Αθήνα...

Γράφτηκε την Παρασκευή 20/04/07 στις 04:23 στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου Ελ. Βανιζέλος

Είναι άδικο...'Ο,τι συμβαίνει είναι άδικο. Εγώ ΘΕΛΩ να βρίσκομαι εδώ και φεύγω. Κάποιος άλλος ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να είναι εδώ και μένει. Άφησα τα γενέθλια της φιλενάδας μου στη μέση...Είδα μόνο την πρώτη εμφάνιση του Νικολάκη. Χόρεψα λίγο, ήπια λίγο, φλέρταρα λίγο... Όλα από λίγο... Γιατί;;

Γιατί, στις 06/10/06 ακολούθησα μια αυγουστιάτικη απόφαση κι ας ήξερα πως ήταν λάθος... Ήταν λάθος από την αρχή, δεν πάρθηκε για τους σωστούς λόγους, οπότε μόνο σαν λάθος περιγράφεται... Κι όλοι το έλεγαν. Πως βιάστηκα, πως θα το μετανιώσω, πως δεν θα αντέξω μακριά σου... Κι όλοι είχαν δίκιο... Δεν μπορώ μακριά σου Αθήνα, πολυαγαπημένη μου πόλη, με τα τόσα στενά σου δρομάκια. Απλά δεν μπορώ... Μου λείπεις πάντα...

Το καλοκαίρι με την γεμάτη ζωή παραλιακή σου... Το Σεπτέμβρη, Οκτώβρη με τα πρωτοβρόχια σου και την απίστευτη μυρωδιά των σταλαγματιών στην άσφαλτο... Τον Νοέμβρη με το Κολωνάκι, τα Εξάρχειά σου και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια στους δρόμους σου... Το Δεκέμβρη με την πολυκοσμία στην Ερμού... Το Γενάρη με την αίσθηση ότι οι αργίες δεν τέλειωσαν και την άρνηση για την υποδοχή του μικρού μήνα του έτους, μαζί με τον αποχαιρετισμό του χειμώνα... Τον Μάρτιο με τις αλκυονίδες και την πολυκοσμία του Απρίλη στις παραλίες, προσμένοντας ένα ακόμα καλοκαίρι... Την Πρωτομαγιά με τις εκδηλώσεις των εργαζομένων και το καλοσώρισμα της ζέστης...

Μονίμως μου λείπεις Αθήνα! Εσύ! Και όχι οι άνθρωποι, οι φίλοι μου, όπως υποστηρίζω ακράδαντα... ΕΣΥ! Με τα στενάκια σου που λατρεύω να περπατάω και να χάνομαι... Να μην με βρίσκει κανείς... Άγνωστη μεταξύ αγνώστων... Αβοήθητη μέσα σε ξένους, γιατί στην Αθήνα κανείς δεν χρειάζεται βοήθεια. Όποιος την θέλει, την βρίσκει. Κι είναι καλά. Πολύ καλά!

Κι όμως εγώ σε άφησα Αθήνα... Σε άφησα για έναν άντρα. Έναν άντρα που νόμιζα ότι μπορεί να με κάνει να μην σε σκέφτομαι, να μην μου λέιπεις... Κι όμως, τίποτα δεν έγινε... Μου λείπεις και πολύ μάλιστα... Περιμένω πώς και πώς την μέρα που θα ξανακοιμηθώ σε ένα από τα σπίτια σου και θα ξυπνάω, θα πηγαίνω στη δουλειά μου και μετά θα περπατάω ανέμελη στα σοκάκια σου... Μόνη με την μοναξιά που ΕΓΩ θα έχω επιλέξει... Γιατί η σχέση μας είναι μοναδική και δεν χρειάζεται τρίτους. Μόνο εμένα κι εσένα. Εμένα κι εσένα Αθήνα μου. Εμάς!