Πέρασε ένας χρόνος πια... Τον έκλεισα, "επέτειο χωρισμού εγώ γιορτάζω" και τα σχετικά... Και τι έχω κάνει; Πού βρίσκομαι; Ακριβώς εκεί που με άφησε πέρσι... Πέρασαν 360 ημέρες κι εγώ δεν έχω κουνηθεί καθόλου!
Κι όσο μου την δίνει να λένε πως ψάχνω να βρω κι εγώ κάποιον, τόσο αλήθεια είναι τελικά... Δεν μπορώ άλλο μόνη μου, και πλέον είμαι μόνη μου κανονικά... Ο ένα δεν έχει χρόνο και "λυπάται ειλικρινά", ο άλλος δεν μου ταιριάζει, ο τρίτος δεν έχει μηχανή, όλοι κάτι έχουν ή κάτι τους βρίσκω, δεν αναγνωρίζω πλέον την διαφορά...Εγώ φταίω ή εκείνοι που γνωρίζω;;;
Κι όλο αυτό το θέατρο με έχει κουράσει τόσο μα τόσο πολύ πια! Να μην δει κανείς, να μην καταλάβουν, να μην με λυπούνται κι εγώ να είμαι συνέχεια εκεί, στη χαρά τους, για καφέ, ποτά μαζί με τις σχέσεις τους, εκεί στα μέλια που στάζουν και κολλάμε όλοι μας, εκεί στο πρώτο "σ'αγαπώ", εκεί στο χέρι που θα κρατήσουν, εκεί συνέχεια! Φτάνει πια! Άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσα να αντέξω; Και ναι, χαίρομαι με την χαρά τους, αλλά μπορώ να μην την ζω καθημερινά; Γιατί, μπορεί να περνάμε τέλεια και να διασκεδάζουμε και να είμαι κι εγώ ok για την ώρα, αλλά όταν τους αφήνω σπίτια τους και γυρίζω μόνη μου στο δικό μου...
Monday, March 5, 2012
Απλά συνέβη, δεν το περίμενα... Το ήθελα - εγώ μόνο ξέρω πόσο το ήθελα!!! - αλλά είχα πάψει να ελπίζω κι απλά... δούλευα, έσκυβα το κεφάλι, κοιμόμουν και ξυπνούσα με προγραμματισμό. Δεν ένιωθα, όλα γίνονταν επιδερμικά, δεν με άγγιζε τίποτα παραπάνω από μερικά λεπτά, πέρναγε και το ξέχναγα. Κι οι μέρες απλά κυλούσαν...
Τώρα είναι αλλιώς! Τώρα γουστάρω και ανυπομονώ και θέλω να επικοινωνούμε και θέλω να τον βλέπω και τσαντίζομαι που είναι πηγμένος κι έχει τόσο γεμάτο πρόγραμμα! Και τρελλαίνομαι που θέλει να αποδράσουμε το σαββατοκύριακο κι ας με ξέρει πόσο; Μερικές ώρες μόνο... Αθροιστικά αν το δεις, δεν είναι παραπάνω, αλλά πεθαίνω για να έρθει το σαββατοκύριακο αυτό! Και ο άλλος μου εαυτός ρωταέι : Δεν φοβάσαι; Δεν τον ξέρεις καν!
Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα απολύτως! Εδώ πήγα μέχρι το Μαϊάμι με κάποιον που γνώριζα κάποιες μέρες, η Ελλαδίτσα θα με τρομάξει; Και στην τελική, ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει όσο κι αν το αποφεύγουμε, έτσι δεν είναι; Αν είναι να μου συμβεί κάτι αυτό το σαββατοκύριακο, θα μου συμβεί όπου κι αν βρίσκομαι!
Και είμαι τόσο ανέμελη δίπλα του! Σαν να μην κουβαλάω τίποτα απολύτως μέσα στο σακίδιό μου... Σαν να ξύπνησα σήμερα, σαν να μην με πλήγωσε ποτέ κανείς, brand new σου λέω, εντελώς! Και δεν με απασχολεί αν θα δει κάτι στα μάτια μου, γιατί δεν νομίζω πως υπάρχει κάτι πλέον εκεί να δει κανείς... Ελευθερώθηκα νομίζω κι αν δεν μιλήσω, κανείς δεν θα μάθει ποτέ... Και αυτό είναι και το καλύτερο, έτσι δεν είναι; Ανησυχούμε τόσο πολύ μην μας καταλάβουν, μην χαρακτηριστούμε από το παρελθόν μας και μας "ταμπελιάσουν" σαν πικραμένες-χωρισμένες, ενώ δεν ξέρουμε πως θα έρθει η στιγμή που ούτε εμείς δεν θα το σκεφτόμαστε πια... Μακριά μου να μείνει μόνο και τίποτα άλλο δεν με νοιάζει! Δεν με πειράζει να ακούω νέα του, χωρίς να σημαίνει πως ζητάω λεπτομέρειες! Ήταν κάτι που πέρασε, σαν το κακό σπυρί που βγάζουμε και προσπαθούμε να εξαφανίσουμε και μετά το είχαμε τόσο συνηθίσει που νομίζουμε ότι μας λείπει. Αλλά δεν μας λείπει, κάνουμε λάθος, κι αυτό έχει σημασία!
