Γιατί;;;

Δεν μπορώ... Δεν γίνεται... Δεν το αντέχω! "Μην στενοχωριέσαι" λένε όλοι, "δεν αξίζει" αλλά δεν με πείθουν... Δεν γίνεται να μην στενοχωριέμαι! Ήσουν όλη μου η ζωή... ΕΙΣΑΙ ακόμα... Πώς με διέγραψες έτσι; Αύριο θα είσαι εδώ και δεν θες να με δεις. Γιατί; Καμία αγωνία, κανένα άγχος, γιατί; Δεν μπορεί να μην σου έχω λείψει! Δεν μπορεί! Όταν με κράταγες στα χέρια σου και δεν με άφηνες να φύγω, θυμάσαι; Τόση αγάπη... Πού πήγε όλη αυτή; Γιατί μου το έκανες αυτό; Τι έκανα λάθος; Τι;

Έρχονται ώρες που δεν το αντέχω και δεν απέχω πολύ από το να σβήσω εντελώς. Δεν έχει νόημα η ζωή μου χωρίς εσένα, απλά δεν έχει. Δεν έχω κάτι να περιμένω, όσα είχα ονειρευτεί ήταν δικά σου όνειρα... Πώς με πέταξες έξω; Πώς με διέγραψες με ένα τηλεφώνημα και τώρα που έρχεσαι δεν θες να με δεις; ΠΩΣ το κάνεις αυτό; Τίποτα δεν ήμουν για σένα τελικά; Τίποτα απολύτως; Και τότε γιατί είπες όσα είπες; "Εσύ είσαι, τελείωσε, δεν θέλω να βρω καμιά άλλη"... Τώρα; Θα βρεις κάποια άλλη μάλλον, ε;

Δεν έχω πια φωτογραφίες σου να κοιτάζω... Τις διέγραψα, νομίζοντας πως θα διαγράψω κι εσένα... Είναι σαν να πέθανες, μόνο που είσαι ολοζώντανος! Απλώνω τα χέρια μου, αλλά δεν σε αγγίζω... Θα περάσει ο καιρός και θα ξεχάσεις την μορφή μου, αλλά εγώ δεν μπορώ να σε ξεχάσω... Γιατί μου το έκανες αυτό; Γιατί;