Ο βασιλικός

Ο βασιλικός ξεράθηκε, έτσι για να το ξέρεις. Θυμάσαι το καλοκαίρι που είχε ξεραθεί και σου έλεγα πως αφού δεν κατάφερα να τον κρατήσω ζωντανό, φαντάσου τι θα γίνει με τη σχέση μας; Αλλά πέρσι τον ζωντάνεψα... Τώρα... δεν ξέρω αν με νοιάζει καν... Είναι δικός σου κι ίσως να θέλω να πεθάνει, σε μια μαζική προσπάθεια να σε βγάλω από τη ζωή μου!

Πού είσαι; Το καλοκαίρι θα γέμιζα το μπαλκόνι σου, θυμάσαι; Θα έφερνα φυτά και θα αγόραζα μπαμπού για να αράζουμε... Γιατί με άφησες να κάνω όνειρα; Γιατί εσύ έκανες όνειρα για μας; Όνειρα που τόσο εύκολα πέταξες... Όπως κάποιο σημείωμα παλιό, που δεν το χρειάζεσαι πια και το σκίζεις... Έχω ακόμα το γράμμα σου στο πορτοφόλι μου, το ξέρεις; Δεν τολμάω να το διαβάσω ξανά, μένω με όσα θυμάμαι, αλλά δεν μπορώ να το πετάξω...

Είδα την μηχανή μας σήμερα... Ολόιδια! Άσπρη με ίδιες εξατμίσεις και κόκκινα δαχτυλίδια! Αναστατώθηκα τόσο που έβαλα τα κλάματα κι ο διπλανός οδηγός με χάζευε. Πού είσαι; Γιατί δεν έρχεσαι να πάρεις το σκάφος σου, μου λες; Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ πως δεν είσαι έτοιμος να με αντιμετωπίσεις, γι' αυτό δεν έρχεσαι. Αλλά, από την άλλη, η δουλειά σου ήταν πάντα πάνω από όλα, άρα... πού καταλήγουμε; Πουθενά! Κάθεται εκεί 2 εβδομάδες τώρα, το βλέπω από το παράθυρο κι όλο φοβάμαι πως θα σε δω να το κοτσάρεις και να φεύγεις... Χωρίς μία κουβέντα, να εξαφανίζεσαι...

Μην φοβάσαι, δεν σε περιμένω για εκδίκηση όπως σε απείλησα! Αιμορραγώ τόσο πολύ που δεν θα αντέξω καμία μάχη... Δεν έχω καταφέρει να βγάλω το μαχαίρι και αργοπεθαίνω, μην ανησυχείς σου λέω... Είμαι τόσο αδύναμη που θα σε αφήσω να νικήσεις! Σαν το βασιλικό κι εγώ. Μαράθηκα και απλώνομαι στο κρύο δάπεδο... Όσο κι αν με ποτίζουν καθημερινά, δεν είναι το νερό που έχω ανάγκη, αλλά κάτι άλλο που κανείς δεν ξέρει τι είναι κι έτσι δεν το βρίσκω πουθενά... Δεν σε βρίσκω πουθενά...