Καθαρά Δευτέρα σήμερα... Πέρσι μου ακύρωσε τα σχέδια που είχα τελευταία στιγμή, γιατί ήθελε να "μείνει μόνος"... Φέτος δεν έκανα κανένα σχέδιο, πήγα όπου με κάλεσαν. Αν πέρασα καλά; Αρκετά καλά θα έλεγα, αλλά μονίμως κάτι λείπει ρε γαμώτο!
Και τώρα, επιστρέφοντας σπίτι, νιώθω σαν να είμαι στο ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ σημείο που ήμουν πέρσι : το μηδέν... Τίποτα σταθερό στη ζωή μου, κανένα σημείο αναφοράς, όλα κινούνται με την φορά του ανέμου... Φτερό στον άνεμο κι εγώ!
Δίνω τόσο μεγάλη σημασία στα λόγια των άλλων, με έπεισαν πως μόνη μου τα καταστρέφω όλα συνεχώς και τώρα που θέλω κάτι να πάει καλά, κρέμομαι από τα χείλη τους κυριολεκτικά και μπλοκάρω! Να είμαι ήρεμη, να μην βγάλω τον πανικό στον άλλον, να κάνω υπομονή, να μην τον τρομάξω, να κάνω κίνηση αφού θέλω, να περιμένω από εκείνον το βήμα... Λόγια, λόγια, λόγια τόσο αντίθετα μεταξύ τους! Ο καθένας μιλάει με βάση τις δικές του εμπειρίες και το αποτέλεσμα είναι να μην κάνω τίποτα...
Έχασα την πίστη σε μένα, χάθηκα κάπου ανάμεσα στην απέραντη μοναξιά μου και στα λόγια των τρίτων... Κι είχα πει στον εαυτό μου αυτή τη φορά να μην ακούσω κανέναν ρε γαμώτο! Πώς την πάτησα έτσι;;; Μήπως έχουν δίκιο, γι' αυτό τους ακούω;;; Μήπως όλα ξεκινάνε από το ότι δεν με αγαπάω αρκετά τελικά;;; Αυτό που ξέρω είναι πως τα έχω βαρεθεί όλα! Θέλω κάτι καινούργιο επιτέλους, ΑΥΤΟ το καινούργιο, αλλά έχω παγώσει και θα χαθεί...
Παρασύρθηκα... Δεν έδειξα αντίσταση και με τράβηξαν στο δικό τους δρόμο... Άφησα τους άλλους να κινούν τα νήματα και σαν μαριονέτα χόρεψα στο ρυθμό τους... Ατέλειωτες ώρες στη δουλειά; Ναι, αν αυτό θέλετε! Ούτως ή άλλως δεν έχω και κάτι άλλο να κάνω... Και τους άφηνα να με κινούν... Μέρες, μήνες ατέλειωτους έτρεχα κι έτρεχα για να τα προλάβω όλα, να είμαι παντού, να μην παραπονεθεί κανείς, ούτε για μια στιγμή!
Μέχρι που τον γνώρισα κι άρχισε το μυαλό να παίζει επικίνδυνα παιχνίδα... Θέλω τόσο πολύ να τον μάθω, να γίνει μέρος της ζωής μου, να τον αφήσω να κρατήσει την ζωή μου στα χέρια του... Περνάνε οι ώρες, τα λεπτά και δεν σταματάω να τον σκέφτομαι... Και ξαφνικά αντιδρώ στα νήματα, δεν συμφωνώ μαζί τους πια, με σέρνουν για να πάω όπου θέλουν... Η μαριονέτα βρήκε λόγο να ζήσει και θέλει να ελευθερωθεί!
Αντιδρώ, φέρνω αντιρρήσεις, ακούω παράπονα, αλλά δεν με νοιάζει πλέον! Το αίμα ξανακυλά μέσα μου, οι καμπάνες ηχούν ακόμα, ξημέρωσε!!!
