και κόκκινα δαχτυλίδια! Αναστατώθηκα τόσο που έβαλα τα κλάματα κι ο διπλανός οδηγός με χάζευε. Πού είσαι; Γιατί δεν έρχεσαι να πάρεις το σκάφος σου, μου λες; Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πως δεν είσαι έτοιμος να με αντιμετωπίσεις, γι' αυτό δεν έρχεσαι. Αλλά, από την άλλη, η δουλειά σου ήταν πάντα πάνω από όλα, άρα... πού καταλήγουμε; Πουθενά! Κάθεται εκεί 2 εβδομάδες τώρα, το βλέπω από το παράθυρο κι όλο φοβάμαι πως θα σε δω να το κοτσάρεις και να φεύγεις... Χωρίς μία κουβέντα, να εξαφανίζεσαι...
Μην φοβάσαι, δεν σε περιμένω για εκδίκηση όπως σε απείλησα! Αιμορραγώ τόσο πολύ που δεν θα αντέξω καμία μάχη... Δεν έχω καταφέρει να βγάλω το μαχαίρι και αργοπεθαίνω, μην ανησυχείς σου λέω... Είμαι τόσο αδύναμη που θα σε αφήσω να νικήσεις! Σαν το βασιλικό κι εγώ. Μαράθηκα και απλώνομαι στο κρύο δάπεδο... Όσο κι αν με ποτίζουν καθημερινά, δεν είναι το νερό που έχω ανάγκη, αλλά κάτι άλλο που κανείς δεν ξέρει τι είναι κι έτσι δεν το βρίσκω πουθενά... Δεν σε βρίσκω πουθενά...
Ποιον κοροϊδεύω, μου λες; Πονάω! Και δεν περνάει με τίποτα! Είναι πάντα εκεί, σαν την σκιά που μας ακολουθεί όπου κι αν πάμε. Και καλά θέλω να γνωρίζω κόσμο, απλά και μόνο για να τον συγκρίνω μαζί σου... Κανέναν άλλον δεν θέλω, μόνο εσένα! Γιατί έφυγες, μου λες; Γιατί; Τι έκανα λάθος αυτη την φορά; Όλα σωστά τα έκανα, γιατί έφυγες όμως; Γιατί; Και πώς θα συνηθίσω χωρίς εσένα; ΠΩΣ; Μου λες; Κι αν όντως έρθεις την Δευτέρα για την δουλειά σου και δεν με πάρεις να βρεθούμε, τι θα σημαίνει αυτό; Πόσο εύκολα τα πέταξες όλα; Πώς το έκανες; ΠΩΣ;
Η καρδιά μου είναι σε σένα ακόμη... Δεν έχω τίποτα να δώσω σε κανέναν, μου τα πήρες όλα! Μου έλεγες "για πάντα" κι ανταποκρίθηκα... Τώρα; Τι θα κάνω; Τι έχω; Δεν έχω τίποτα... Είναι όλα σε σένα! Γιατί μου το έκανες αυτό, μου λες; Γιατί; Τι έκανα λάθος αυτή τη φορά; ΤΙ;