Μόνο να τον κρατήσω στη ζωή μου, να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου, αυτό θέλω!!! Μπορώ;;; Μπορώ να βρω τον τρόπο;;; Εγώ, μια απλή μαριονέτα...
"Είσαι ερωτευμένη;" με ρώτησε η μητέρα μου χτες και της απάντησα αρνητικά, προσθέτοντας πως είναι καλύτερα έτσι, χωρίς μπελάδες, χωρίς ρίσκο, ήρεμα και ήσυχα, εκείνη όμως μου είπε να τον σχολάσω... Και στο σημείο ακριβώς που είχα καταλήξει πως είναι πιο ανώδυνα έτσι, δεν μπορείς να χάσεις τίποτα από τον εαυτό σου, δεν θα σε πονέσει κανείς ξανά... ήρθε το σήμερα να τα ανατρέψει όλα!!!
... ενώ είχα μελαγχολήσει από την βροχή και σκεφτόμουν διάφορα παλιά και - κανονικά - ξεχασμένα, μπήκε στο μαγαζί! Ήταν ψηλός, μούσκεμα, με μπουφάν μηχανής, αδιάβροχα και κράνος. Μόλις το έβγαλε, άκουσα την μουσική να παίζει!!! Σαν τις ταινίες πραγματικά, που μπαίνει αυτός ο άγνωστος στο χώρο σου και τραβάει τα βλέματα και... τα πουλιά κελαηδούν ξαφνικά! Ήταν απίστευτο, αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω να τον κοιτάζω! Δεν με αναγνώριζα ειλικρινά! Πόσο μάλλον όταν μου έπιασε κουβέντα!
Πόσο καιρό είχε να συμβεί αυτό, μου λες; Να δω κάποιον, να μου αρέσει τόσο και να κολλήσει κι αυτός! Τρελάθηκα σου λέω! Και παίξαμε κι ένα παιχνιδάκι, που κατέληξε να μου δώσει την κάρτα του και να περιμένει να τον πάρω! Όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε!!!
Αχ φίλη μου, να ήσουν από μια μεριά να με έβλεπες... Θα ομολογούσες πως είχες καιρό να με δεις έτσι και θα είχες δίκιο, τόσο μα τόσο δίκιο... Δεν με αναγνώριζα! Δεν ντρεπόμουν, τον πλησίαζα, προσπαθούσα να του μιλήσω, να μάθω ότι μπορούσα κάτω από την ομπρέλα της διακριτικότητας που έπρεπε να διατηρηθεί, απίστευτη βραδιά, πραγματικά απίστευτη!!!
Δεν ξέρω τι είναι αυτός, δεν έχω ιδέα τι κουβαλάει μέσα του, αν είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας της γης ή θα γίνει ο πατέρας των παιδιών μου! Αυτό που σκέφτομαι και χαίρομαι ειλικρινά, είναι το πόσο μπορεί να διαψεύσει το σήμερα αυτό που χτες είχα δεδομένο : δεν πίστευα ποτέ πως θα πάθαινα τέτοια πλάκα με κάποιον που θα είχε το θάρρος να κινηθεί όσο γρήγορα χρειαζόταν! Αφενός, λες να υπάρχουν άντρες τελικά; Κι αφετέρου, μπορώ να νιώσω ξανά;;;; Ίσως αυτό είναι το σοκαριστικό της αποψινής βραδιάς, όσο θλιμμένο συμπέρασμα κι αν μοιάζει...
"Μόνο μην σε πιάσουν οι θύμησες και κλειστείς στον εαυτό σου" μου είπε η Ν. το μεσημέρι. Τι να μην με πιάσουν, όταν είναι συνέχεια εκεί... Ποιον κοροϊδεύω, μου λες; Εμένα και μόνο εμένα! Συνέχεια και ασταμάτητα!
Γνώρισα κάποτε έναν άνθρωπο διαφορετικό από όλους τους άλλους που ήξερα, ένα πλάσμα απίστευτο, έναν άντρα κρυμένο στο σώμα ενός παιδιού, κάποιον τόσο χαμογελαστό όσο εγώ, που έλεγες πως τίποτα δεν μπορεί να τον χαλάσει ή... κρύβεται πάρα πολύ καλά. Τον άφησα να με ταξιδέψει στο όνειρο κι ας γνώριζα πως θα γύριζα πάλι στο μηδέν, απ' όπου ξεκινούσα... Με γοήτευσε, με κέρδισε, σχεδόν του ανοίχτηκα κιόλας και ταξίδευα, όλο ταξίδευα...
Πήγα παντού! Χάθηκα σε σοκάκια χιλιοπερπατημένα, που μόνο ασχήμιες είχαν να μου θυμίζουν και μου τα γέμισε χρώματα! Άνοιξα κουτιά από Πανδώρες που πίστευα πως έχουν θαφτεί για τα καλά! Κολύμπησα σε πελάγη που με είχαν πνίξει και δείλιαζα να τα πλησιάσω! Ονειρεύτηκα θάλασσες και καλοκαίρια, εκεί που έβλεπα συνεχώς εφιάλτες! Κι ήταν την στιγμή που ξύπνησα, όταν τον έδιωξα...
"Δεν μπορείς ούτε στα μάτια να με κοιτάξεις" έλεγε κι είχε τόσο μα τόσο δίκιο! Δεν το παραδέχτηκα τότε, αλλά φοβήθηκα, επέστρεψε η σκιά στο βλέμμα μου και φοβόμουν μην την διαβάσει... Εκεί που έλεγα "πάντα καλά είμαι εγώ" στο τι κάνεις που με ρώταγε, δεν το πίστευα πλέον και δεν ήθελα να το καταλάβει... Και τον έδιωξα!
... αλλά αυτός γύρισε... Και πέρασαν άλλα τόσα αξημέρωτα ξημερώματα να μας βρίσκουν μαζί... Ένιωθα τόσο σίγουρη για όλα πια, πάταγα γερά στα πόδια μου και ήθελα να πετάξω μαζί του, αλλά πάλι δεν του άνοιξα να μπει, όταν έφτασε στο χαλάκι μου. Κι αυτή την φορά, έφυγα εγώ... Αθόρυβα, μέσα στη νύχτα, πριν με πάρει χαμπάρι... Και νόμιζα πως δεν με κατάλαβε, αλλά ήρθε για ερωτήσεις που ζήταγαν απαντήσεις. "Φοβήθηκα" ψέλλισα, "δεν είσαι σταθερός για να με αντέξεις"...
Κι έτσι ήταν δυστυχώς... Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί ποτέ αναμφισβήτητα και το έδιωξα... Γύρισε και το άφησα να φύγει μακρυά, το άφησα ελεύθερο... Ήταν ένα σκαλοπάτι για μένα, ένα χέρι να με βγάλει από το βούρκο και επέλεξα να πνιγώ... Δική μου επιλογή όλα! Δικό μου το παιχνίδι, δική μου και η ήττα, γιατί τότε μου λείπει; Γιατί ζηλεύω; Όταν αφήνεις κάποιον ελεύθερο, ξέρεις πως θα πετάξει μακρυά... Κι αυτό έκανε κι αυτός.
Και μου λείπει τόσο πολύ τελικά! Θεωρούμε τόσα πράγματα δεδομένα, και πονάμε όταν τα χάνουμε, αλλά έτσι είναι η ζωή και πρέπει να το πάρω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ χαμπάρι! "Δουλεύεις;" με ρώταγε και του απαντούσα θετικά κι ήταν κάπου και τα έπινε και πήγαινα μετά να τον βρω... Και μόνο όταν μου είπε πως θα φύγει, ελευθερώθηκα, τον θεώρησα ακίνδυνο και αφέθηκα, αλλά μας έμεναν μόνο μερικά λεπτά... Αυτό κράτησα τελικά : τα τελευταία μας λεπτά... Ένα βράδυ από αυτά που βγαίνεις για ένα μόνο ποτό και χρειάζεσαι γυαλιά ηλίου για να επιστρέψεις σπίτι σου!
Κι αν όλα φαίνεται να του πηγαίνουν καλά, κι αν επιλέγει να μην επιστρέψει τελικά, εγώ χαίρομαι ειλικρινά! Κι ας τον έχασα/έδιωξα εγώ... Ήταν το σκαλοπάτι μου, αλλά ήταν σκωροφαγωμένο και αν τον κράταγα, θα σκοτωνόμασταν κι οι δυο... Και ξέρω καλά, πως όσες φορές κι αν ξαναδιασταυρωθούν οι δρόμοι μας, στα ίδια μέρη θα πηγαίνουμε και στο ίδιο σημείο θα τον διώχνω ξανά και ξανά... Γιατί... την πρώτη φορά είναι λάθος, την δεύτερη όμως είναι επιλογή και το ξέρω πως θα το επιλέγω συνέχεια... Κι ας μην καταλήγει πουθενά... Κι ας μην έχει "πιο κάτω από εδώ"...
